ตอนที่ 453 หนังสือหมั้นหมาย / ตอนที่ 454 ใต้หล้ามีต้นข้าวมากมาย

ตอนที่ 453 หนังสือหมั้นหมาย

ทว่าทันทีที่นางนำหนังสือหมั้นหมายออกมา เขาถึงจะเข้าใจอย่างกระจ่างชัด ว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่นางพูดเป็นความจริง เช่นนั้นแล้วคนที่นางกล่าวถึงเป็นใครกัน

เป็นหูเฟิงหรือ ต้องเป็นเขาแน่ๆ!

มีเพียงเขาเท่านั้น ที่ควรคู่กับไป๋จื่อ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในหัวใจของเขาพลันรู้สึกเจ็บแปลบโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาจึงถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน

ยามที่อาอู่กับจ้าวหลานมาถึงที่บ้าน แม่นมอู๋ก็หายไปไม่เห็นเงาแล้ว

“จื่อเอ๋อร์ คนที่มาจากสกุลเมิ่งทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่” จ้าวหลานหัวใจเต้นดังโครมคราม นางรีบร้อนวิ่งกลับมาตลอดทาง แต่กลับเห็นบุตรสาวของตนเองยืนอยู่ในลานบ้านราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ไป๋จื่อยักไหล่ “ท่านว่าข้าเหมือนคนที่ถูกทำให้ลำบากใจหรือไม่เล่า”

“ไม่เหมือน แต่คนที่มาจากสกุลเมิ่งแห่งเมืองหลวงผู้นั้นเดินทางมาไกลถึงพันลี้ ไม่มีทางที่จะมองเจ้าแค่ครั้งเดียวก็ไปแน่” อาอู่กล่าว

เด็กสาวพลันอมยิ้ม “ข้าคิดว่านางต้องไปพบพี่ใหญ่เฉินก่อนจะมาที่นี่แน่ พี่ใหญ่เฉินน่าจะพูดไว้แล้ว ที่พวกนางมาที่นี่ ก็เพื่อมองดูข้าสักครั้งหนึ่งจริงๆ เมื่อเห็นสัญญาหมั้นหมายด้วยตาตนเองแล้ว นางย่อมไม่มีอะไรจะพูด หากไม่กลับไปแล้วจะอยู่ทำอะไรต่อไปกัน ยังหวังให้ข้าเชิญนางเข้าไปจิบชาหรือไร”

…

แม่นมอู๋เดินทางกลับเมืองหลวงในวันเดียวกันนั้น หลังจากกลับถึงสกุลเมิ่งแล้ว นางก็เล่าเรื่องทุกอย่างอย่างละเอียด สวี่ซื่อฟังแล้วก็พลันรู้สึกเบิกบานใจ

“นางหมั้นหมายแล้วจริงหรือ” สวี่ซื่อถามอีกครั้ง

แม่นมอู๋อมยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะรับถ้วยชาที่สาวใช้ส่งมาให้ แล้ววางบนโต๊ะน้ำชาข้างๆ ฮูหยิน “ปลอมไปไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าเห็นหนังสือหมั้นหมายกับตาตนเอง แม้เด็กสาวนางนั้นจะหน้าตาไม่เลว แต่ผอมบางนัก เพิ่งจะอายุสิบสามปีเต็ม มองอย่างไรก็ไม่คู่ควรกับคุณชาย บุคคลเช่นคุณชายนั้น ถึงแม้จะหวั่นไหวกับเด็กสาวนางนั้นไปชั่วขณะ ก็เป็นเพราะความแปลกใหม่ เมื่อความแปลกใหม่ผ่านไปแล้ว ความรู้สึกนั้นย่อมจางหายไปราวกับควัน ท่าทางนางฉลาดเฉลียว รู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่คู่ควรกับคุณชาย ไม่มีทางคิดเพ้อเจ้ออะไรอีก ฮูหยิน ท่านวางใจได้แล้วนะเจ้าคะ!”

