ตอนที่ 477 วิธีมหัศจรรย์ / ตอนที่ 478 โรคกลัวเลือด (1)

ตอนที่​ 477 วิธี​มหัศจรรย์​

หมอ​เฉิน​มอง​ท่าทาง​ลนลาน​ของ​นาง​ ถามพลาง​ขมวดคิ้ว​ “เจ้าไป​ที่ไหน​มา”

ไป๋​จื่อ​เกา​ศีรษะ​ ยิ้มเจื่อน​ “น่าจะเป็น​เพราะ​กิน​โจ๊ก​มาก​ไป​ ท้องอืด​ เลย​ไป​ถ่าย​หนัก​มาขอรับ​”

อีก​ฝ่าย​พยักหน้า​ ก่อน​จะไอ​แห้ง​สอง​เสียง​ ทั้ง​ยัง​ถามว่า​ “เมื่อ​ครู่​เสี่ยว​เฉียน​พูดว่า​ โจ๊ก​ผัก​ที่​เจ้าทำ​อร่อย​มาก​ ยังมี​อยู่​หรือไม่​” วันนี้​เขา​ไม่ค่อย​อยาก​อาหาร​ เมื่อ​เย็น​ก็​กินข้าว​ไป​เพียง​ครึ่ง​ถ้วย​ เดิมที​ไม่หิว​เท่าไร​ ทว่า​เมื่อ​ครู่​เสี่ยว​เฉียน​ไป​รับ​ขี้ผึ้ง​ยา​จาก​เขา​ อีก​ฝ่าย​คุยโว​เรื่อง​โจ๊ก​ผัก​ที่​นาง​ทำ​ไว้​เสีย​มากมาย​ ทำเอา​เขา​หิว​ขึ้น​มาในทันที​ เขา​ถึงได้มา​ที่นี่​ใน​ตอนนี้​

ไป๋​จื่อ​ชี้ไป​ยัง​หม้อ​ที่ว่างเปล่า​ข้าง​กาย​เขา​ “หมด​แล้ว​ขอรับ​ ไม่เหลือ​แม้สักนิด​ ทีแรก​ข้า​จะนำ​ไป​ให้​ท่าน​ด้วย​หนึ่ง​ถ้วย​ แต่​ทหาร​ลาดตระเวน​เหล่านั้น​หิว​เหมือนกับ​เพิ่ง​ออก​มาจาก​คุก​ไม่มีผิด​ ไม่รอ​ข้า​เติม​ให้​อีก​ถ้วย​ ไม่นาน​นัก​พวกเขา​ก็​กิน​โจ๊ก​ใน​หม้อ​จน​เกลี้ยง​แล้ว​”

หมอ​เฉิน​แค่น​หัวเราะ​เสียง​เย็น​ “ผี​ที่​หิวโหย​เหล่านั้น​ จะกิน​อะไร​ไม่หมด​บ้าง​เล่า​ ช่างเถอะ​ๆ เจ้าเอาใจใส่​ข้า​ก็​พอแล้ว​ ครั้งหน้า​ทำ​ของ​อร่อย​อะไร​ ก็​อย่า​ลืม​เหลือ​ให้​ข้า​ส่วนหนึ่ง​ด้วย​ล่ะ​”

นาง​พยักหน้า​รับ​ ก่อนที่​ทั้งสอง​คน​จะตาม​กัน​ออกจาก​กระโจม​หน่วย​เสบียง​ กลับ​ไป​ยัง​กระโจม​หน่วย​แพทย์​

หู​เฟิงซ่อนตัว​อยู่​ใน​มุมมืด​ ลอบ​สังเกต​พวกเขา​อยู่​เงียบๆ​ เมื่อ​เห็น​ว่า​หมอ​เฉิน​ไม่สงสัย​ใน​ตัว​ไป๋​จื่อ​ เขา​ถึงสบายใจ​ได้​ หลังจาก​พวกเขา​จากไป​ เขา​ก็​กลับ​ไป​พักผ่อน​ที่​กระโจม​เช่นกัน​

หมอ​เฉิน​นำ​ไป​จื่อ​ไป​ยัง​ที่พัก​ของ​ตนเอง​ เป็น​กระโจม​ขนาดเล็ก​ข้างๆ​ กระโจม​หน่วน​แพทย์​ ภายใน​กระโจม​จัดวาง​เตียง​เอาไว้​ไม่กี่​หลัง​ รวมถึง​ผ้าห่ม​ไม่กี่​ผืน​เท่านั้น​

มีคน​ผู้​หนึ่ง​นอน​อยู่​ที่​มุมกระโจม​อยู่แล้ว​ หลับสนิท​ดี​ทีเดียว​ แม้กระทั่ง​พวกเขา​เข้ามา​แล้วก็​ไม่ได้​ตื่นขึ้น​มา

หมอ​เฉิน​เดิน​ไป​มอง​คน​ผู้​นั้น​ทันทีที่​เข้ามา​ใน​กระโจม​ ตรวจสอบ​อุณหภูมิ​บน​หน้าผาก​ของ​เขา​ แล้ว​จับชีพจร​ให้​เขา​ด้วย​ “เด็ก​คน​นี้​นี่​ เมื่อ​กลางวัน​บอ​กว่า​ท้องเสีย​ หน้ามืด​ตาลาย​ ข้า​ถึงได้​ให้​เขา​กลับมา​พักผ่อน​ หรือว่า​เขา​จะหลอก​ข้า​”

