ตอนที่ 439 จะเอาชนะทั้งที่คนน้อยกว่าได้อย่างไร / ตอนที่ 440 ปักษาตื่นจากไปด้วยความชัง!

ตอนที่ 439 จะเอาชนะทั้งที่คนน้อยกว่าได้อย่างไร

บุรุษอ้วนเตี้ยย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น บวกกับกองเสบียงยังจัดอาหารไม่เสร็จ อีกทั้งเขาแน่ใจแล้วว่าก้าวเข้าสนามรบไปครั้งนี้ไม่อาจจะรอดชีวิตกลับไปได้อีก จึงอยากปลดปล่อยไฟที่สุมอยู่ในอกมาเนิ่นนานออกไปเสียบ้าง เขากล่าวกับจูซื่อและหูเฟิงว่า “แผนยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว เป็นแผนที่พวกเขาวางไว้นานแล้ว รอใช้มันในวันนี้นี่แหละ”

“ตั้งแต่จิ้นอ๋องหายตัวไป พวกเขาก็จับทหารคนสนิทของจิ้นอ๋องไปรับโทษฐานเป็นจารชน ทั้งหมดถูกส่งไปอยู่ที่ค่ายบูรพาที่เจ็ด ได้รับความทรมานในทุกวัน รวมถึงถูกบีบบังคับให้ยอมรับว่าจิ้นอ๋องเป็นจารชนด้วย แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเหล่าแม่ทัพพวกนั้นล้วนกล้าหาญ ไม่ยอมสยบต่อการบีบเค้นง่ายๆ เพราะเช่นนั้นเอง เหล่าแม่ทัพทุกคนจึงถูกพวกเขาตีจนตายทั้งเป็น พวกเขาไม่ปล่อยแม้กระทั่งนายทหารเล็กๆ ในกองทหารของพวกเราไปสักคน คิดหาทุกวิถีทางให้จิ้นอ๋องรับโทษกบฏติดต่อกับศัตรู แต่น่าเสียดายที่พวกเขาทำไม่สำเร็จ”

“พริบตาเดียวก็ผ่านไปสามปีแล้ว พวกแม่ทัพหูทั้งเกลียด ทั้งกลัวกองทหารม้าหุ้มเกราะและกองทหารเกราะดำของพวกข้า อยากจะหาหนทางกำจัดพวกข้าไปอยู่เสมอ แต่นายทหารทั้งสองกองรวมกันแล้วมีทั้งหมดสองหมื่นนาย อยากจะทำให้คนมากมายถึงเพียงนั้นตาย หนทางเดียวก็คือให้พวกข้าไปสนามรบเสีย ให้พวกข้าตายในกำมือของกองทัพศัตรู พวกเขาจะได้รายงานต่อราชสำนักเช่นนั้น”

“ไม่ได้กล่าวกันว่ากองทหารเกราะดำและกองทหารม้าหุ้มเกราะของพวกเจ้าล้วนองอาจมากความสามารถหรอกหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเจ้ารบให้ชนะก็สิ้นเรื่องแล้วนี่” จูซื่อกล่าว

บุรุษอ้วนเตี้ยโบกมือ “รบชนะไม่ได้ง่ายเช่นที่เจ้าพูดเสียหน่อย ตอนที่จิ้นอ๋องยังอยู่ ทุกคนล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน จิ้นอ๋องเองก็รอบคอบยิ่ง ก่อนจะออกรบทุกครั้ง เขาล้วนวางแผนก่อนล่วงหน้า ส่วนแม่ทัพก็นำนายทหารอย่างพวกข้าดำเนินการตามแผนก็มีทั้งบุก มีทั้งตั้งรับ หลายส่วนสอดประสานกัน ก่อนหน้านี้ล้วนได้รับชัยชนะครั้งใหญ่เสมอ ทว่าวันนี้พวกข้าไม่มีจิ้นอ๋องแล้ว และไม่มีแม่ทัพของพวกข้าคอยชี้นำแล้วเช่นกัน กองทหารจำนวนสองหมื่นนายจึงเหมือนเม็ดทราย ครั้นเผชิญหน้ากับนายทหารฝีมือดีหนึ่งแสนนาย พวกข้าจะเอาชนะได้อย่างไร จะใช้อะไรไปชนะอีกฝ่าย”

“หนึ่งแสน? พวกเจ้าสองหมื่น สู้กับอีกฝ่ายหนึ่งแสนเนี่ยนะ? นั้นไม่เท่ากับการส่งตัวเองไปตายหรือไร” จูซื่อมีสีหน้าตกใจจนตะลึงลาน

บุรุษผู้นั้นถอนใจอีกครั้ง สีหน้าจนใจยิ่ง ในดวงตามีน้ำตารื้น ใครไม่มีพ่อแม่ ใครไม่มีครอบครัว ใครไม่ต้องการมีชีวิตรอด แล้วใครจะอยากตายบ้างเล่า

หูเฟิงกล่าวกับจูซื่อ “ไม่ต้องถามมากความแล้ว รีบไปดูเถอะว่าเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วหรือยัง”

จูซื่อตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินไป

จากนั้นหูเฟิงยื่นมือไปรั้งบุรุษที่กำลังจะหมุนกายจากไป ก่อนจะกดเสียงถามว่า “ข้าขอถือวิสาสะพูดสักหน่อยได้หรือไม่”

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบรับในทันที แต่หูเฟิงเดินออกจากกองเสบียง มุ่งหน้าไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังกระโจมแล้ว

เขามองรถเข็นล้อเดียวที่ยังว่างอยู่ ดูท่าทางต้องรออีกสักพัก เหลียวซ้ายแลขวาแล้วไม่รู้จะทำอะไร จึงออกจากกระโจมตามหูเฟิงไป

“น้องชาย เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าหรือ” บุรุษอ้วนเตี้ยมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น เพราะเขาไม่รู้จักชายหนุ่มหล่อเหลาที่อยู่เบื้องหน้าเลย

หูเฟิงมองไปรอบๆ เห็นบริเวณนี้ไม่มีใคร จึงพูดเสียงเบาว่า “หากเจ้าอยากมีชีวิตรอดกลับมาจากสนามรบ เช่นนั้นก็ฟังข้า”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” อีกฝ่ายตะลึงงัน

หูเฟิงพลันพูดต่อ “เจ้าบอกว่าพวกเจ้าจะเดินทัพกันพรุ่งนี้ เช่นนั้นยามสาม ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าพาผู้นำของกองทหารเกราะดำและกองทหารม้าหุ้มเกราะสักสองสามคนมาด้วย

ผู้นำกองทหารเกราะดำอาจจะไม่รู้จักเขา แต่ผู้นำของกองทหารม้าหุ้มเกราะต้องรู้จักเขาแน่

“เพราะเหตุใดกัน เจ้าคิดจะทำอะไร” บุรุษอ้วนเตี้ยมีสีหน้าประหลาดใจ

“ข้าเคยอ่านตำรายุทธ์มากมาย รู้ว่าควรจะเอาชนะทั้งที่คนน้อยกว่าได้อย่างไร ยิ่งรู้ว่าควรจะวางแผนรบอย่างไรด้วย ช่วยพวกเจ้าเอาชนะนายทหารฝีมือดีหนึ่งแสนนายของแคว้นซีเยี่ยได้” หูเฟิงกล่าว

……….