ตอนที่ 41 คนละครึ่ง ยุติธรรมนัก / ตอนที่ 42 เซี่ยนปิ่งที่ได้มาเปล่าๆ

ตอนที่ 41 คนละครึ่ง ยุติธรรมนัก

“เมื่อวานข้าตกลงกับท่านหมอลู่แล้ว พบสมุนไรอะไรก็จะขอให้เขาช่วยข้าขาย เขารับปากว่าจะช่วย เขาเป็นหมอ ไม่เพียงรู้จักสมุนไพร ยังคุ้นเคยกับร้านยาในเมือง จะต้องขายได้ราคาดีแน่นอน หากพวกเราไปขายเอง อาจจะขายไม่ได้ราคา”

ลุงหูฟังแล้วก็พยักหน้า “ถูกต้อง มีเหตุผลนัก เหล่าลู่เป็นคนไม่เลว ขอเพียงเขาบอกว่าจะยอมช่วย เช่นนั้นเขาต้องช่วยแน่นอน จื่อยาโถว คิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์เช่นเมื่อวานนี้ เจ้ายังคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้อีก ช่างไม่ธรรมดาไม่จริงๆ”

ไป๋จื่อยิ้มกริ่ม “ข้าก็แค่นึกขึ้นมาได้ชั่วขณะ ลุงหูอย่าชมข้าเลย ข้าผู้นี้เหลิงได้ง่ายนัก”

ทุกคนต่างก็หัวเราะขึ้นมายกหนึ่ง ไป๋จื่อใส่โสมภูเขาลงไปในตะกร้า แล้วกล่าวกับลุงหู “ท่านลุงหู แม้โสมภูเขานี้จะเป็นสิ่งที่ข้าขุดได้ แต่หากไม่มีหูเฟิงช่วย ข้าก็อาจจะไม่เจอโสมภูเขานี้ อาจจะทิ้งชีวิตไว้ในภูเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจว่า เมื่อถึงเวลาแล้วไม่ว่าขายได้ราคาเท่าไร พวกเราล้วนจะแบ่งกันครอบครัวละครึ่ง ท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ”

แต่ไหนแต่ไรลุงหูไม่ใช่คนที่ชอบเอารัดเอาเปรียบ เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว เขาก็รีบโบกมือ “เช่นนั้นไม่ได้หรอก ของล้ำค่าเช่นโสมภูเขานี้ ทั้งไม่ใช่ของทั่วๆ ไป พวกข้าไม่อาจแบ่งครึ่งกับเจ้าได้ เพราะจะเป็นการเอาเปรียบเจ้าจนเกินไป”

จ้าวหลานกล่าวต่อ “พี่หู ท่านพูดเช่นนี้ก็เห็นพวกข้าเป็นคนนอกเกินไปแล้ว วันนี้หากไม่ได้หูเฟิงช่วยนางไว้ เกรงว่านางคงจะถูกงูพิษนั่นกัดตายไปแล้ว ไหนเลยจะเจอโสมภูเขาอะไรนี่ ข้าว่าพวกท่านแบ่งกับข้าครึ่งหนึ่งยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ”

ลุงหูมองไปทางหูเฟิง “เจ้าว่าอย่างไร”

หูเฟิงมีสีหน้าไม่ยี่หระ สายตากวาดมองไปที่จื่ออย่างเฉยชาครั้งหนึ่ง “คนละครึ่ง ยุติธรรมนัก ข้าว่าทำเช่นนี้เถิด”

มีคำพูดนี้ของหูเฟิงแล้ว ลุงหูก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก พลางยิ้มว่า “เช่นนั้นก็ได้ ถึงตอนนั้นพวกเราสองครอบครัวก็แบ่งกันคนละครึ่ง”

เมื่อคิดถึงห้าสิบตำลึงที่อีกไม่นานก็จะได้มา ในใจของลุงหูพลันรู้สึกเบิกบานขึ้นมา ทั้งชีวิตนี้ของเขายังไม่เคยเห็นเงินมากถึงเพียงนั้น จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไรเล่า

ทั้งสี่คนพักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถึงทำงานในที่นาให้เสร็จด้วยกัน ถือโอกาสช่วงที่ท้องฟ้ายังสว่างอยู่ รีบจัดการงานและกลับบ้าน

ทว่าเพิ่งเดินถึงหน้าหมู่บ้าน ไป๋จื่อก็ลากหูเฟิงไปที่บ้านของหมอลู่ นางไม่สบายใจที่จะแบกโสมภูเขากลับไป หากพบพวกสกุลไป๋เข้า คงจะรักษาของชั้นยอดเช่นโสมภูเขานี้ไว้ไม่ได้

“ท่านลุงหู หากอีกเดี๋ยวท่านว่าง ก็จัดการกระต่ายป่านั่นหน่อยนะเจ้าคะ เย็นนี้ข้าจะทำเนื้อกระต่ายผัดไฟแดงให้พวกท่านกิน” ไป๋จื่อเดินไปหลายก้าวแล้วก็หันไปมอง พร้อมกับเพิ่มเสียงตะโกนบอกลุงหู

ลุงหูรับปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้นเห็นไป๋จื่อกับหูเฟิงเดินไปไกลแล้ว ถึงเดินเข้าหมู่บ้านไปพร้อมกับจ้าวหลาน

…

สกุลไป๋

หญิงชรากำลังนั่งตากลมพูดคุยกับหลิวซื่ออยู่ในร่มเงาหลังลานบ้าน พวกนางได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าลานบ้าน ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงพูดคุยของเจ้าใหญ่และเจ้ารอง สตรีทั้งสองคนก็รีบทิ้งพัดโปร่งในมือ ห้อตะบึงไปยังหน้าลานบ้าน เพื่อต้อนรับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของสกุลไป๋

“เจ้าใหญ่ เจ้ารอง พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ แป้งหมี่ขาวเล่า รีบนำออกมาเร็ว นำออกมาตอนนี้ ตอนเย็นจะได้กินหมั่นโถว” หญิงชราเรียกบุตรชายทั้งสองทันทีที่เข้าไปในลานบ้าน เสียงนางดังกังวานอย่างยิ่ง คล้ายกับกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะไม่ได้ยินเสียงของนางอย่างไรอย่างนั้น

คนที่พอจะได้กินหมั่นโถวในหมู่บ้านมีน้อยยิ่งนัก เรื่องที่เจ้าใหญ่นำแป้งหมี่ขาวที่ได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไรกลับมา นางย่อมต้องให้ทั้งหมู่บ้านรู้ เพื่ออวดความสามารถของบุตรชายตน

แต่ใครจะรู้ว่า เมื่อนางยืนอย่างมั่นคงอยู่ในลานบ้าน และเห็นบุตรชายทั้งสองคนชัดเจนแล้ว เสียงนั้นของนางก็ดังกังวานอีกต่อไปไม่ไหว

เสื้อบนตัวของบุตรชายทั้งสองถูกคนฉีกทึ้งจนขาดวิ่น บนใบหน้าฟกช้ำ มุมปากยังมีรอยเลือดที่แห้งกรัง ผมก็ยุ่งเหยิงเช่นกัน ราวกับหลบลี้กลับมาก็ไม่ปาน

………..

天上不会掉馅饼