ตอนที่ 43 ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน / ตอนที่ 44 โชคดี

ตอนที่ 43 ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน

เจ้าใหญ่รีบกล่าว “ท่านแม่ ท่านพูดผิดแล้ว ใต้หล้ามีเรื่องดีๆ เช่นนั้นจริง เพียงแต่คนที่ชนะแป้งหมี่ขาวถุงนั้นในวันนี้กินเก่งนัก หมั่นโถวนั่น ข้ากับเจ้ารองกินรวมกันยังไม่เยอะเท่าเขาคนเดียวเลย ท่านว่าเจอคนเช่นนั้น ไหนเลยพวกข้าจะเอาชนะได้”

หญิงชราถลึงตามองเจ้าใหญ่ “วันนี้เจ้ากินไปกี่ลูก”

เจ้าใหญ่ยื่นนิ้วออกมาสี่นิ้ว “สี่ลูก”

“แล้วเจ้าล่ะ” นางหันไปมองเจ้ารองอีก

“สองลูก” เจ้ารองยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว

สตรีสูงวัยสกุลไป๋รู้สึกว่าเนื้อของตนเริ่มเจ็บปวด “รวมกับหนึ่งร้อยเหวินซื้อหมั่นโถวหกลูก”

เจ้ารองรับกล่าว “ต้องโทษเถ้าแก่นั่น เขาขี้โกงนัก ให้กินเพียงหมั่นโถว ไม่ให้น้ำดื่ม ระหว่างทางที่พวกข้ารีบไปที่นั่น เดิมทีก็กระหายน้ำอยู่แล้ว ยังให้พวกข้ากินแต่เพียงหมั่นโถวเท่านั้น ไหนเลยจะกินได้ลงเล่า!”

ฝ่ายมารดาโบกมือ “เอาล่ะๆ ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องนี้โทษว่าผู้อื่นใจดำไม่ได้ ต้องโทษที่พวกเจ้าไร้ประโยชน์เกินไป กินหมั่นโถวก็ยังกินให้แพ้ได้ ไหนพวกเจ้าลองพูดสิ ว่าพวกเจ้าทำอะไรได้บ้าง”

งานในที่นาไม่มีคนทำ ข้าวสาลีในดินก็ปลูกไม่เสร็จ คนทั้งหมู่บ้านต่างก็ยุ่งกับการเพาะปลูก แต่พวกเขากลับว่างยิ่งนัก คราวนี้ไปหาเงินในตลาด ทว่าสุดท้ายก็ถูกตีกลับมายกหนึ่ง หากให้คนในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้เข้าคงจะต้องหัวเราะเยาะพวกเขาแน่นอน

บัดนี้มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก “ท่านแม่ ท่านย่า เปิดประตูเร็ว”

เมื่อหญิงชราได้ยินเสียงนี้อารมณ์โกรธบนใบหน้าก็พลันหายไปไม่น้อย นางรีบกล่าวกับหลิวซื่อ “เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้ว ยังตะลึงลานอะไรอยู่ รีบไปเปิดประตูสิ!”

หลิวซื่อรีบไปเปิดประตู ก่อนจะจูงบุตรชายเข้ามาในเรือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เสี่ยวเฟิง วันนี้เรียนเป็นอย่างไรบ้าง อาจารย์ชมว่าเจ้าเขียนหนังสือเก่งหรือไม่”

ไป๋เสี่ยวเฟิงยัดกระเป๋าหนังสือในมือใส่มือของหลิวซื่อ ตาจับต้องไปที่กาน้ำบนโต๊ะ “ข้าอยากดื่มน้ำ กระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว”

หญิงชรารีบรินน้ำให้หลานชายหัวแก้วหัวแหวนถ้วยหนึ่ง พลางมองเขาดื่มน้ำเสียงดังอึกๆ จนหมดเกลี้ยงรวดเดียว คราวนี้นางยิ้มกล่าวว่า “เหนื่อยแย่เลยสินะ รีบไปพักเถิด อีกเดี๋ยวย่าจะให้แม่ของเจ้าต้มไข่ไก่ไปบำรุง”

ขณะนี้ใบหน้าบึ้งตึงของไป๋เสี่ยวเฟิงถึงได้มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง “ยังดีที่มีท่านย่าดีกับข้า จริงสิท่านย่า ระหว่างทางที่ข้ากลับมา ข้าเห็นท่านน้าสามด้วย”

นางพลันลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ สายตามองไปยังเจ้าใหญ่และเจ้ารอง “พวกเจ้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้า แล้วไปบ้านหูจ่างหลินกับข้า”

เจ้าใหญ่และเจ้ารองไม่เข้าใจ ฝ่ายเจ้าใหญ่ถามว่า “ท่านแม่ นางบาดเจ็บที่มือ ตอนนี้ให้นางกลับมาก็ทำงานไม่ได้ สู้ให้นางอยู่ที่บ้านของหูจ่างหลินสักหลายวันดีกว่า เมื่อนางหายดีแล้วค่อยให้นางกลับมา ประหยัดเสบียงอาหารสกุลไป๋ของพวกเราได้หลายวันทีเดียว”

หลิวซื่อที่อยู่ข้างๆ กล่าวว่า “พวกเจ้าไม่รู้ วันนี้พวกข้าไปที่บ้านของหูจ่างหลินมาครั้งหนึ่ง เจ้าเดาสิว่าจ้าวหลานไปทำงานกับหูจ่างหลินได้อย่างไร นางช่างมีฝีมือเสียจริงๆ วางงานในบ้านตนเองไม่ทำ แต่ไปทำงานให้ผู้อื่น ในเมื่อนางมีมือเดียวก็ทำงานได้ เช่นนั้นเหตุใดต้องเสียเปรียบให้กับพวกหูจ่างหลินด้วย”

เมื่อเจ้าใหญ่และเจ้ารองได้ยินคำพูดนี้ ก็กระทืบเท้าในทันที “ว่าอะไรนะ นางไปทำงานให้บ้านของหูจ่างหลินหรือ นางยังมีเกียรติอยู่หรือไม่ แม่หม้ายคนหนึ่ง กับพ่อหม้ายคนหนึ่ง อยู่ด้วยกันด้วยความไม่ชัดเจนเช่นนี้ หากนางเองไม่ต้องการเกียรติแล้ว เช่นนั้นก็ไม่อาจทำให้สกุลไป๋ของพวกเราเสียเกียรติได้”

……….

ตอนที่ 44 โชคดี