ตอนที่ 441 พบมู่หยางยามวิกาล / ตอนที่ 442 ซีเยี่ยถอนทัพ

ตอนที่ 441 พบมู่หยางยามวิกาล

พวกเขาไม่ได้ใช้แรง แต่ใช้สมอง

จิ้นอ๋องเคยกล่าวไว้ว่า ขอเพียงแผนการรัดกุมมากพอ รู้จักฝ่ายตนเองและฝ่ายศัตรูอย่างดี ก็ไม่มีปาฏิหาริย์ใดที่เกิดขึ้นไม่ได้

พวกเขาติดตามจิ้นอ๋องเฝ้าระวังภัยที่ชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือถึงเจ็ดปี เคยประจันหน้ากับแคว้นซีเยี่ยมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน จึงรู้จักฝ่ายตรงข้ามเป็นอย่างดีแล้วเช่นกัน

นายทหารเล็กๆ ที่ติดตามอยู่ข้างกายมู่หยางไม่เคยพบจิ้นอ๋องในระยะใกล้ถึงเพียงนี้มาก่อน ยิ่งไม่เคยเสวนากันด้วยซ้ำ เมื่อได้พบหน้ากันในครั้งนี้ นอกจากพวกเขาจะรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาชายหนุ่มอยู่บ้าง ก็คิดไม่ถึงว่าเขาก็เป็นแม่ทัพใหญ่ที่นำพวกเขาควบม้าเข้าสมรภูมิในปีนั้น

มู่หยางมีท่าทีเคารพนบนอบต่อชายหนุ่มเบื้องหน้านี้เป็นอย่างยิ่ง ทำให้พวกเก็บความรู้สึกดูถูกก่อนหน้านี้กลับไป แล้วพากันเดินหน้าเข้าไปใกล้ เพื่อฟังการวิเคราะห์แผนการรบของหูเฟิงอย่างตั้งใจ

หูเฟิงมอบแผนภาพการจัดวางกองกำลังป้องกันสองแผ่นที่เตรียมไว้ให้มู่หยาง “ข้างบนนี้อธิบายยุทธวิธีตั้งรับอย่างละเอียดแล้ว พวกเจ้าเพียงทำตามนั้น ข้ารับรองว่าพวกเจ้าต้องรอดกลับมาแน่”

เขารู้จักวิธีการเดินทัพของแม่ทัพใหญ่เฟิงแห่งแคว้นซีเยี่ย คนผู้นั้นกระหายในอำนาจและความสำเร็จ โดยเฉพาะในสถานกาณ์ที่รู้ว่ากองทหารม้าหุ้มเกราะ และกองทหารเกราะดำเป็นเหมือนฝูงมังกรไร้ผู้นำ เขายิ่งไม่สนใจสิ่งใด ย่อมใช้วิธีการที่ได้ใช้กำลังมากที่สุดเป็นแน่ โดยการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองเข่นฆ่าทุกคนจนเกลี้ยง นี่เป็นกลยุทธ์รับมือกับทหารไร้สังกัดได้ดีที่สุด

หลังจากมู่หยางรับแผนภาพวางกองกำลังป้องกันไปแล้ว เขาก็ให้ทุกคนกลับไป ส่วนตนเองยังรั้งอยู่ที่นี่ต่อ

เมื่อคนอื่นๆ ไปแล้ว หยางมู่ก็คุกเข่าลงตรงหน้าหูเฟิงในทันที “ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว เหล่าทหารที่รอคอยท่านต่างก็ได้รับความทุกข์มรทานยิ่ง!”

เดิมทีกองทหารเกราะดำและกองทหารม้าหุ้มเกราะมีทหารทั้งหมดห้าหมื่นนาย สามปีมานี้พวกเขาไม่มีแม่ทัพบัญชาการ ไม่มีครูฝึกทหารสั่งการฝึกฝนและชี้แนะ แม้แต่นายกองที่คอยสอนวินัยทหารก็ไม่มีสักคน เมื่อให้พวกเขาไปรบในสภาพเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งแล้ว ในที่สุดนายทหารห้าหมื่นนายจึงเหลือเพียงสองหมื่นนายเช่นในตอนนี้

