ตอนที่ 537 ความดันโลหิตสูง (3) / ตอนที่ 538 เจ้าเมืองตงหยาง

ตอนที่​ 537 ความดันโลหิต​สูง (3)

แท้จริง​แล้ว​แม่นาง​ไป๋​มาจาก​ที่ใด​กัน​ อายุ​ยัง​น้อย​แท้ๆ​ แต่กลับ​เรียน​วิชา​ฝังเข็ม​เช่นนี้​ได้​ อีก​ทั้ง​ท่าทาง​ยาม​นาง​เผชิญหน้า​กับ​ผู้ป่วย​ก็​สงบนิ่ง​และ​ใจเย็น​ วิชาแพทย์​ของ​นาง​น่าจะ​ไม่เลว​เลย​ทีเดียว​

หลังจาก​ถอน​เข็ม​เสร็จสิ้น​ ไป๋​จื่อ​ก็​กด​ที่​จุด​เส่าฟู่และ​จุด​เหลา​กง​บน​ฝ่ามือ​ข้าง​ซ้าย​ของ​เฉินไท่​เห​ริน​ ครั้น​ออกแรง​กด​ไป​แล้ว​ถึงสามครั้ง​แล้ว​ ในที่สุด​เฉินไท่​เห​ริน​ก็​ฟื้น​ขึ้น​มา

เขา​ลืมตา​ขึ้น​ เห็น​ผ้าม่าน​ฝ้าย​สีฟ้าอัน​คุ้นเคย​ สมอง​พร่า​เลือน​ เขา​ดื่ม​มาก​จน​เกินไป​หรือ​ ไย​ตรงหน้า​ถึงได้​หมุน​เวียนวน​เช่นนี้​

“นาย​ท่าน​ ในที่สุด​ท่าน​ก็​ฟื้น​แล้ว​ ข้า​กลัว​แทบ​แย่​ ฮือ​ๆ…” ฮูหยิน​เฉิน​ปรี่​เข้า​ไปหา​สามี ซบ​ลง​บน​แขน​ของ​เขา​ ร้องไห้​ด้วย​ความเจ็บปวด​ไม่ยอม​หยุด​

นางร้องไห้​ออกมา​จริงๆ​ หลาย​ปี​ที่อยู่​กินกัน​ฉันท์​สามีภรรยา​ นาง​ใช้ชีวิต​สุขสบาย​มาโดยตลอด​ ผู้​เป็น​สามีหาเงิน​มาได้​ไม่น้อย​ แต่​สิ่งที่​น่าเสียใจ​เพียง​อย่าง​เดียว​ก็​คือ​พวกเขา​ไม่เคย​มีลูก​ หาก​ไม่มีเขา​ ไม่ใช่ว่า​พี่น้อง​หลาย​คน​ของ​สกุล​เฉิน​จะพุ่ง​มาแย่ง​สมบัติ​ถึงที่นี่​หรือ​ ถึงตอนนั้น​แล้ว​นาง​จะใช้ชีวิต​ต่อไป​อย่างไร​

โชคดี​ที่​เขา​ฟื้น​แล้ว​ ไม่เช่นนั้น​นาง​ก็​ไม่รู้​จริงๆ​ ว่า​ควร​ทำ​อย่างไร​ดี​

“เหตุใด​เจ้าถึงร้องไห้​ ข้า​เป็น​อะไร​ไป​หรือ​” เขา​พยายาม​มอง​คน​รอบ​ๆ ให้​ชัดเจน​ และ​เห็น​ไป๋​จื่อ​ยืน​อยู่​ข้าง​เตียง​อย่าง​คาดไม่ถึง​ “อา​จื่อ?​ ไย​เจ้าถึงอยู่​ที่นี่​ได้​”

