ตอนที่ 449 ทำดีหวังผล / ตอนที่ 450 วางแผน

ตอนที่ 449 ทำดีหวังผล

ในใจของหญิงชรารู้สึกลังเลอยู่บ้าง เพราะเรื่องเข้าร่วมกองทัพและเรื่องแยกบ้านก่อนหน้านี้ ครอบครัวของเจ้ารองโมโหนางเป็นอย่างหนัก จะให้ไปยืมเงินจากพวกเขาเกรงว่าจะไม่ได้

“ท่านแม่ ท่านอย่าทำเป็นไม่สนใจสิเจ้าคะ เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเรื่องการเรียนหนังสือของเสี่ยวเฟิง ไม่อาจล่าช้าไปได้”

ในที่สุดหญิงชราก็พยักหน้า “เอาล่ะ เย็นนี้ข้าจะหน้าด้านไปปรึกษากับเจ้ารองดูสักตั้ง” ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจในภายหลังอย่างมาก หากตอนนั้นไม่ได้แยกบ้าน วันนี้เงินที่เจ้ารองหามาได้ก็ต้องแบ่งกันอย่างเท่าเทียม ไหนเลยนางจะต้องไปทำเสียงอ่อนหวานขอยืมเงินเจ้ารองด้วย

เพื่อให้ได้ยืมเงิน หญิงชราและหลิวซื่อเก็บผักป่าคุณภาพดีของตนเองไว้หลายใบ วางมันไว้บนโต๊ะในโถง รอพวกเจ้ารองกลับมา

เวลาเย็นย่ำ ครอบครัวของเจ้ารองกลับมาได้เสียที เพิ่งผ่านรั้วบ้านเข้ามาก็เห็นหญิงชราและหลิวซื่อยืนยิ้มให้พวกเขาอยู่แล้ว

“พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ หิวหรือไม่ พวกข้าตั้งใจเก็บผักไว้ให้พวกเจ้าโดยเฉพาะเลยนะ รีบเข้ามากินสิ” หลิวซื่อเดินเข้าไปหาพลางยิ้มกริ่ม ก่อนจะยื่นมือไปรับอุปกรณ์ทำไร่นาจากมือของหลิวซื่อ

จางซื่อหลีกลี้จากฝ่ามือของอีกฝ่าย กล่าวทั้งๆ ที่หน้าบึ้งตึง “บนนั้นมีแต่ดิน เดี๋ยวจะสกปรกเสื้อผ้าของสะใภ้ใหญ่หมด”

หลิวซื่อชักมือกลับในทันที เดิมทีนางก็ไม่ได้อยากจะช่วยนางถือของจากในจริงอยู่แล้ว ก็แค่พูดตามมารยาทไปอย่างนั้นเอง

เจ้ารองกล่าวกับหลิวซื่อ “ขอบคุณสะใภ้ใหญ่ที่หวังดี แต่พวกข้ากินข้าวมาแล้ว”

เขาวางอุปกรณ์การเกษตรในมือลง แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในเรือนด้านหลัง โดยที่ไม่มองหลิวซื่อและผู้เป็นมารดาของตนแม้สักครั้ง

ครั้นเดินผ่านโต๊ะอาหารในโถง เขาถือโอกาสกวาดสายตามองผักที่พวกนางพูดถึง ทั้งหมดเป็นเพียงผักป่าไม่กี่ใบเท่านั้น พวกนางก็ตั้งใจเก็บไว้ให้ครอบครัวของพวกเขาแล้วหรือนี่ เก็บผักไว้เล็กน้อยเท่านี้จะพอให้ใครกินกัน

หลิวซื่อเห็นจางซื่อวางข้าวของลงแล้วเช่นกัน จึงรีบถามว่า “น้องสะใภ้ ดูเสื้อผ้าของเจ้าสิ เจ้าก็ลงที่ดินทำงานเหมือนกันหรือ”

“พวกเราอาศัยอยู่ในป่าเขา หากไม่ลงที่ดินทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน นั่งรออดตายอยู่ในบ้านหรือ” จางซื่อกล่าว

คำพูดนี้นางตั้งใจพูดกระทบหลิวซื่อและหญิงชรา ฝ่ายหญิงชราฟังเข้าใจตั้งแต่ครั้งแรก แต่หลิวซื่อกลับไม่เข้าใจ

“เจ้านี่นะ เป็นแค่สตรีเท่านั้น ไยไม่นั่งรออยู่ที่บ้าน ต้องลงดินทำงานอะไรด้วยหรือไร งานในที่ดินควรจะให้บุรุษไปทำสิ ตอนนี้เจ้าสกปรกไปทั้งตัวแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว พี่สะใภ้จะช่วยเจ้าซักเอง”

ทำดีหวังผลสินะ

จางซื่อยิ้ม “สะใภ้ใหญ่พูดจาน่าขันนัก เมื่อก่อนตอนที่จ้าวหลานยังอยู่ นางวิ่งวุ่นอยู่ในที่ดินทั้งวัน ก็ไม่เห็นเจ้าจะพูดเช่นนี้กับนางบ้านเลย”

หลิวซื่อได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าเก้อเขิน ก่อนที่จางซื่อจะกล่าวอีกว่า “สตรีในหมู่บ้านของพวกเราที่ลงดินทำงานมีไม่น้อย ข้าเองก็ไม่ใช่คุณหนูในตระกูลร่ำรวยอะไร ช่วยบุรุษทำงานเล็กน้อยเท่าที่ทำได้นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ข้าทำไปเพราะเห็นแก่ครอบครัวของข้าทั้งนั้น หรือสะใภ้ใหญ่ว่าไม่ใช่”

ความเก้อเขินบนใบหน้าของหลิวซื่อยิ่งชัดเจนมากขึ้น คราวนี้นับว่านางฟังเจตนาในคำพูดของอีกฝ่ายออกแล้ว จางซื่อกำลังชี้หน้าต่อว่านางแท้ๆ ต้องการจะบอกว่านางเอาแต่ว่างๆ คุยเล่นอยู่ในบ้าน

หากเป็นในอดีต นางต้องถกแขนเสื้อทะเลาะกับจางซื่อสักยกแล้ว เพราะอย่างไรเสียนางก็เป็นสะใภ้ใหญ่ จะยอมเสียเปรียบสะใภ้รองเช่นนี้ไม่ได้ ขายขี้หน้ายิ่งนัก

แต่วันนี้ต่างออกไป วันนี้นางยังมีเรื่องต้องขอเรื่องพวกบ้านรอง ต่อให้นางโมโหโทโสยิ่งกว่านี้ ก็จำต้องกดข่มความรู้สึกนั้นไว้ให้ได้

“ดูเจ้าพูดเข้าสิสะใภ้รอง เอาล่ะๆ ข้าไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า ข้าได้ยินมาว่าพวกเข้าไปทำงานให้ไป๋จื่อหรือ”

จางซื่อให้ไป๋เจินจูและฟู่กุ้ยเข้าไปในเรือนก่อน ส่วนตัวนางอยู่รับมือกับหลิวซื่อต่อไป ด้วยหัวสมองที่มีแต่ขี้เลื่อยของหลิวซื่อ พูดไม่กี่คำก็รู้เจตนาของนางชัดแจ้งแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีผู้ช่วยอะไร จางซื่อรับมือคนเดียวก็ใช้ได้แล้ว