การสู้รบในครั้งนี้แตกต่างกับครั้งที่แล้ว เพราะสงครามปะทุขึ้นมาแล้ว หากจิ้นอ๋องไม่กลับมาตอนนี้ การที่พวกเขาเหยียบย่างสนามรบในครั้งนี้ เกรงว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ

หูเฟิงประคองเขาลุกขึ้น “จงจำไว้ว่าตอนนี้ข้าชื่อหูเฟิง ก่อนที่ข้าจะกลับไปกุมอำนาจทางทหาร ไม่อาจเปิดเผยฐานะของข้าโดยเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเรื่องเมื่อสามปีก่อนจะต้องเกิดขึ้นอีกครั้งแน่ เจ้าเข้าใจหรือไม่”

มู่หยางเช็ดน้ำตา “ข้าน้อยเข้าใจ ท่านอ๋องโปรดวางใจ ข้าจะต้องพาเหล่าพี่น้องกลับมา พวกข้าจะเคียงบ่าเคียงไหล่ท่านอ๋องตลอดไป”

หูเฟิงย่อมเชื่อเขา หากพวกเขาคิดจะหักหลัง ก็คงไม่ตกต่ำเช่นในวันนี้

“กองทหารเสือขาวเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถาม

มู่หยางถอนใจเสียงหนึ่ง “เดิมทีกองทหารเสือขาวก็เหมือนกันกับพวกข้า ปฏิญาณว่าถึงตายก็จะไม่เปลี่ยนธงประจำกอง ทว่าต่อมาแม้แต่แม่ทัพก็ถูกนำไปขังที่ค่ายบูรพาที่เจ็ด ไม่นานก็มีข่าวลือออกมาว่าตายแล้ว แม่ทัพจู้เปลี่ยนฝ่ายเร็วมาก เขายินยอมสวามิภักดิ์ เปลี่ยนธงกองทหารเสือขาวเป็นกองทหารนกกระจอกดำ ผู้นำกองทหารก็ยังคงเป็นนายพลจู้” เขาคิดไม่ตก ปฏิบัติการในปีนั้น เขาเห็นจิ้นอ๋องเสี่ยงอันตรายโดยไม่สนใจตนเอง ช่วยเหลือแม่ทัพจู้เอาไว้ได้ และเพราะเหตุนี้เอง เขาถึงได้เป็นอ๋องที่น่าเคารพนับถือมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่มู่หยางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแม่ทัพจู้ที่เดิมคิดว่าน่าจะเปลี่ยนฝ่ายได้ยากที่สุด กลับเปลี่ยนฝ่ายเป็นคนแรกเสียได้

หูเฟิงพยักหน้า “เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว ข้าอยากรู้ว่ากองทหารเสือขาวเหลือคนอยู่เท่าไร”

“ก่อนหน้านี้กองทหารเสือขาวมีคนอยู่สามหมื่น ตอนนี้อย่างน้อยน่าจะมีมากกว่าสองหมื่น ท่านอ๋อง เหตุใดท่านถึงถามหรือ” มู่หยางกล่าว

หูเฟิงยิ้มจาง ก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่ของมู่หยางเบาๆ “มองอะไรอย่ามองแค่ผิวเผิน ต้องมองทะลุไปให้ถึงเนื้อใน ข้าไม่เชื่อว่าแม่ทัพจู้จะหักหลังข้า ที่เขาทำเช่นนั้นเพราะมีเหตุผลอย่างแน่นอน ข้าเชื่อใจเขา”

……….

ตอนที่ 442 ซีเยี่ยถอนทัพ

มู่หยางไม่เข้าใจ แม่ทัพจู้หักหลังแท้ๆ จะยังมีเหตุผลอะไรอื่นอีก

แต่ในเมื่อจิ้นอ๋องกล่าวเช่นนี้ เขาเองก็ไม่มีเหตุผลใดจะไม่เชื่อ จิ้นอ๋องฉลาดปราดเปรื่อง สิ่งที่คิดคำนวณไว้ย่อมเหนือกว่านายทหารชั้นต่ำอย่างตนจะคิดได้แน่

“จำไว้ว่าต้องจับเชลยศึกกลับมาให้มากหน่อย” หูเฟิงกล่าว