ไป๋​จื่อ​ทำ​หน้าบึ้ง​ “ไย​ข้า​ถึงอยู่​ที่นี่​? เรื่อง​นี้​ข้า​ต้อง​ถามท่าน​มากกว่า​ ก่อนหน้านี้​ข้า​บอก​ท่าน​แล้ว​ไม่ใช่หรือ​เจ้าคะ​ กำชับ​ท่าน​อย่าง​เด็ดขาด​แล้ว​เชียว​ว่า​อย่า​ดื่ม​สุรา​ กิน​เนื้อสัตว์​ให้​น้อย​ ท่าน​ได้​ฟังข้า​บ้าง​หรือไม่​”

คราวนี้​เฉินไท่​เห​ริน​ถึงนึก​เรื่อง​ใน​วันนี้​ขึ้น​ได้​ ก่อนหน้านี้​เขา​ดื่ม​อยู่​ใน​ร้านอาหาร​กับ​สหาย​สอง​สามคน​แท้ๆ​ ทว่า​ดื่ม​เข้าไป​แล้วก็​รู้สึก​เวียนหัว​เล็กน้อย​ ทีแรก​เขา​คิด​ว่า​ตนเอง​เมา จึงตั้งใจ​ว่า​จะไป​สูด​อากาศ​ไล่​ความเมา​ที่​ริม​หน้าต่าง​ ทว่า​เขา​เพิ่ง​ลุกขึ้น​ก็​รู้สึก​เจ็บ​หน้าอก​เป็น​อย่างยิ่ง​ ภาพ​ตรงหน้า​พร่า​เลือน​ เขา​อยาก​จะเรียก​ใคร​บางคน​ แต่​ครั้น​อ้า​ปา​ ดวงตา​ของ​เขา​ก็​คล้าย​มืด​บอด​ และ​ไม่รับรู้​อะไร​ทั้งสิ้น​แล้ว​

หมายความว่า​เขา​ไม่ได้​เมา แต่​มีอาการป่วย​บางอย่าง​สินะ​

“หรือว่า​ข้า​ดื่ม​สุรา​จน​เกิด​อาการป่วย​จริงๆ​” เขา​มีสีหน้า​ประหลาดใจ​ เพราะ​ไม่เคย​คาดคิด​มาก่อน​เลย​ ว่า​ตน​จะดื่ม​สุรา​จน​ป่วย​ได้​

“อาการ​ของ​ท่าน​ใน​ครั้งนี้​ไม่ได้​เกิด​จาก​การ​ดื่ม​สุรา​เพียง​อย่าง​เดียว​ แต่​สุรา​มีส่วน​ทำให้​มัน​เกิดขึ้น​จริงๆ​ พี่ใหญ่​เฉิน​ ข้า​ขอ​แนะนำ​ท่าน​จาก​ใจจริง​ หาก​ท่าน​ไม่อยาก​ให้​เรื่อง​ใน​วันนี้​เกิดขึ้น​อีก​ ท่าน​ก็​อย่า​ได้​ดื่ม​สุรา​ และ​ต้อง​ทำ​ตามที่​ข้า​กำชับ​ไว้​อย่าง​เคร่งครัด​ ลดน้ำหนัก​เสีย​ ร่างกาย​ของ​ท่าน​ถึงจะมีโอกาส​แข็งแรง​ขึ้น​ได้​ หาก​ยัง​อ้วน​เช่นนี้​ต่อไป​ วันใด​ที่​ท่าน​เป็น​โรคเบาหวาน​ขึ้น​มา อย่า​ว่าแต่​สุรา​เลย​เจ้าค่ะ​ เพราะ​แม้แต่​อาหาร​มัน​เลี่ยน​ ท่าน​ก็​จะกิน​ได้​ทีละน้อย​ใน​แต่ละ​มื้อ​ ชีวิต​เช่นนั้น​น่า​เจ็บปวด​ยิ่งกว่า​นะ​เจ้าคะ​” ไป๋​จื่อ​กล่าว​

นาง​เคย​เห็น​ผู้ป่วย​โรคเบาหวาน​มาแล้ว​มากมาย​ ความเจ็บปวด​ที่​อยาก​กิน​แต่​ไม่กล้า​กิน​เช่นนั้น​ แม้นาง​จะไม่เคย​ประสบ​มาด้วย​ตนเอง​ แต่​ใน​สายตา​ของ​นาง​ ความรู้สึก​นั้น​เป็นความ​ทรมาน​อย่าง​มาก​

