ตอนที่ 473 เย็บแผล / ตอนที่ 474 กระเป๋าผ้าแห่งความลับ

ตอนที่ 473 เย็บแผล

บาดแผลบนขาเหมือนกัน ท่าทางของนางคล่องแคล่วมาก ทำอะไรว่องไว ราวกับว่านางเคยทำเช่นนี้มาแล้วเป็นร้อยเป็นพันครั้ง คุ้นชินอย่างหาใดเปรียบ

หมอเฉินสนอกสนใจเข็มและด้ายในมือของนางมาก หลังจากนางตัดด้ายแล้ว เขาก็หยิบพวกมันมาจากในมือของนางทันที เพราะเขาไม่เคยของพรรค์นี้มากก่อน ด้ายที่นางใช้ไม่เหมือนกับด้ายทั่วๆ ไป “นี่คือด้ายอะไร” เขาถาม

ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน ก่อนจะยื่นมือไปฉวยเข็มและด้ายสำหรับเย็บแผลกลับมา “นี่เป็นเข็มและด้ายที่ข้าทำขึ้นโดยเฉพาะ เดิมทีใช้สำหรับทอผ้า วันนี้ข้าไม่ได้นำด้ายมาด้วย จึงใช้มันแก้ขัดไปก่อน คิดไม่ถึงเลยว่าจะใช้ได้พอดี”

หมอเฉินเองก็ไม่ได้ใส่ใจ ทุกคนล้วนมีความลับเป็นของตนเอง ไม่อยากให้ผู้อื่นรู้วิชาแพทย์พิเศษบางอย่าง นี่ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง เพียงแต่ตอนนี้เขาร้อนใจอยากรู้นัก ว่าวิธีการรักษาโดยการเย็บแผลนี้ กับวิธีการรักษาโดยการใส่ยาของเขา วิธีการรักษาใดทำให้ผู้ป่วยหายดีเร็วกว่า และฟื้นตัวได้ดีกว่ากัน

เขาใส่ยาบนบาดแผลของผู้ป่วยที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งต่อ หลังจากจัดการเสร็จถึงจะมีเวลาว่างมาตรวจสอบขี้ผึ้งยาที่ไป๋จื่อนำมา เขาเปิดกระปุกตรวจดู ก่อนจะพยักหน้าระรัว “ขี้ผึ้งยานี่ดีกว่าครั้งก่อนเสียอีก ดูท่าทางร้านขายยาของพวกเจ้าจะใส่ใจทีเดียว”

พนักงานร้านขายยาของทุกร้านล้วนมีความรู้และประสบการณ์ทางการแพทย์เช่นนี้ เขาอยากจะพบหมอของโถงสมุนไพรจริงๆ จะต้องเป็นหมอชื่อดังคนหนึ่งแน่ๆ

ไป๋จื่อยิ้มรับ “ควรจะเป็นเช่นนั้นขอรับ เหล่าทหารเสียเลือดและบาดเจ็บเพราะปกป้องแว่นแคว้น ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกข้าช่วยอะไรไม่ได้ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จึงถือว่าควรทำแล้ว”

หมอเฉินพยักหน้า “ดี พูดได้ดี” เขามองสีท้องฟ้าด้านนอกครั้งหนึ่ง ทอดถอนใจว่า “ค่ำป่านนี้แล้ว เจ้ายังไม่ได้กินข้าวใช่หรือไม่”

เด็กสาวลอบกล่าวในใจว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงรีบลูบหน้าท้อง ยิ้มอย่างเหนียมอาย “อย่าว่าแต่ข้าวเย็นเลยขอรับ ข้ายังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยด้วยซ้ำ!”

“เช่นนั้นข้าจะให้คนไปเรียกหน่วยเสบียงมาส่งข้าวให้เดี๋ยวนี้” หมอเฉินรีบกล่าว

ไป๋จื่อรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอกขอรับ ค่ำป่านนี้ เกรงว่าคนของหน่วยเสบียงจะหลับกันหมดแล้ว เอาอย่างนี้ดีกว่า ท่านบอกข้าว่าหน่วยเสบียงอยู่ที่ใด ข้าจะไปตามหาเอง พบอะไรก็จะกินสิ่งนั้น ขอเพียงเติมท้องให้อิ่มได้ก็พอแล้วขอรับ”

หมอเฉินก็ไม่บีบบังคับ เขาพานางออกไปข้างนอก แล้วชี้ไปยังทางสายหนึ่ง “เจ้าตรงไปทางนั้น เลี้ยวขวาตรงกระโจมที่ติดธงทรงสามเหลี่ยมเอาไว้ ผ่านไปอีกสามกระโจมใหญ่ ตรงนั้นก็จะเป็นหน่วยเสบียงแล้ว ถึงที่นั่นแล้วเจ้าย่อมรู้เอง”

นางรีบกล่าวขอบคุณหมอเฉิน แล้วกลับหลังหันเข้าไปในกระโจม เพื่อสะพายกระเป๋าผ้าของตนมาด้วย

“ในกระเป๋าผ้าใบนี้ใส่ของล้ำค่าอะไรไว้หรือ แม้กระทั่งไปกินข้าวก็ยังต้องแบกไปด้วยเช่นนี้” หมอเฉินถาม

“ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไรหรอกขอรับ ระหว่างทางข้าไปส่งสินค้าหลายที่ จึงรับเงินและตั๋วเงินมาจำนวนหนึ่งด้วย” ไป๋จื่อตอบ

หมอเฉินเข้าใจใจทันที ที่แท้ข้างในใส่เงินไว้นี่เอง มิน่าเล่าถึงห่างกายไม่ได้

ไป๋จื่อกำลังจะเดินไป ทว่าหมอเฉินเรียกนางอีกครั้ง เขามอบป้ายไม้ให้นางแผ่นหนึ่ง “นี่เป็นป้ายประจำตัวของข้า หากทหารลาดตระเวนขวางเจ้า เจ้าก็นำสิ่งนี้ออกมา พวกเขาย่อมเปิดทางให้เจ้าแน่”

นางพยักหน้าพลางกล่าวขอบคุณ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหมอเฉินที่ภายนอกดูไม่ค่อยเป็นมิตรผู้นี้ จะเป็นคนมีจิตใจเอื้อเฟื้อนัก

เด็กสาวเดินไปยังหน่วยเสบียงตามที่หมอเฉินชี้ ระหว่างทางพบทหารลาดตระเวนจริงๆ ทหารลาดตระเวนเห็นนางถือป้ายประจำตัวของแพทย์ทหาร ก็หลีกทางให้นางโดยไม่พูดอะไร หมอเฉินแห่งแพทย์ทหารไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยได้ ก่อนหน้านี้ลูกศิษย์ของเขาคนหนึ่งมาช่วยงานที่ค่ายทหาร เวลาว่างมักจะออกไปเดินเล่น และเพราะไม่ได้นำป้ายประจำตัวไปด้วย ทำให้ทหารลาดตระเวนหลายคนรังแก หมอเฉินนำเรื่องนี้ไปบอกแก่แม่ทัพหลายๆ คน บีบให้พวกขาโบยทหารลาดตระเวนสองคนที่รังแกนักเรียนของเขาเสียยี่สิบไม้ถึงจะพอใจ ตั้งแต่นั้นเป็นคนมา เมื่อเหล่าทหารลาดตระเวนในค่ายเห็นคนจากหน่วยแพทย์ก็แทบจะเดินเลี่ยงไปทั้งสิ้น

……….

ตอนที่ 474 กระเป๋าผ้าแห่งความลับ