ตอนที่ 332
ตอนที่ 663 ศัตรู / ตอนที่ 664 พรหมลิขิต
October 22, 2026
ตอนที่ 663 ศัตรู
เห็นได้ชัดว่าเซียงอี๋เหนียงไม่พอใจ นางคิดว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์จะเป็นเช่นเคย โบกมืออย่างเย็นชาให้นางไปพ้นๆ จา ากสายตา และไม่ใส่ใจโดยสิ้นเชิงว่านางจะทำความเคารพหรือไม่
ทว่าท่าทางในวันนี้แตกต่างไปจากเดิม ตงฟางหว่านเอ๋อร์ไม่ได้ไล่นางไป แต่กลับยืนอยู่ที่หน้าประตูอย่างเงียบๆ ด ดวงตาคู่งามจดจ้องมาที่ตน ราวกับว่ากำลังรออะไรบางอย่าง
เซียงอี๋เหนียงกลอกตาครั้งหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปสะกิดไป๋เจินจูที่อยู่ข้างกาย ยิ้มเจื่อนว่า “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินมา าแล้ว เหตุใดเจ้าไม่ทักทายสักหน่อยเล่า”
ไป๋เจินจูอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียจริงๆ กลัวอะไรมักเจอสิ่งนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางไม่กล้าแ แม้แต่จะเงยหน้าด้วยซ้ำ ในใจหวาดกลัวอย่างมาก เดิมทียังอยากหลบอยู่ด้านหลังของเซียงอี๋เหนียงด้วยซ้ำไป ทว่าตอนนี เซียงอี๋เหนียงกลับดึงตัวนางออกมา…
นางเดินไปถึงเบื้องหน้าของตงฟางหว่านเอ๋อร์อย่างงกๆ เงิ่นๆ ร้องเรียกท่านแม่เสียงสั่นเครือ
สายตาของตงฟางหว่านเอ๋อร์กวาดมองมาทางนางอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงยิ่งเย็นยะเยือกยิ่งกว่าลมยามเช้าในเดือนสองอี กต่างหาก “ช่างกล้า!”
ช่างกล้า?
นี่หมายความว่าอย่างไร ไป๋เจินจูชะงักค้าง แล้วรีบหันหน้าไปมองเซียงอี๋เหนียงเป็นการขอความช่วยเหลือ
เซียงอี๋เหนียงก็แปลกใจเช่นกัน สตรีนางนี้คิดถึงบุตรีจนแทบบ้า เหตุใตตอนนี้บุตรียืนอยู่ตรงหน้าตนกลับไม่มีป ปฏิกิริยาอะไรแม้สักนิด แล้วยังพูดว่าช่างกล้าหรือนี่
นางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว กล่าวกับตงฟางหว่านเอ๋อร์ว่า “ฮูหยิน นางคือคุณหนูใหญ่ที่นายท่านเพิ่งพบตัว เลื อดเนื้อเชื้อไขของท่าน”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า “นางไม่ใช่บุตรีของข้า หากนางเป็นบุตรีของข้าจริง เหตุใดถึงคลุกคลีกับศัตรูของข้าเล ล่า”
ศะ ศัตรู?
ไป๋เจินจูพลันโง่งม ใครเป็นศัตรูของนางกัน เซียงอี๋เหนียงหรือ
ทว่าเหตุใดนางถึงไม่รู้!
เซียงอี๋เหนียงยิ้มขื่น “พี่หญิงช่างพูดล้อเล่นเสียจริง ไหนเลยที่นี่จะมีศัตรูของท่าน อย่าได้พูดเช่นนั้นเลย เจ้าค่ะ ใครได้ยินเข้าจะมีแต่หัวเราะเยาะเอา”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์แค่นหัวเราะ สายตาที่มองเซียงอี๋เหนียงมีแต่จะเย็นชาขึ้น ราวกับมีมีดกรีดใบหน้าของเซียงอี๋เห หนียงครั้งแล้วครั้งเล่า จนเลือดและเนื้อปนกันเลอะเลือน เนื้อแท้เผยออกมาให้เห็น
“วันนี้เป็นวันที่ข้าตงฟางหว่านเอ๋อร์มีความสุขมาก จึงจะไม่คิดบัญชีกับเจ้าชั่วคราว แต่เจ้าจงจำไว้ ข้าตงฟางหว่าน เอ๋อร์เคยเสียเปรียบให้เจ้า เคยได้รับความไม่เป็นธรรมจากเจ้า ข้าจะเอาคืนจากเจ้าเป็นเท่าตัว”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หมุนกายออกไป เหลือแต่เพียงเซียงอี๋เหนียงที่มีใบหน้างุนงง
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ออกมาแล้ว นางเหลือบเห็นไป๋จื่อและคนอื่นๆ ยังคงอยู่ข้างนอกโดยตลอด ไม่มีความคิดจะเข้าไป จึงถามว่ า “พวกเจ้าจะไม่พบหน้าไป๋เจินจูสักหน่อยหรือ”
ไป๋จื่อยิ้มว่า “ยิ่งปีนขึ้นสูง ตกลงมาก็มีแต่จะยิ่งเจ็บตัว ให้นางปีนเถอะเจ้าค่ะ เมื่อถึงเวลานั้นแล้วให้นา างลองชิมรสชาติของการตกลงจากปุยเมฆสู่ดินเลนดีกว่า แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเจ้าค่ะ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ พลางจับมือนางไว้ “ข้าล้วนแล้วแต่เจ้า เอาละ พวกเราไปเลือกผ้ากันดีกว่า ใกล้จะปีใหม ม่แล้ว ต้องสวมเสื้อผ้าใหม่ถึงจะถูก”
ทุกคนเข้าไปในห้องรับรองขนาดใหญ่ที่สุดด้วยการนำทางของพนักงาน มีพนักงานนำผ้าชุดใหม่ล่าสุดในร้านออกมาให้พวกเ เขาเลือกไม่ขาดสาย อีกทั้งมีช่างปักและช่างตัดเสื้อเข้ามาวัดตัวพวกเขาไม่หยุดหย่อน วุ่นวายอยู่นานทีเดียว
ส่วนเซียงอี๋เหนียงและไป๋เจินจูที่อยู่ในห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง กลับหมดอารมณ์จะตัดชุดแล้ว
เผยเซี่ยเฉินดึงแขนเสื้อของมารดาอย่างเบามือ ถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ท่านไม่ใช่บอกว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ผู้นั้น นมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรือ วันนี้นางดูไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลยนะเจ้าคะ”
ฝ่ายเซียงอี๋เหนียงมุ่นคิ้ว “ข้าเองก็กำลังกลุ้มใจอยู่ ตามหลักการแล้วร่างกายของนางอยู่ในช่วงวิกฤติจริงๆ แต ต่ใครจะรู้ว่าเพียงเดือนเดียวเท่านั้น นางกลับเปลี่ยนแปลงได้ถึงเพียงนี้ หรือตงฟางมู่จะพบหมอเทวดาคนหนึ่งเข้าจ จนได้”
……….