ตอนที่ 221 พยาธิในท้อง / ตอนที่ 222 ตามหาฐานะของตนเอง

ตอนที่ 221 พยาธิในท้อง

หลังออกจากที่ว่าการอำเภอ ไป๋จื่อที่นั่งอยู่ในรถเห็นหูเฟิงบังคับรถอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้เอ่ยถามอะไรนางแม้สักนิด

ด้วยนิสัยในยามปกติของหูเฟิง เมื่อครู่นางกระซิบกระซาบกับเมิ่งหนาน ตอนนั้นเขาไม่ได้ถาม แต่หลังจากนั้นเขาจะต้องถามให้ชัดเจนอย่างแน่นอน

ทว่าวันนี้กลับผิดไปจากปกติจริงๆ เพราะเขาไม่ได้ถามอะไรเลยสักคำ

ไป๋จื่อเกิดความสงสัย ทั้งยังอึดอัดจนกระวนกระวายใจ จึงลอดออกมาจากในรถ มานั่งอยู่ข้างๆ หูเฟิงเองเสียเลย

หูเฟิงชำเลืองมองนางเรียบๆ ครั้งหนึ่ง แต่ยังคงไม่คิดจะพูดอะไรออกมา

นั่นทำให้นางอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

“นี่ เจ้าไม่อยากถามหรือ ว่าข้าพูดอะไรกับเมิ่งหนาน”

ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างเฉยชา “ไม่อยาก!”

“ไม่อยาก? ปกติเจ้าไม่ใช่คนเช่นนี้ เป็นอะไรไป โกรธอีกแล้วหรือ”

หูเฟิงขมวดคิ้ว “ในสายตาของเจ้า ข้าเป็นผู้ชายขี้น้อยใจหรืออย่างไร”

ไป๋จื่อพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจังอย่างมาก “ใช่สิ เจ้าเป็นผู้ชายขี้น้อยใจเช่นนั้นแหละ ดังนั้นข้าจึงรู้สึกว่าท่าทางในตอนนี้ของเจ้าดูผิดแผกไปมาก”

อีกฝ่ายตะลึงไปเล็กน้อย ในสายตาของไป๋จื่อ เขาดูขี้น้อยใจขนาดนั้นเชียวหรือ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหูเฟิงก็เอ่ยปาก “ไม่ต้องถามข้าก็รู้ว่าเจ้ากับเมิ่งหนานพูดอะไรกัน ในเมื่อรู้ว่าพวกเจ้าพูดอะไรกันแล้ว ข้ายังจำเป็นต้องเปลืองแรงถามด้วยหรือ”

เขาเหล่มองนางครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเย็น “หากข้าถามแล้ว เจ้าก็จะบอกว่าข้าขี้น้อยใจ และชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น หากแต่ไม่ถาม เจ้าก็บอกว่าข้าผิดแผกไป สตรีอย่างเจ้าช่างเรื่องมากเสียจริงๆ”

นางทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย!

ไป๋จื่อเชิดหน้าขึ้น “เจ้าบอกว่าไม่ต้องถามก็รู้ว่าข้ากับเมิ่งหนานพูดอะไรกัน เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาหน่อยสิ ว่าข้ากับเมิ่งหนานพูดอะไรกัน”

นางไม่เชื่อหรอก เขาไม่ได้เป็นพยาธิในท้องของนางเสียหน่อย เขาจะไปรู้ได้อย่างไร

“จากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ หากให้เมิ่งหนานรายงานสถานการณ์กับทางเมืองหลวง แล้วค่อยให้เมืองหลวงส่งคนมาตรวจสอบเรื่องนี้ แม้จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของทางการอย่างเคร่งครัด แต่ก็เสียเวลานานเกินไป ขุนนางในเมืองหลวงรอได้ เมิ่งหนานและใต้เท้ากู้ก็รอได้เช่นกัน แต่ผู้ประสบภัยและชาวบ้านของเมืองชิงหยวนรอไม่ได้ พวกเขาต้องอิ่มท้อง ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ดังนั้น…”

เด็กสาวเลิกคิ้ว จ้องมองใบหน้าด้านข้างของหูเฟิงด้วยแววตาทอประกาย “ดังนั้นอะไรหรือ”

“ดังนั้น เรื่องนี้จึงเร่งด่วนนัก ไม่ใช่เวลาสืบสาวว่าเสบียงอาหารของราชสำนักไปอยู่ที่ใด แต่ต้องแจกจ่ายเสบียงอาหารออกไปก่อน เพื่อคลายความเดือดเนื้อร้อนใจของพวกชาวบ้าน”

ไป๋จื่อรีบถาม “ดังนั้น? เข้าคิดว่าข้าบอกแผนการจัดการให้กับเมิ่งหนานหรือ”

หูเฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ในลูกตาดำของเขาตอนนี้เหมือนทะเลสาบลึกไร้ก้น แววตาเรียบเฉยไร้คลื่นลม “ในเมื่อกักตัวใต้เท้ากู้ไว้ได้แล้ว เขาย่อมต้องพูดโพล่งออกมา ให้เมิ่งหนานเจรจาเรื่องนี้กับเขา โดยที่อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องเสบียงอาหารของราชสำนักถูกปล้น เพียงแต่โน้มน้าวให้เขาแจกจ่ายเสบียงอาหารก่อน แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นต้องใช้ประโยชน์จากฐานะของเมิ่งหนาน ด้วยฐานะอันสูงส่งจากครอบครัวร่ำรวยของเขา อย่างไรนั่นก็เป็นข้อดี แล้วค่อยเพิ่มการข่มขู่สักสองสามส่วน หากใต้เท้ากู้ติดกับ เขาย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากใต้เท้ากู้แจกจ่ายเสบียงอาหาร และใช้เสบียงของตนเองช่วยเหลือผู้ประสบภัย สิ่งที่เขาเสียไปก็เป็นเพียงทรัพย์สินนอกกายเท่านั้น แต่สิ่งที่เขาได้รับจะเป็นชื่อเสียงเกียรติยศที่เขาใช้เงินซื้อไม่ได้ ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อหนทางขุนนางในภายภาคหน้าของเขา”

“แน่นอนว่าคดีเสบียงอาหารของราชสำนักถูกปล้นนี้ การสืบสวนและให้ความร่วมมือใดๆ จนได้เรื่องได้ราวย่อมดีที่สุด แต่ตรวจสอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างไรใต้เท้ากู้ก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ยิ่งนานวันเข้า เขาก็จะยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นเท่านั้นไม่ใช่หรือ”

ไป่จื่อเกือบจะปรบมือ สิ่งที่เขาพูดเหมือนสิ่งที่นางพูดกับเมิ่งหนานอย่างคาดไม่ถึง แม้วิธีการบางอย่างจะไม่เหมือนกันอยู่บ้าง แต่โดยแผนการโดยรวมล้วนตรงกัน

……….