ตอนที่ 238
ตอนที่ 475 ในที่สุดก็ได้พบกัน / ตอนที่ 476 ชั้นลอยเป็นของข้า
October 22, 2026
ตอนที่ 475 ในที่สุดก็ได้พบกัน
เขายืนอยู่ในมุมมืด มองเงาร่างของนางที่กำลังยุ่งวุ่นวายอย่างเงียบๆ มองนางสะบัดคมมีด เดินไปเดินมาอยู่ท่ามกลางทหารลาดตระเวน จนกระทั่งแต่ละคนทยอยกันออกไป
สุดท้ายในหน่วยเสบียงอันโอ่โถงก็เหลือเพียงนาง กับหม้อโลหะที่ว่างเปล่าหนึ่งใบ
หูเฟิงเดินออกจากมุมมืด ก้าวไปถึงข้างกายนางทีละก้าว มองดวงตาที่สุกสกาวท่ามกลางยามราตรีอันมืดสลัว
นางยืนอยู่ข้างเตาไฟ มองเขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะเดียวกันก็มองดวงตาที่มองนางด้วยความสงสัยของเขา พวงแก้มราวกับถูกไฟแผดเผา โชคดีนัก โชคดีที่เป็นตอนกลางคืน เขาน่าจะมองไม่เห็นว่านางหน้าแดงแล้ว
“เจ้ามาแล้ว!” นางยิ้มหวาน ทักทายชายหนุ่มเหมือนกับสหายเก่าแก่ที่ไม่ได้พบกันมานาน สนิทสนม ทั้งยังเป็นธรรมชาติ
เขาพยักหน้า “อืม ได้กลิ่นจึงมา” เขายิ้มจางๆ ทว่าในดวงตากลับทอประกายวาววับ
นางมอบไปทางซ้ายและขวา เห็นว่ารอบข้างไม่มีใครอื่น จึงนำกระปุกหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ ก่อนจะส่งให้หูเฟิง
“นี่เป็นยาปลอมตายที่เจ้าต้องการ หาโอกาสให้พวกเขากินเสีย กินคนละครึ่งเม็ดก็เพียงพอแล้ว หลังจากกินยาแล้วหัวใจจะหยุดเต้น ลมหายใจจะขาดช่วงชั่วคราว ทั้งยังไม่มีชีพจรอีกด้วย แต่จะคงอยู่เช่นนั้นได้เพียงสิบสองชั่วยามเท่านั้น หลังจากสิบสองชั่วยามแล้ว พวกเขาจะฟื้นขึ้นมาเอง หากถึงเวลานั้นแล้วยังอยู่ในค่ายทหาร เช่นนั้นแผนการนี้ก็ล้มเหลวแล้ว”
หูเฟิงรับกระปุกไป แล้วซ่อนไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว “ข้าเคยได้ยินชื่อของยาชนิดนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีอยู่จริงๆ บนโลกใบนี้ เจ้าได้มันมาอย่างไร”
“ข้าหลอมยาด้วยตนเอง เสียเวลาไปไม่น้อย เจ้าใช้ยาในกระปุกนี้ให้ดี อย่าได้สิ้นเปลืองเชียว” ไป๋จื่อกล่าว
ชายหนุ่มมองนาง เห็นนางแต่งกายในชุดเด็กหนุ่ม ย่อมมีความรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง “เจ้ามาได้อย่างไร”
“เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องนี้แล้ว ต่อไปหากเจอข้าในค่ายทหาร ก็อย่าได้ทักทายกัน ถือเสียว่าไม่รู้จักกันนะ”
หูเฟิงเลิกคิ้ว “ต่อไป? เจ้าจะไม่กลับไปหรือ”
ไป๋จื่อมีสีหน้าลำพองใจ “เป็นอะไรไป เจ้ามาที่นี่ได้ แต่ข้ามาไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้ายังไม่กลับไปจริงๆ นั่นแหละ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าจะเป็นคนของหมอเฉินแห่งหน่วยแพทย์” นางหยิบป้ายประจำตัวที่หมอเฉินให้ออกมา โบกสะบัดมันต่อหน้าเขา
เขาถอนใจเสียงเบา “เจ้าเป็นสตรีเพศ จะอยู่ในค่ายทหารได้อย่างไร ไม่ได้ๆ พรุ่งนี้เจ้ากลับไปเสีย ที่นี่มีแต่บุรุษตัวเหม็นโฉ่ เจ้าเป็นสตรี ย่อมมีแต่ความไม่สะดวกสบาย”
“เจ้าก็เป็นบุรุษตัวเหม็นโฉ่ ก่อนหน้านี้เจ้าตามติดข้าทั้งวัน ข้าก็ไม่เห็นรู้สึกว่ามีอะไรไม่สะดวกเลย”
หูเฟิงถลึงตามองนางอย่างไม่สบอารมณ์ “ไยเจ้าเทียบพวกเขากับข้ากัน ข้าเป็นสามีในอนาคตของเจ้า ข้าตามติดเจ้าก็เป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว บุรุษตัวเหม็นโฉ่อย่างพวกเขามีสิทธิ์นั้นที่ไหนกัน”
ไป๋จื่อยิ้มอยู่ในใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เจ้าได้กลิ่นหรือไม่”
ชายหนุ่มก็สูดลมหายใจเช่นกัน แต่กลับส่ายหน้า “ไม่ได้กลิ่น มันเป็นกลิ่นอะไรหรือ”
“กลิ่นน้ำส้มสายชู แถมยังฉุนมากด้วย!” นางเผยรอยยิ้มกว้าง เห็นท่าทางขุ่นเคืองตนแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร นางก็ยิ่งนึกสนุกขึ้นมา
“ข้าหมดหนทางกับเจ้านัก” หูเฟิงถอนใจเบาๆ
ไป๋จื่อปั้นหน้าเคร่ง เก็บรอยยิ้ม กล่าวอย่างจริงจังว่า “เอาล่ะ ไม่พูดเล่นแล้ว ข้าจะพูดตามตรง ข้ายังมีอีกเป้าหมายหนึ่ง ตอนนี้เจ้าอยู่ในค่ายทหาร ทำอะไรๆ ย่อมไม่สะดวก ถึงแม้จะนำยาปลอมตายให้พวกเขากินได้ แล้วหลังจากนั้นจะทำอย่างไร ควรจะทำอะไรต่อไปกัน”
หูเฟิงมุ่นคิ้ว เขากำลังกังวลใจเรื่องนี้อยู่ เพราะบัดนี้เขาเป็นเพียงพ่อครัว แต่ผู้คนที่จงรักภักดีต่อเขาเหล่านั้นกำลังตกที่นั่งลำบาก หวังพึ่งพาพวกเขาไม่ได้ อยากจะช่วยโจวกังและฟู่เจิงออกมา เขากลับยังไม่มีวิธีที่รัดกุมเลย
……….
ตอนที่ 476 ชั้นลอยเป็นของข้า