ตอนที่ 447 ไม่มีเงินเรียนหนังสือ / ตอนที่ 448 หลุมไร้ก้น

ตอนที่ 447 ไม่มีเงินเรียนหนังสือ

เถ้าแก่เฉินย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น เขาไม่ได้ลิ้มรสชาติฝีมือของไป๋จื่อมานานมากแล้ว โอกาสดีเช่นนี้จะพลาดไปได้อย่างไร

“วันนี้ข้ารีบมาที่นี่ ทั้งยังไม่รู้ว่าเป็นวันเกิดของเจ้า จึงไม่ได้นำของขวัญมาด้วย ครั้งหน้าข้าต้องนำมาให้แน่” เถ้าแก่เฉินยิ้มกว้าง

“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ ขอท่านอย่าลืมก็พอแล้ว”

…

สกุลเมิ่ง เมืองหลวง

สวี่ซื่อมองจินเสี่ยวอันที่อยู่เบื้องหน้า ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “บอกมา แท้จริงเรื่องราวเป็นมาอย่างไร”

จินเสี่ยวอันกลับมีสีหน้าเป็นกังวล “ฮูหยิน ท่านเข้าใจคุณชายผิดแล้ว ความจริงระหว่างคุณชายกับแม่นางไป๋นั้น ไม่ได้มีสัมพันธ์ใดเช่นที่ท่านคิด แม่นางไป๋เป็นหมอ วิชาแพทย์เป็นเลิศ ก่อนหน้านี้คุณชายป่วยหนักมาก แม่นางไป๋จึงมาทำการรักษาให้คุณชาย ต่อมาคุณชายกับแม่นางไป๋พบเสือจู่โจม เพื่อช่วยชีวิตแม่นางไป๋ เอ็นข้อมือของคุณชายถูกเสือกัดขาด ก็เป็นแม่นางไป๋ที่ลงแรงกายแรงใจอย่างสุดความสามารถ รักษาอาการบาดเจ็บของคุณชายจนหายดี ทำให้คุณชายกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมได้ เมื่อไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า ทั้งคู่ก็สนิทสนมกัน นับเป็นสหายที่จริงใจต่อกัน แต่กลับไม่มีเรื่องชู้สาวใด ข้าจินเสี่ยวอันสาบานได้เลยขอรับ ว่าที่ข้าพูดไปไม่มีคำลวงแม้สักนิด”

“และ..”

“และอะไร” ใบหน้าบึ้งตึงของสวี่ซื่อคลายลงเล็กน้อย

“และแม่นางไป๋มีคนรักอยู่แล้ว ถึงแม้คุณชายจะมีความรู้สึกดีๆ ให้แม่นางไป๋ ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนก็เป็นไปไม่ได้ ขอให้ฮูหยินโปรดวางใจ”

มีคนรักอยู่แล้ว? ระหว่างทั้งสองคนเป็นไปไม่ได้?

เป็นเช่นนั้นจริงหรือ หากเป็นเช่นนั้นจริง นั่นย่อมเป็นข่าวดีที่สุด

สวี่ซื่อโบกมือ “เอาล่ะ เจ้าออกไปเถอะ”

หลังจากจินเสี่ยวอันไปแล้ว สวี่ซื่อก็เอ่ยถามแม่นมอู๋ที่อยู่ข้างกาย “เจ้าว่าที่เขาพูดเป็นความจริงหรือไม่”

แม่นมอู๋ยิ้ม “เป็นความจริงหรือไม่ พวกเราส่งคนไปสืบที่เมืองชิงหยวนสักหน่อยก็ได้ความแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

…

สกุลไป๋

ไป๋เสี่ยวเฟิงนั่งลงข้างๆ หลิวซื่อที่กำลังล้างผักป่าอยู่ ถามเสียงขรึม “ท่านแม่ อีกไม่กี่วันสำนักศึกษาก็จะเปิดเรียนแล้ว เตรียมเงินไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่ ยังมีค่าพู่กันและน้ำหมึกอีกด้วย พู่กันเขียนหนังสือของข้าด้ามนั้นขนหลุดหมดแล้ว ควรจะเปลี่ยนด้ามแล้วกระมัง”

หลิวซื่อถอนใจ “เรื่องนี้เจ้าอย่าได้มาถามข้า ไปถามท่านย่าของเจ้านู่น ท่านย่าของเจ้าเป็นคนดูแลเงินภายในบ้านของพวกเรา ไหนเลยแม่จะมีเงินอยู่ที่ตัว”

“ข้าถามท่านย่ามาแล้ว ท่านย่าบอกว่าไม่มีเงิน ให้ข้ามาหาเอาจากพวกท่าน นี่มันเรื่องอะไรกันท่านแม่ ข้ายังจะได้ไปเรียนหนังสือหรือไม่” ไป๋เสี่ยวเฟิงพูดเสียงฮึดฮัด

หลิวซื่อโยนผักป่าในมือลง “แน่นอนว่าต้องไปเรียน พวกข้ายังหวังให้เจ้าเป็นขุนนางใหญ่ในอนาคต ต่อไปครอบครัวของพวกเราจะได้มีความสุขเสียที”

ไป๋เสี่ยวเฟิงมุ่นคิ้วถาม “อยากให้ข้าเป็นขุนนางใหญ่ เช่นนั้นก็ต้องนำเงินให้ข้าไปจ่ายค่าเรียนสิ แค่พูดอย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร”

บุตรชายพูดถูกต้อง หลิวซื่อเองก็อยากนำเงินมาให้เสี่ยวเฟิงจ่ายค่าเรียน แต่ไม่มีให้นี่สิปัญหา

อย่าว่าแต่ค่าเรียนเลย แม้แต่ข้าวก็ไม่มีกินแล้ว

“เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปหาท่านย่าของเจ้า” หลิวซื่อวางผักป่าลง แล้วรีบร้อนเข้าไปในเรือน ประตูห้องของหญิงชราเปิดอยู่ นางกำลังเอนหลังงีบหลับอยู่บนเตียง ครั้นได้ยินเสียงคนเข้ามา นางก็เงยหน้ามองไป และปิดประตูลงในทันที