ไป๋​จื่อ​ไม่มีเวลา​สนใจ​เรื่อง​นั้น​ นาง​รีบ​หอบ​ผ้าห่ม​ไป​นอนลง​ที่​มุมกระโจม​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ “ข้า​ง่วง​มาก​ ข้า​ขอ​นอน​ก่อน​นะ​ขอรับ​” นาง​ไม่ได้​นอน​ติดต่อกัน​มาหลาย​วัน​แล้ว​ ตอนนี้​เห็น​เตียง​เข้า​จึงเหมือนกับ​ได้​พบ​โชคดี​

หมอ​เฉิน​ก็​นอนลง​บน​เตียง​เช่นกัน​ ปี​นี้​เขา​อายุ​ห้าสิบ​กว่า​แล้ว​ วุ่นวาย​ทั้งวัน​เช่นนี้​ ย่อม​เหนื่อย​สายตัวแทบขาด​เป็นธรรมดา​ ต้อง​รีบ​เข้านอน​พักผ่อน​ เพราะ​ไม่รู้​ว่า​พรุ่งนี้​จะต้อง​รักษา​ผู้ป่วย​อีก​มากมาย​เท่าไร​

…

วันรุ่งขึ้น​ ไป๋​จื่อ​ตื่น​ตั้งแต่​เช้าตรู่​ หมอ​เฉิน​กับ​ชายหนุ่ม​ผู้​นั้น​ไม่รู้​ว่า​หาย​ไป​ที่ไหน​ นาง​คิด​ว่า​ตนเอง​ตื่น​เช้าแล้ว​ แต่​พวกเขา​ตื่น​เช้ากว่า​นาง​อีก​หรือ​นี่​

ใน​กระโจม​มีถังน้ำสะอาด​และ​ผ้า​สะอาด​อยู่​ผืน​หนึ่ง​ นาง​ล้างหน้าล้างตา​อย่าง​ง่ายๆ​ แล้ว​รีบ​สะพาย​กระเป๋า​ผ้า​ออก​ไป​ยัง​กระโจม​หลัง​ใหญ่​ข้างๆ​

ยัง​เช้าตรู่​อยู่​แท้ๆ​ ทว่า​ใน​กระโจม​ใหญ่​กลับ​มีผู้ป่วย​ถูก​ส่งตัว​มามากมาย​ หลาย​คน​ที่​ได้รับ​การรักษา​ไป​เมื่อวาน​ วันนี้​ขยับตัว​ได้​บ้าง​ และ​ออก​ไป​จาก​ที่นี่​กัน​หมด​แล้ว​ ที่​เหลือ​ล้วน​เป็น​ผู้ป่วย​ที่​ยัง​ขยับตัว​เองตามใจชอบ​ไม่ได้​ สอง​คนใน​นั้น​ก็​คือ​คน​ที่​นาง​เชื่อม​กระดูก​และ​เย็บแผล​ให้​เมื่อวาน​นี้​

ชายหนุ่ม​สวม​ชุด​สีดำ​กำลัง​นั่ง​ยอง​อยู่​เบื้องหน้า​ผู้ป่วย​ที่​นาง​เคย​เย็บแผล​ให้​ ดวงตา​จ้องเขม็ง​ไป​ยัง​บาดแผล​นั่น​

“อาจารย์​ เด็กหนุ่ม​ใน​กระโจม​คน​นั้น​เป็น​คน​เย็บแผล​นี้​จริง​หรือ​”

หมอ​เฉิน​กำลัง​ทำแผล​ให้​ผู้ป่วย​คน​หนึ่ง​ เขา​กล่าวตอบ​โดยที่​ไม่เงยหน้า​ “ไม่ใช่เขา​แล้​วจะ​เป็น​ใคร​ จะเป็น​ข้า​ไป​ได้​หรือ​ไร​”

“เฮอะ​ เขา​คิดได้​อย่างไร​ เกิด​ความคิด​ดี​ๆ เช่นนี้​ขึ้น​ได้​อย่างไร​ ทั้ง​ยัง​ใจกล้า​ทำ​ออกมา​ได้​อีก​ต่างหาก​ ข้า​ละ​นับถือ​เขา​จริงๆ​” ชายหนุ่ม​มอง​ปาก​แผล​ที่​เย็บ​สนิท​บน​หน้าท้อง​ของ​ผู้ป่วย​แล้ว​ จากนั้น​ก็​มอง​ไป​ทาง​ปาก​แผล​บน​ขา​ของ​เขา​ มอง​กลับไปกลับมา​ไม่ยอม​หยุด​ จนกระทั่ง​ชายหนุ่ม​ที่​ได้รับบาดเจ็บ​ผู้​นั้น​รู้สึก​กระอักกระอ่วน​เพราะ​สายตา​ของ​เขา​

เมื่อ​ได้ยิน​คำพูด​ของ​เขา​แล้ว​ หมอ​เฉิน​ก็​หยุด​มือ​ไป​เล็กน้อย​ ถามว่า​ “เจ้าว่า​วิธี​นี้​มหัศจรรย์​หรือไม่​”

……….