สวี่ซื่อได้ฟังแล้วก็ยิ่งเบิกบานใจ “เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ก็เท่ากับว่าหนานเอ๋อร์กับเสวี่ยเอ๋อร์ยังมีโอกาส ข้าต้องหาเวลาว่างไปพูดโน้มน้าวเขาหน่อยแล้ว”

แม้นมอู๋ยิ้มกว้าง “ฮูหยิน เรื่องระหว่างคนหนุ่มสาวเช่นนี้ อาศัยการพูดโน้มน้าวเพียงอย่างเดียวเห็นทีจะไม่มีประโยชน์ ต้องให้พวกเขามีโอกาสได้พบหน้ากัน เมื่อไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า ก็ย่อมเกิดความรู้สึกดีๆ ระหว่างกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

สวี่ซื่อพยักหน้าระรัว “ถูกต้อง เจ้าพูดมีเหตุผล เอาอย่างนี้ อีกเดี๋ยวข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง แล้วเจ้าค่อยนำไปส่งที่สกุลเจิ้งแล้วกัน”

…

ขณะเดียวกันนั้น จดหมายจากเถ้าแก่เฉินก็มาถึงมือของเมิ่งหนาน

ยิ่งเมิ่งหนานอ่านจดหมาย สีหน้าของเขาก็ยิ่งดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วเขาขยำจดหมายจนเป็นก้อน ก่อนจะโยนลงบนพื้นอย่างแรง

จินเสี่ยวอันเห็นดังนั้นก็รีบถาม “คุณชาย เป็นอะไรไปขอรับ เกิดเรื่องอะไรกับแม่นางไป๋หรือ”

เมิ่งหนานกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ กล่าวเสียงทุ้มคล้ายจะคำราม “นางส่งคนไปจริงๆ และเพื่อรับมือกับคนจากสกุลเมิ่ง จื่อยาโถวนาง…”

องครักษ์คนสนิทร้อนใจ “คุณชาย ท่านพูดให้ชัดเจนได้หรือไม่ รีบพูดเถอะขอรับ ข้าร้อนใจจะตายอยู่แล้ว!”

เมิ่งหนานชี้ก้อนกระดาษที่อยู่บนพื้น “เจ้าก็อ่านเองเถอะ”

จินเสี่ยวอันเก็บก้อนกระดาษขึ้นมา เขากางมันเพื่ออ่านดูอย่างละเอียด เมื่ออ่านจบแล้วก็หัวเราะออกมา “ลูกไม้ของแม่นางไป๋ไม่เลวเลย ครั้งนี้นับว่าทำให้ฮูหยินสบายใจได้แล้ว”

ทว่าเมิ่งหนานกลับถลึงตามององครักษ์จินอย่างไม่สบอารมณ์ “นางสบายใจได้แล้ว แล้วข้าเล่า?”

“คุณชาย เถ้าแก่เฉินบอกแล้วไม่ใช่หรือขอรับ ว่าหนังสือหมั้นหมายนั่นเป็นของปลอม ก็แค่สิ่งของที่ทำขึ้นมาเพื่อตบตาคนสกุลเมิ่งเท่านั้น คิดเห็นเป็นของจริงไม่ได้หรอก” จินเสี่ยวอันหัวเราะอีกครั้ง

“เจ้าคิดเช่นนั้น แล้วหูเฟิงคิดเช่นนั้นด้วยหรือไม่” เมิ่งหนานไม่ได้ตาบอก หูเฟิงมีใจให้ไป๋จื่ออย่างเห็นได้ชัด มีโอกาสดีเช่นนี้แล้ว เขาจะปล่อยให้พลาดไปได้หรือ กลับกัน หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเขาเมิ่งหนานผู้นี้ เขาจะต้องเปลี่ยนละครตบตาให้กลายเป็นเรื่องจริง ทำให้งานแต่งงานเกิดขึ้นให้จงได้

……….

ตอนที่ 454 ใต้หล้ามีต้นข้าวมากมาย