ตอนที่ 539 ชางซูหัง / ตอนที่ 540 ครอบครัวคนขี้เกียจ (1)

ตอนที่​ 539 ชางซูหัง​

ภายใน​ห้องโถง​ เห​อห​มิงรอ​อยู่​ครู่ใหญ่​แล้ว​ ในที่สุด​ใต้เท้า​เจ้าเมือง​ก็​มาถึงเสียที​ เขา​จึงรีบ​ก้าว​เข้าไป​ทำความเคารพ​

ชางซูหัง​โบกมือ​ “ไม่ต้อง​มาก​พิธี​ มาหา​ข้า​ด้วย​เรื่อง​ใด​”

เห​อห​มิงรอ​เขา​นั่งลง​บน​ที่นั่ง​ประธาน​ก่อน​ แล้วจึง​นำ​กล่อง​กำมะหยี่​สีแดง​เดิน​มาข้างหน้า​ แล้ว​ยื่น​มัน​ให้​เจ้าบ้าน​ “ใต้เท้า​ นี่​เป็น​สิ่งที่​ข้า​ได้มา​โดยบังเอิญ​ ได้ยิน​มาว่า​ท่าน​กำลัง​เสาะหา​ของขวัญ​วัน​เฉลิม​พระชนม์​ให้​ไทเฮา​ ข้า​เห็น​ว่า​ของ​สิ่งนี้​ไม่เลว​เลย​ น่าจะ​ตรง​กับ​ความชื่นชอบ​ของ​ใต้เท้า​ด้วย​ ข้า​จึงนำมา​ให้​ท่าน​ขอรับ​”

ชางซูหัง​มอง​เห​อห​มิงผู้​เคารพ​นบนอบ​ต่อหน้า​ตน​ เขา​เลิกคิ้ว​เล็กน้อย​ ของขวัญ​วัน​เฉลิม​พระชนม์​ไทเฮา​? หมายความว่า​ของ​ใน​กล่อง​นี้​จะต้อง​มีค่า​ควร​เมือง​สินะ​

“เปิด​ออ​กสิ​” เขา​กล่าว​เสีย​เรียบ​

เห​อห​มิงรีบ​เปิด​กล่อง​กำมะหยี่​ออก​ ภายใน​กล่อง​ปู​ด้วย​ผ้า​กำมะหยี่​สีแดง​ วาง​ไว้​ด้วย​พู่​หยก​ชิ้น​หนึ่ง​ ตัว​หยก​เป็น​สีขาวผ่อง​ สลัก​รูป​พระ​สังกัจจายน์​องค์​หนึ่ง​ บน​ท้อง​ของ​พระองค์​มีสีมรกต​เตะตา​เป็น​อย่างยิ่ง​ คุณภาพ​หยก​ก็​ยอดเยี่ยม​เช่นกัน​

ชางซูหัง​ถือ​พู่​หยก​ไว้​ใน​มือ​ พิจารณา​อย่าง​ถี่ถ้วน​ สังเกตเห็น​ว่า​ปลายนิ้ว​ของ​พระ​สังกกัจจายน์​กลับ​มีสีแดง​ชาด​ ราวกับว่า​ใคร​ทำ​เลือด​หยด​ใส่อย่างไร​อย่างนั้น​

เป็น​ของ​ดีจริง​อย่าง​ที่​อีก​ฝ่าย​ว่า​ เขา​เห็น​ของมีค่า​มากมาย​นับไม่ถ้วน​ แต่​พู่​หยก​ที่​คุณภาพ​ดีเลิศ​และ​มีรูปแบบ​เป็น​เอกลักษณ์​เช่นนี้​ เขา​เพิ่ง​เคย​เห็น​เป็นครั้งแรก​

หาก​มอบ​ของ​ชิ้น​นี้​ให้​ไทเฮา​ จะต้อง​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​จาก​พระนาง​แน่​ ถึงตอนนั้น​แล้ว​ ขอ​เพียง​ไทเฮา​ตรัส​ถึงความดี​ความชอบ​ของ​เขา​ต่อหน้า​ฮ่องเต้​ เรื่อง​เลื่อนตำแหน่ง​ของ​เขา​ก็​ไม่เท่ากับ​สำเร็จ​ลุล่วง​แล้ว​หรือ​

เขา​พยักหน้า​อย่าง​พึงพอใจ​ “เจ้าช่างรู้ใจ​ข้า​นัก​”

ครั้น​เห็น​ชางซูหัง​รับ​ของ​แล้ว​ ในที่สุด​ความกังวล​ใน​ใจของ​เห​อห​มิงก็​หาย​ไป​ เขา​ยิ้ม​ว่า​ “การ​ได้​รับใช้​ใต้เท้า​ถือ​เป็นเกียรติ​ของ​ข้า​ขอรับ​”

ชางซูหัง​วาง​พู่​หยก​กลับ​ลง​ไป​ใน​กล่อง​กำมะหยี่​ แล้ว​หันไป​มอง​เห​อห​มิง “ครั้งก่อน​เจ้าอยาก​ให้​ข้า​ช่วย​ทำ​อะไร​นะ​”

เห​อห​มิงรีบ​คุกเข่า​ลง​ โขก​ศีรษะ​ต่อ​หน้าชา​งซูหัง​ “โปรด​ใต้เท้า​ช่วย​ให้​ข้า​สมหวัง​!”

