ตอนที่ 309 ร้องเรียน / ตอนที่ 310 ร้องเรียน

ตอนที่ 309 ร้องเรียน

หรือไม่เขาก็จำเรื่องในอดีตได้แล้ว แต่หลอกว่าจะไม่ได้ คิดอยากให้นางทำคำสัญญาที่เมื่อวานเขาหลอกนางให้เป็นจริง

นางสะบัดศีรษะ ไม่มีทาง นางเป็นเพียงเด็กสาวยากจนในหมู่บ้านบนภูเขาคนหนึ่ง ส่วนเขาเป็นคนที่มีฐานะสูงศักดิ์อย่างแน่นอนคนหนึ่ง เมื่อเขาฟื้นความทรงจำได้แล้ว เขาย่อมไปจากที่นี่ ส่วนนางกลับต้องการเพียงอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป

ดังนั้น พวกเขาถูกลิขิตไว้ว่าต้องแยกทางกัน

ครั้นคิดถึงคำว่าแยกทาง นางพลันรู้สึกทุกข์ใจจนยากจะรับไหว

หูเฟิงถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่จู่โจมพวกเราในวันนั้นเป็นใคร”

ไป๋จื่อตื่นจากภวังค์ มองหูเฟิงที่มีสีหน้าสงบนิ่งเช่นเคย “หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ น่าจะเป็นเถ้าแก่เฉียน วันนั้นพวกเราผิดใจกับเขาตอนช่วยอาอู่ เขาย่อมรู้สึกเกลียดแค้นอยู่ในใจ แต่เพราะเป็นกังวลเรื่องเมิ่งหนาน จึงไม่กล้าลงมือ วันก่อนเมิ่งหนานเพิ่งย่างเท้าออกจากเมืองชิงหยวน เขาก็ซุ่มโจมตีพวกเราระหว่างทางอย่างอดไม่อยู่”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนที่เถ้าแก่เฉียนส่งมา”

“ข้าเห็นใบหน้าของคนหนึ่งในนั้น เป็นลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกายของเถ้าแก่เฉียนไม่ผิดแน่ ข้าไม่มีทางจำพลาด” ไป๋จื่อกล่าว

อาอู่ที่ยกถ้วยยาเข้ามา ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองพอดี จึงรีบเดินเข้ามาถึงข้างๆ พวกเขา ครั้นวางถ้วยยาในมือลงแล้ว เขาก็ถามพร้อมสีหน้าซีดเผือด “วันนั้น…คนที่ต้องการฆ่าพวกเจ้าวันนั้น เป็นคนของเถ้าแก่เฉียนหรือ”

ไป๋จื่อคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะได้ยินบทสนทนานี้ เดิมทีนางไม่อยากบอกให้เขารู้ ด้วยกลัวว่าเขาจะรู้สึกผิด

“พี่อู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง”

อาอู่นึกถึงความยากลำบากที่ทั้งสองคนได้รับในสองวันนี้ ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา “จะไม่เกี่ยวกับข้าได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะข้า พวกเจ้าจะ…จะถูกพวกเขาทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร”

หูเฟิงเพิ่งกลับมาจากประตูแห่งความตาย ไป๋จื่อเกือบสังเวยชีวิตให้เสือเพื่อจะช่วยหูเฟิง และต้นตอของทุกอย่างนี้ กลับเป็นเพราะวันนั้นทั้งสองคนช่วยออกหน้าแทนเขา

เขากำสองหมัดจนแน่นเสียจนข้อนิ้วส่งเสียงดังลั่น “ข้าจะไปหาเขา!” เขาผุดลุกขึ้นกลับหลังกัน หมายจะออกจากประตูไป

ไป๋จื่อรีบขวางเข้าไว้ “พี่อู่ ท่านไปไม่ได้”

อาอู่จะยอมได้อย่างไร “ข้าไม่อาจให้พวกเจ้ารับความทุกข์ยากเช่นนี้ไปเปล่าๆ ปลี้ๆ ข้าต้องไปคิดบัญชีกับเขา กรรมเกิดจากเหตุ มีเหตุจึงมีผลตามมา พวกเขาต้องชดใช้กรรม ข้าจะไปหาพวกเขาโดยเร็วที่สุด ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่กลัวพวกเขา”

“พี่อู่ หากท่านไปเช่นนี้ก็เท่ากับว่าไปตาย วางใจเถอะ ข้าไม่มีทางให้พวกเขาทำตัวเหนือกฎหมาย พรุ่งนี้ข้าจะไปร้องเรียนเขาที่ที่ว่าการอำเภอ ให้ใต้เท้ากู้ดูแลพี่เขยของเขาให้ดีเสียหน่อย” ไป๋จื่อกล่าว

อีกฝ่ายรีบพูด “นั่นคงจะไม่ได้ ใต้เท้ากู้ผู้นั้นไม่ใช่คนดีอะไร หากไม่ใช่เพราะเขาจงใจปล่อยให้กระทำความผิดโดยไม่ห้ามปราม เถ้าแก่เฉียนก็คงไม่กล้ากระทำตามอำเภอใจเช่นนี้ เจ้าไปร้องเรียนกับใต้เท้ากู้ ย่อมไม่มีทางสำเร็จ”

ไป๋จื่อกลับไม่ตกหลุมพราง “ข้ามีหลักฐาน พยานบุคคลและพยานวัตถุล้วนครบครัน เขามีสิทธิ์ไม่ตัดสินโทษเถ้าแก่เฉียนหรือ แค่เพราะคนแซ่เฉียนนั่นสนิทสนมกับเขาหรือ เขาเห็นว่าเมืองชิงหยวนแห่งนี้ เป็นดั่งลานบ้านดังหลังของพวกเขาสกุลกู้และเฉียนกระมัง”

ไม่นานก่อนหน้านี้ ใต้เท้ากู้เพิ่งได้รับคำชมจากฝ่าบาทเพราะสงเคราะห์ผู้ประสบภัยได้สำเร็จ เขาไม่น่าจะหลงระเริงได้รวดเร็วปานนั้นกระมัง

หูเฟิงไม่พูดจา เพียงยกถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นดื่มอย่างเงียบๆ เขากระดกถ้วยดื่มยาจนหมดเกลี้ยง รสชาติชวนอาเจียนทำให้น้ำย่อยของเขาปั่นป่วน ต้องใช้ความพยายามทั้งหมด เมื่อครู่ถึงจะกลั้นความต้องการสำรอกออกมาได้

หลังจากดื่มน้ำชาลงไปอีกสามถ้วย เขาก็เงยหน้าขึ้นมาไป๋จื่อที่อยู่ข้างๆ “พรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้า”

ไป๋จื่อขมวดคิ้ว อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หาย หัวสมองน่าจะยังโคลงเคลงอยู่ ให้เขาไปด้วยไม่ได้เป็นอันขาด

นางยิ้มกล่าว “ได้ เช่นนั้นก็ไปด้วยกัน”

ตอบตกลงรวดเร็วปานนี้? หูเฟิงเลิกคิ้ว นี่ไม่เหมือนนิสัยของนางเอาเสียเลย