ถึงแม้จะเป็น​ศตวรรษ​ที่​ยี่สิบ​สาม ก็​ยังคง​ไม่มีการทำยา​ที่​สามารถ​รักษา​โรคเบาหวาน​ได้​ เมื่อ​เป็น​โรคเบาหวาน​แล้ว​ แม้จะดูแลรักษา​เป็น​อย่าง​ดี​ แต่​นาน​วัน​เข้า​ก็​ต้อง​มีสัก​วันที่​เป็นทุกข์​เพราะ​อาการ​กำเริบ​

เฉินไท่เริน​ไม่รู้​ว่า​โรคเบาหวาน​ที่​นาง​พูดถึง​คือ​อะไร​ แต่​ดู​จาก​ท่าทาง​ของ​นาง​แล้ว​ เขา​ก็​รู้สึก​กลัว​ขึ้น​มาจับใจ​ เพราะ​นั่น​หมายความว่า​วันนี้​เขา​โชคดี​รอดชีวิต​มาได้​

หมอ​ซ่งที่อยู่​ข้างๆ​ ถามว่า​ “แม่นาง​ไป๋​ โรคเบาหวาน​ที่​เจ้าพูดถึง​คือ​อะไร​หรือ​ ไย​ข้า​ไม่เคย​ได้ยิน​มาก่อน​เลย​” ความดันโลหิต​สูงที่​นาง​พูดถึง​ก่อนหน้านี้​ เขา​ก็​ไม่เคย​ได้ยิน​เช่นกัน​ ตอนนี้​พูดถึง​โรคเบาหวาน​อีก​หรือ​นี่​

ไป๋​จื่อ​กล่าว​ “โรคเบาหวาน​ก็​คือ​โรค​ปัสสาวะ​ร่วง​ที่​พวก​ท่าน​รู้จัก​กัน​ หาก​เป็นโรค​ปัสสาวะ​ร่วง​เล่า​ ท่าน​เคย​ได้ยิน​หรือไม่​”

หมอ​ซ่งพยักหน้า​ “แน่นอน​ว่า​ข้า​เคย​ได้ยิน​โรค​ปัสสาวะ​ร่วง​มาก่อน​ แต่​นั่น​เป็นโรค​ที่​ถึงชีวิต​ ไม่มียา​ใด​รักษา​ได้​ เมื่อ​เป็นโรค​นี้​แล้ว​ คน​ที่​ร่างกาย​แข็งแรง​จะซูบผอม​ใน​เวลา​อัน​สั้น​ กิน​ยา​ใด​เข้าไป​ก็​ไร้ประโยชน์​ มีชีวิต​อยู่​ได้​ไม่นาน​เท่านั้น​”

……….

ตอนที่​ 538 เจ้าเมือง​ตง​หยาง​

ไป๋​จื่อ​เอ่ย​ว่า​ “ไม่ใช่ว่า​ไม่มียา​ใด​ถูก​กับ​โรค​ปัสสาวะ​ร่วง​ แต่​ไม่มีทาง​รักษาโรค​นี้​ได้​ นั่น​เป็น​เรื่องจริง​เจ้าค่ะ​”

หมอ​ซ่งตะลึง​ไป​เล็กน้อย​ ก่อน​จะถามต่อ​ในทันที​ “โรค​ปัสสาวะ​ร่วง​นี้​ ควร​ใช้ยา​อะไร​ควบคุม​มัน​หรือ​”

เรื่อง​นี้​พูด​ขึ้น​มาแล้ว​ต้อง​ลาก​ยาว​แน่ๆ​ นาง​ไม่มีอยาก​พูด​เรื่อง​นี้​ อย่าง​น้อย​ก็​ไม่อยาก​พูด​เรื่อง​นี้​ใน​ตอนนี้​