ขณะนี้​ชางซูหัง​อารมณ์ดี​ จึงโบกมือ​ตัดรำคาญ​ “เอาละ​ ตอนนี้​ข้า​มีเวลาว่าง​พอดี​ อีก​เดี๋ยว​จะเขียนจดหมาย​แนะนำ​ให้​เจ้า เจ้าไปหา​ใต้เท้า​ซ่งก็​พอแล้ว​ เขา​จะจัดการ​ให้​เจ้าเอง​”

เห​อห​มิงยิ้ม​ไม่หุบ​ ก่อน​จะโขก​ศีรษะ​ให้​ชางซูหัง​อีก​สอง​ครั้ง​ เขา​เป็น​นายอำเภอ​มาเจ็ด​ปี​เต็มๆ​ นายอำเภอ​ที่​ได้​ตำแหน่ง​มาพร้อมกับ​เขา​ก็​ไม่รู้​ว่า​ได้​เลื่อนตำแหน่ง​ไป​แล้ว​ตั้งท่า​ไร​ เหลือ​เพียง​เขา​ที่​ติด​อยู่​ตรงนี้​ไม่ขยับขยาย​สักที​

ในที่สุด​เขา​ก็​ได้โอกาส​แล้ว​

หลังจาก​เห​อห​มิงไป​แล้ว​ ชางซูหัง​ก็​เล่น​พู่​หยก​อยู่​ครู่หนึ่ง​ เขา​ยิ่ง​มอง​ก็​ยิ่ง​ชอบ​มัน​ หาก​ไม่ใช่เพราะ​วัน​เฉลิม​พระชนม์​ของ​ไทเฮา​ใกล้​มาถึงแล้ว​ อีก​ทั้ง​ไม่มีของดี​อย่าง​อื่น​จะถวาย​แก่​พระนาง​ เขา​ก็​อยาก​จะเก็บ​พู่​หยก​นี้​ไว้​เอง​จริงๆ​

…

ที่​น่า​ประหลาดใจ​ที่สุด​ก็​คือ​ กลาง​ฤดูหนาว​ทาง​ตะวันตกเฉียงเหนือ​ไม่ได้​หนาวเย็น​เช่น​ช่วงแรก​ของ​ฤดู​ถึงเพียงนั้น​

หรือ​อาจจะ​เป็น​เพราะ​คุ้นชิน​กับ​ความ​หนาว​ยะเยือก​แล้ว​ จึงไม่รู้สึก​หนาว​มาก​เหมือน​ก่อนหน้านี้​ก็​เป็นได้​

ไม่มีหิมะ​ตก​ลงมา​หลาย​วัน​แล้ว​ ท้องฟ้า​แจ่มใสติดต่อกัน​อีก​ต่างหาก​ อุ​ณภูมิกลับมา​เพิ่ม​สูงขึ้น​อย่าง​ต่อเนื่อง​ พื้นถนน​โผล่​ออกมา​ให้​เห็น​แล้ว​เช่นกัน​ พา​ให้​นาง​คิดถึง​ภาพ​สีขาวโพลน​เต็มตา​ขึ้น​มาโดยพลัน​

ตอนนี้​เสี่ยว​เฟิงเตรียม​รถม้า​เรียบร้อย​แล้ว​ และ​จัด​วางยา​ที่​นาง​หลอม​เมื่อคืน​วาง​ไว้​บน​รถ​แล้ว​เช่นกัน​

ยาม​เขา​หมุน​กาย​มา เขา​เห็น​นาง​นั่ง​เหม่อ​อยู่​บน​เก้าอี้​ตัว​เตี้ย​ ดวงตา​จับต้อง​ไป​ที่​ถังขนาดใหญ่​ใน​ลานบ้าน​ แต่​ก็​ดู​ไม่เหมือนว่า​กำลัง​มอง​ถังอยู่​สัก​เท่าไร​ นาง​กำลัง​คิด​อะไร​อยู่​กัน​ หรือ​นาง​กำลัง​คิดถึง​หู​เฟิงอยู่​

“ควรจะ​ออกเดินทาง​แล้ว​!” เสี่ยว​เฟิงตะโกน​บอก​ไป๋​จื่อ​

ไป๋​จื่อ​พลัน​ตื่น​จาก​ภวังค์​ นาง​ลุกขึ้น​มอง​ไป​ใน​โถง เอ่ย​ถามว่า​ “พี่สะใภ้​เล่า​”

“ท่าน​น้า​ไป​รับ​ผ้า​ปัก​ใน​หมู่บ้าน​ บอ​กว่า​หลาย​วัน​มานี้​อากาศ​ดี​ จะได้​นำ​ตุ๊กตา​ผ้า​ไป​ขาย​ใน​เมือง​มาก​หน่อย​” เสี่ยว​เฟิงตอบ​

นาง​ร้อง​อ๋อ​เสียง​หนึ่ง​ จิตใจ​ไม่อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว​อยู่​บ้าง​ “นาง​บอก​หรือไม่​ว่า​ให้​พวกเรา​รอ​นาง​”