ตอนที่ 262
ตอนที่ 523 เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ / ตอนที่ 524 ลวี่เฉียวและจื่อเฟิงหลาน
October 22, 2026
ตอนที่ 523 เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ
“เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ หากตีพวกนางตายแล้ว ข้าจะรับผิดชอบเอง” เสียงกังวานใสดังมาจากประตู หญิงชราและหลิวซื่อหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที
โจวอาอู่และจ้าวซู่เอ๋อกลับยิ้มแย้ม “อาจื่อ เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
ไป๋จื่อก้าวเท้าเข้ามาในประตู นางยิ้มให้พวกเขาสองคน แล้วปรายตาไปยังเตียงไม้ มองจ้าวหลานที่มีสีหน้าเป็นกังวล และกำลังมีน้ำตานองหน้า “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว”
ครั้นเห็นบุตรสาวกลับมาอย่างปลอดภัย จิตวิญญาณที่หายไปมากกว่าครึ่งของจ้าวหลานก็กลับมารวมกลุ่มกัน นางมีชีวิตชีวาในทันที
ไป๋จื่อหันไปมองหญิงชราและหลิวซื่อ กล่าวเสียงเรียบว่า “พวกเจ้าคิดว่าพวกข้าแม่ลูกรังแกง่ายนักหรือ คิดว่าถึงแม้จะรังแกพวกข้าแล้ว พวกข้าก็จะไม่กล้าทำอะไรกับพวกเจ้าใช่หรือไม่”
หญิงชราและหลิวซื่อหน้าเคร่งไม่พูดจา ไป๋จื่อจึงพูดอีก “วันนี้ข้าจะบอกกับพวกเจ้าอย่างชัดเจน ว่าพวกข้าก็แค่ไม่ลงมือเท่านั้น เพราะหากลงมือขึ้นมา พวกเจ้าก็รอนอนบนเตียงไปทั้งชีวิตได้เลย”
หลิวซื่อเท้าเอว “เจ้ากล้า? เจ้าอย่าคิดว่าพวกข้าไม่รู้กฎหมาย หากเจ้ากล้าลงมือ ข้าจะไปฟ้องร้องพวกเจ้าที่ศาลาว่าการ ให้เจ้าไปนอนในคุก”
ไป๋จื่อเอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นหรือ? เจ้านอนขยับไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว ยังจะไปฟ้องร้องพวกข้าได้อย่างไร”
“ข้าไปไม่ได้ แต่บุตรชายของบ้านข้าก็ยังไปได้ไม่ใช่หรือ เจ้าพูดจาข่มขู่ข้าให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก” หลิวซื่อแค่นหัวเราะ
“เจ้าพูดถูกต้อง บุตรชายของพวกเจ้าไปฟ้องร้องแทนเจ้าได้ แต่เงื่อนไขแรกก็คือหากข้ายอมจ่ายเงินชดเชยอย่างลับๆ พวกเขาจะยังไปฟ้องร้องอยู่หรือไม่” ครั้นเห็นความปีติปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวซื่อ หัวใจของไป๋จื่อก็พลันต่อว่านาง ‘โง่นัก’ อยู่ในใจ ก่อนจะกล่าวอีกว่า “เจ้าก็อย่าเพิ่งวาดฝันไว้สวยหรู เพราะเมื่อข้าให้เงินชดเชยกับเจ้าใหญ่ของบ้านเจ้า เขาก็นับว่าร่ำรวยขึ้นมาทันที แล้วเขายังจะเก็บคนพิการไร้ประโยชน์อย่างเจ้าไว้หรือ ข้าว่าเขาน่าจะแต่งอนุเข้าบ้านมากกว่า เจ้าพยายามหาเงินแทบตาย จนสุดท้ายเจ้าได้ใช้เงินนั้นหรือไม่ ทันทีที่อนุเข้าบ้านก็จะคลอดบุตรชายออกมาสองคน ส่วนบุตรชายสองคนที่เจ้าคลอดออกมาจะยังมีชีวิตที่ดีได้อีกหรือไร”
วาจาของไป๋จื่อจี้ใจดำนางทุกคำ ทำเอานางเจ็บปวดหัวใจอย่างยิ่ง
หญิงชราเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบกล่าวว่า “อย่าไปฟังนางพูดเพ้อเจ้อ เจ้าใหญ่ไม่ใช่คนเช่นนั้น นางก็แค่ยุแหย่ให้พวกเจ้าแตกคอกัน”
แน่นอนว่าหลิวซื่อรู้ว่านี่คือการยุแหย่ แต่ทุกคำพูดของไป๋จื่อมีเหตุผล ด้วยนิสัยของเจ้าใหญ่แล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะทำเช่นนั้นจริงๆ แล้วสิ่งที่นางพยายามทำลงไปทั้งหมดจะมีความหมายอะไร
เมื่อเห็นหลิวซื่อเริ่มตีกลองถอย หัวใจของหญิงชราก็พลันรู้สึกถึงความเย็นเยียบ ก่อนหน้านี้ที่มาหาเรื่องถึงที่นี่ ก็เพราะเรื่องที่ไป๋จื่อไปหาหูเฟิงที่ค่ายทหาร คิดว่าเด็กสาวจะกลับมาไม่ได้แล้ว ขอเพียงนางกลับมาไม่ได้ จ้าวหลานก็จะป่วยตาย ครั้นถึงเวลานั้น ทุกอย่างของพวกนางสองแม่ลูกก็จะตกมาอยู่ในมือตน ทว่าตอนนี้ไป๋จื่อกลับมาแล้ว ทุกสิ่งจบสิ้นแล้ว
ไป๋จื่อบอกกับอาอู่ว่า “ข้าจะนับถึงสาม หากพวกนางยังไม่ไป ก็ลากพวกนางจากชั้นบนลงไป ถึงแม้ตกลงไปตาย ข้าก็จะจ่ายเงินชดเชยเอง”
อาอู่ยิ้มแป้น “ตกลง เจ้ารีบนับเถอะ ข้าคันไม้คันมือมานานแล้ว”
ยังไม่ทันที่ไป๋จื่อจะเริ่มนับ สองแม่สามีและลูกสะใภ้ก็รีบร้อนวิ่งหายไปไม่เห็นเงา ราวกับหนูข้ามถนนก็ไม่ปาน
ข้างนอกประตูมีคนยืนอยู่อีกคนหนึ่ง ตอนพวกนางออกไปไม่ทันได้มองให้ชัดว่าเป็นผู้ใด ยังคิดว่าเป็นหูจ่างหลินเสียด้วยซ้ำ
หลังจากหญิงชราและหลิวซื่อจากไปแล้ว โจวกังที่ยืนอยู่ข้างนอกถึงจะเข้ามา เขาเห็นใบหน้าของอาอู่มีรอยแผลเป็นจากดาบเพิ่มขึ้นมาเป็นอันดับแรก จึงร้องด้วยความตื่นตกใจ “อาอู่!”
อาอู่ชะงักงัน เขาหันกลับไปมอง พบเงาร่างสูงใหญ่ปรี่เข้ามาหาตน ยิ่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้านั้นก็ยิ่งชัดแจ้ง แม้จะผอมลงไปมาก ทว่าเขาก็ยังจำได้ตั้งแต่แรกเห็น
……….