ตอนที่ 329 ออกไปจัดการธุระเล็กน้อย / ตอนที่ 330 เจ้าไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น

ตอนที่ 329 ออกไปจัดการธุระเล็กน้อย

จ้าวหลานมองหูเฟิงด้วยความเป็นห่วง “ดูท่าทางฮูหยินเฉียนผู้นี้จะไม่ใช่คนที่เจ้าจะมีเรื่องด้วยได้ นางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของนายอำเภอกู้ เกรงว่านายอำเภอกู้คงจะไม่ปล่อยพวกเราไปกระมัง”

ไป๋จื่อกลับไม่กังวล “ไม่หรอกเจ้าค่ะ วางใจเถอะ กู้เฟิงคังไม่ได้ใจกล้าขนาดนั้น”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” จ้าวหลานไม่เข้าใจ

เด็กสาวลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่นมือไปหาจ้าวหลานที่ข้างเตียง “ท่านแม่ ท่านสบายใจได้ เมื่อวานข้าถูกกู้เฟิงคังโบยไปสามไม้ เถ้าแก่เฉินเป็นคนออกหน้าช่วยข้าไว้ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเถ้าแก่เฉินพูดอะไรกับกู้เฟิงคังบ้าง แต่ข้าเดาว่าเถ้าแก่เฉียนจะต้องยกเมิ่งหนานมาขู่ให้เขากลัวอย่างแน่นอน ถึงกู้เฟิงคังจะร้ายกาจกว่านี้ หรือไม่เห็นหัวใครมากแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าผิดใจกับตระกูลสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง อีกอย่างข้าเสียเปรียบด้วยน้ำมือเขาแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับข้าอีกเพียงเล็กน้อย เขาจะหนีความผิดนี้พ้นหรือ ตอนนี้เขาไม่เพียงไม่มีทางทำร้ายข้า ยังจะปกป้องข้าเสียด้วยซ้ำ อย่างน้อยภายในระยะเวลาอันสั้นนี้ เขาไม่กล้าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับข้า เพราะเขารับผิดชอบไม่ไหวอย่างไรเล่า!”

จ้าวหลานรู้สึกดีนัก “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าถึงคุณชายเมิ่งจะจากไปแล้วก็ยังปกป้องพวกเราได้ เขาช่างเป็นผู้มีพระคุณของพวกเราโดยแท้”

เมื่อเห็นสองแม่ลูกเบิกบานใจ คิ้วที่แต่เดิมเป็นเส้นตรงของหูเฟิงก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย เขากระแอมครั้งหนึ่ง แล้วถามไป๋จื่อว่า “เจ้าดีขึ้นบ้างแล้วหรือ”

จ้าวหลานเห็นหูเฟิงเหมือนมีเรื่องอยากพูด จึงพาจ้าวซู่เอ๋อออกไป “พวกเราไปทำกับข้าวเถอะ ยามนี้แล้ว อีกเดี๋ยวอาอู่ก็น่าจะกลับมาแล้วกระมัง”

วันนี้เป็นวันเก็บแตงดิน อาอู่พาคนไปยังที่ดินตั้งแต่เช้า เวลานี้จึงควรกลับมาแล้วเช่นกัน

จ้าวซู่เอ๋อนับว่าเป็นคนฉลาด นางรู้เจตนาของจ้าวหลาน จึงรีบเรียกเสี่ยวหรูเอ๋อร์ที่กำลังเล่นอยู่อีกด้านหนึ่งออกไปด้วย

ในเรือนเหลือเพียงพวกเขาสองคน ไป๋จื่อนั่งอยู่ตรงหัวเตียง ส่วนหูเฟิงยืนอยู่ที่ปลายเตียง ต่างคนต่างไม่พูดจา บรรยากาศดูอึดอัดอยู่บ้าง

หูเฟิงกวาดสายตามองกาน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะขนาดเล็กข้างๆ “อยากดื่มชาหรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “อืม กระหายน้ำนิดหน่อย”

ชายหนุ่มรินชาให้นางถ้วยหนึ่ง ยื่นไปให้ถึงมือนาง และถือโอกาสนั่งลงที่ข้างเตียง ห่างจากนางเพียงแค่หนึ่งช่วงแขนเท่านั้น

นางดื่มชาอุ่นๆ ไปครึ่งถ้วย ก่อนจะส่งถ้วยชาที่เหลือไม่กี่อึกคืนให้อีกฝ่าย “เมื่อคืนเจ้าออกไปข้างนอกหรือ”

หูเฟิงไม่แปลกใจที่นางรู้ จ้าวหลานไม่รู้เรื่องที่เขาออกไปเมื่อคืน แต่จ้าวซู่เอ๋อน่าจะรู้ และจ้าวซู่เอ๋อมาแต่เช้าเช่นนี้ เรื่องนี้คงจะปิดบังพวกนางไม่ได้แล้ว

“อืม ออกไปจัดการธุระเล็กน้อย” เขาพยักหน้า

ไป๋จื่อยิ้ม พร้อมทั้งถามว่า “จัดการธุระเล็กน้อย? ได้ยินว่าเจ้าเผาโกดังของที่ว่าการอำเภอ ทั้งยังทำร้ายกู้เฟิงคังด้วย”

สีหน้าของหูเฟิงไม่เปลี่ยนไปสักนิด เขากล่าวเสียงเรียบ “เขาสมควรโดนแล้ว!”

เด็กสาวยักไหล่ “เขาสวมควรโดนจริงๆ นั่นแหละ” นางหันหน้าไปมองหูเฟิงที่อยู่ข้างกาย เขานั่งตัวตรงราวกับพู่กัน สีหน้าราบเรียบเหมือนกับก่อนหน้านี้ ทว่านางรู้สึกว่าเขาต่างไปจากเดิม เขาเหมือนไม่ใช่หูเฟิงคนเดิมอีกแล้ว

“เจ้าจำได้แล้วใช่หรือไม่” นางถาม

“ไม่ใช่” หูเฟิงปฏิเสธ

“ข้าไม่เชื่อ!” ไป๋จื่อส่ายหน้า!

หูเฟิงผินหน้า สายตาของเขาที่เดิมทีเรียบเฉยค่อยๆ อบอุ่นขึ้น เมื่อสบเข้ากับดวงตาของนาง “เจ้าคิดจะผิดคำพูด?”

ไป๋จื่อคิดไม่ทัน นางถามด้วยความสงสัย “ผิดคำพูดอะไร”

มุมปากของเขายกโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ยืดขยายจากพวงแก้มไปสู่ดวงตา ราวกับเส้นโค้งของเปลวเพลิง ที่จุดไฟในดวงตาของเขาขึ้นมา “หากความทรงจำของข้าไม่กลับคืนมา เจ้าจะใช้ร่างกายชดใช้ เจ้าลืมไปแล้วจริงๆ หรือ”

แย่แล้ว นางลืมไปจริงๆ นั่นแหละ…