ตอนที่ 311 เปลี่ยนนิสัยแล้ว / ตอนที่ 312 คำแนะนำของเสี่ยวติง

ตอนที่ 311 เปลี่ยนนิสัยแล้ว

อยากรอดผ่านสองสามวันนี้ได้ต้องเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ตอนนี้เขาเริ่มปวดหัว ขาของเจ้าใหญ่ยังคงเจ็บอยู่ แม่สามีและสะใภ้ใหญ่ในบ้านก็พึ่งพาไม่ได้ อย่างไรเขาก็ต้องลงมือทำเอง ทว่าผลประโยชน์ในท้ายที่สุดกลับต้องตกไปอยู่ในมือของเจ้าใหญ่ แล้วเขาจะชอบใจได้อย่างไร

หญิงชรากำลังโมโห ไม่อาจขจัดไฟโทสะที่สุมอยู่ในอกได้ เวลานี้เจ้ารองก็ยังขัดใจนางอีก นางเร่งฝีเท้าเดินออกมา มือข้างหนึ่งเท้าเอว มืออีกข้างชี้หน้าต่อว่าบุตรชายคนรอง “แท้จริงแล้วเจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ เจ้ายังเป็นลูกของข้าอยู่หรือไม่ เหตุใดยังช่วยคนนอกพูดอยู่อีก ในหัวสมองหมูของเจ้ามีอะไรอยู่ข้างในกัน ขี้เลื่อยรึ”

เจ้ารองก็โมโหขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ กล่าวด้วยความโกรธว่า “ที่อยู่ในสมองของข้าคือขี้เลื่อย? เช่นนั้นในหัวสมองของพวกท่านมีอะไรอยู่บ้าง เดิมทีพวกเราสกุลไป๋ก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ทว่าตอนนี้มีสภาพเป็นอย่างไรบ้างแล้ว นี่ล้วนเป็นเรื่องดีที่ใครก่อขึ้นกัน”

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้ารองก็จะมีไฟกองหนึ่งลุกโหมขึ้นในใจด้วย เมื่อก่อนมีจ้าวหลานและไป๋จื่ออยู่ ทั้งในและนอกบ้านล้วนไม่ต้องเป็นกังวล ถึงเวลากินข้าวก็มีข้าวกิน มีคนคอยทำงานให้ เขาแค่ทำงานเล็กน้อยง่ายๆ พวกนั้นก็พอแล้ว ทำดีก็ถือว่าเสร็จสิ้น หากทำไม่ดีจ้าวหลานก็จะทำให้ใหม่ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยบ่น

แล้วตอนนี้เล่า? ที่นาและที่ดินมีแต่หวังพึ่งเขาคนเดียว ส่วนสตรีในบ้านมีตั้งมากมาย เขาไม่เข้าใจครอบครัวนี้เลย และไม่รู้เลยจริงๆ ว่าต้องใช้ชีวิตโดยที่ไม่ได้กินข้าวครบสามมื้อเช่นนี้อีกนานเท่าไร

เขาถีบเก้าอี้อย่างแรงครั้งหนึ่ง แล้วหมุนกายเดินไป

ครั้นเห็นหญิงชรายังคิดจะตามไป หลิวซื่อก็รีบรั้งนางเอาไว้ “ท่านแม่ พอเถอะเจ้าค่ะ”

หญิงชราเองก็แปลกใจเช่นกัน “ปกติแล้วเจ้าอยากให้ข้าจัดการบ้านรองไม่ใช่หรือ วันนี้เป็นอะไรไป เปลี่ยนนิสัยแล้วรึ”

หลิวซื่อหัวเราะแห้งๆ “ท่านแม่ ท่านพูดอะไรเจ้าคะ ข้าอยากให้ท่านจัดการบ้านรองตั้งแต่เมื่อใดกัน พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทุกคนปรองดองกันถึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ทะเลาะเบาะแว้งกันเช่นนี้จะมีความสุขได้อย่างไรเจ้าคะ”

แม่สามีเองก็ไม่ใช่คนโง่ หลิวซื่อเป็นคนอย่างไร ไม่มีใครรู้ชัดเจนไปมากกว่านาง ไม่มีทางตื่นเช้าหากไม่มีผลประโยชน์ส่วนตัว แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเห็นบ้านรองและบ้านสามเป็นครอบครัวเดียวกัน บัดนี้พูดว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ย่อมต้องมีเป้าหมายอื่นแน่นอน

เจ้าใหญ่บาดเจ็บที่ขา เสี่ยวเฟิงต้องเรียนหนังสือ ต้าเป่าไม่มีความสามารถ บัดนี้งานในที่นาพึ่งให้เจ้ารองทำ หากยั่วโมโหเจ้ารองแล้ว เขาเรื่องมากไม่ยอมทำงานขึ้นมา เช่นนั้นก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความโกรธของหญิงชราก็หายไปมากกว่าครึ่ง ขณะนี้เป็นเวลาที่ต้องหวังพึ่งเจ้ารอง ไม่ควรยั่วโมโหเขาจริงๆ ไม่เพียงแต่ยั่วโมโหไม่ได้ ยังต้องง้อเขาอีกต่างหาก

ทันทีที่ได้ดังนั้นแล้ว หญิงชราก็พูดกับหลิวซื่อว่า “กลางวันต้มโจ๊กให้ข้นหน่อย แล้วให้บ้านรองกินก่อน”

…

เช้าวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อไปพบกับอาอู่ที่หน้าหมู่บ้านตามนัด อาอู่บังคับรถม้ามารอแล้ว เดิมทีม้าไม่ได้บาดเจ็บหนัก หลังจากใส่ยาให้สองวัน วันนี้มันก็ดีขึ้นมากแล้ว

“จะไม่พาหูเฟิงไปด้วยจริงหรือ” อาอู่ถามไป๋จื่อ

ไป๋จื่อส่ายหน้า “พาเขาไปไม่ได้เจ้าค่ะ บาดแผลที่ศีรษะของเขายังไม่หายดี หากระหว่างทางกระแทกอะไรเข้าอีก เช่นนั้นย่อมเป็นเรื่องใหญ่ วันนี้แค่ไปร้องเรียนเท่านั้น ข้ารับมือไหวอยู่แล้ว”

“นำของมาแล้วหรือเจ้าคะ” นางหันไปถามอาอู่

……….

ตอนที่ 312 คำแนะนำของเสี่ยวติง

อาอู่รีบนำของบางสิ่งออกมาจากในอกเสื้อ ห่อผ้าขาดๆ พันลูกธนูสองสามดอกไว้