ตอนที่ 278
ตอนที่ 555 เด็กบ้านไหน / ตอนที่ 556 เสียนเอ๋อร์
October 22, 2026
ตอนที่ 555 เด็กบ้านไหน
ไป๋จื่อและจ้าวซู่เอ๋อรีบอุ้มเด็กขึ้นมา พานางเข้าไปในโถงจี้เหริน
“รีบนำกระถางถ่านมาเร็วเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อ
จ้าวซู่เอ๋อยกกระถางถ่านมาจากในร้าน นางกลัวว่ามันจะอบอุ่นไม่พอ จึงหมุนกายยกของที่ร้านของเล่นข้างๆ มาด้วย
ไป๋จื่อวางเด็กลงบนโต๊ะที่ปูผ้าห่มเอาไว้เรียบร้อย ก่อนจะถอดเสื้อผ้าที่ทั้งสกปรก ทั้งเก่าขาดออกจากร่างกายเล็กจ้อยของนาง ภายในร่มผ้าไม่มีอะไรให้ความอบอุ่นเลยสักนิด บนผิวกายที่เดิมทีควรจะเกลี้ยงเกลาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสีเขียวและม่วง ทั้งยังมีรอยแผลเป็นเก่าอีกต่างหาก
นางกดเก็บไฟโทสะในใจไว้ไม่อยู่อีก จึงหันศีรษะไปกล่าวกับหูจิ่วเม่ยที่กำลังคิดหนี “เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ นางยังเด็กอยู่แท้ๆ เจ้าก็กล้าลงมือกับนางแล้วหรือ”
เจ้าหน้าที่จับหูจิ่วเม่ยกลับมาทันที เขาถามด้วยโทสะเช่นกัน “บอกมา เจ้าตีเด็กคนนี้ใช่หรือไม่”
หูจิ่วเม่ยรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ตี ข้าไม่เคยตีนาง”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว ชี้บาดแผลบนร่างของเด็กหญิงพลางถาม “ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร หรือตุ๊กตาผ้าจะเป็นคนตี?”
“ใช่ๆ ตุ๊กตาผ้านั่นมีผีสิง ตั้งแต่ข้าซื้อตุ๊กตาผ้าให้นาง นางก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นเช่นนี้เสียแล้ว เจ้ายังบอกว่าตุ๊กตาผ้าของร้านเจ้าไม่มีผีสิงอีกหรือไร” หูจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงดัง
ตอนนี้ไป๋จื่อคร้านจะต่อปากกับนางแล้ว “ข้าจะรักษาบาดแผลให้นางก่อน อีกเดี๋ยวข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า”
แม้บาดแผลบนร่างของเด็กหญิงจะน่ากลัว แต่ก็ไม่นับว่าร้ายแรง ที่ย่ำแย่ที่สุดก็คือก้อนซาลาเปาบนศีรษะของนางต่างหาก ไม่รู้ว่าคนตีใช้อะไรตี มันถึงได้บวมปูดเช่นนี้ได้ ทว่าต้องเป็นของแข็งบางอย่างอย่างแน่นอน
นางหยิบเข็มเงินออกมา ฝังลงไปบนศีรษะของเด็กหญิงเพื่อระบายเลือดคั่ง หลังจากฝังเข็มเสร็จสิ้น นางก็ใช้ยาไท่ชงอันมีฤทธิ์ระงับอาการเจ็บปวดและช่วยให้จิตใจสงบ
จากนั้นนางก็หยิบยาทาระบายเลือดคั่งออกมา ทาลงบนร่างกายของเจ้าตัวเล็กบางๆ รอบหนึ่ง คราวนี้ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้น
ไป๋จื่อสวมเสื้อผ้าให้เด็กหญิงเรียบร้อย ก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตนเองห่มลงบนตัวนาง จากนั้นก็หันไปเผชิญหน้ากับหูจิ่วเม่ย “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า หลังจากที่เจ้าซื้อตุ๊กตาผ้าให้นางแล้ว นางก็เกิดอาการแปลกๆ ใช่หรือไม่”
หูจิ่วเม่ยพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้าอย่าได้คิดจะบ่ายเบี่ยงเชียว”
ไป๋จื่อเดินไปที่หน้าประตู เก็บตุ๊กตาบนพื้นขึ้นมา แล้วยื่นใส่หน้าของหูจิ่วเม่ย “เจ้ามองดูให้ดี ตุ๊กตาผ้าที่เจ้าซื้อใช่ตัวนี้หรือไม่”
“แน่นอนว่าใช่ตัวนี้ เจ้ากล้าบอกว่านี่ไม่ใช่ของของร้านเจ้าหรือ” หูจิ่วเม่ยกล่าว
“นี่เป็นสิ่งของของร้านข้าจริง ที่นี่คือเมืองชิงหยวน ร้านที่ทำตุ๊กตาผ้าพรรค์นี้มีเพียงร้านเดียว แล้วข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร” ไป๋จื่อพูดอย่างไม่ยี่หระ
หูจิ่วเม่ยพลันรู้สึกเบิกบานใจ จับหมับเข้าที่แขนของเจ้าหน้าที่ “ท่านฟังสิเจ้าคะ นางยอมรับแล้ว”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ยอมรับ และข้ายังพูดไม่จบ”
“เจ้าถามต่อสิ” เจ้าหน้าที่เอ่ย
เด็กสาวชี้ไปยังตุ๊กตาผ้าในมือ แล้วถามหูจิ่วเม่ย “เจ้าซื้อตุ๊กตาผ้ามาเมื่อไร แล้วซื้อมาในราคาเท่าไร”
หูจิ่วเม่ยชะงักงัน ดวงตากลิ้งกลอกไปมา ก่อนจะรีบพูดขึ้นว่า “ซื้อมาเมื่อเจ็ดวันก่อน”
ไป๋จื่อหัวเราะอย่างเยือกเย็นอยู่ในใจ “เจ็ดวันก่อน ก็เป็นวันที่สองของเดือนสินะ”
“ใช่แล้ว ข้าจำได้แม่น” หูจิ่วเม่ยรีบตอบทันควัน
“เช่นนั้นเจ้าจำได้หรือไม่ ว่าเจ้าซื้อตุ๊กตาตัวนี้มาเท่าไร” ไป๋จื่อยิ้มถาม
หูจิ่วเม่ยรู้สึกว่ารอยยิ้มของนางเด็กน่าตายผู้นี้ดูแปลกพิกล พาหนางรู้สึกหนาวสันหลังวาบเป็นระลอก