ตอนที่ 333
ตอนที่ 665 ใครบอกว่าพ่อแม่เจ้าตายแล้ว / ตอนที่ 666 วันนี้ยังอีกยาวนาน
October 22, 2026
ตอนที่ 665 ใครบอกว่าพ่อแม่เจ้าตายแล้ว
สีหน้าของไป๋เจินจูพลันซีดเผือด มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ นางท่องคำพูดที่เผยชิงหานกล่า าวกับนางก่อนหน้านี้ไม่ยอมหยุด ต้องใจเย็น อย่าแตกตื่น อย่าลนลาน ยิ่งสถานการณ์ย่ำแย่ก็ยิ่งต้องใจเย็น ลนลานไม ม่ได้เด็ดขาด
นางคือคุณหนูใหญ่สกุลเผย
เมื่อสงบจิตใจได้แล้ว นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลุบตากล่าวว่า “ที่บ้านเกิดไฟไหม้ พ่อแม่ของข้ากับท่านย่าล้ วนตายตก” กล่าวจบนางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา หมายจะร้องไห้อยู่หลายเสียง
แต่หูเฟิงกลับเอ่ยว่า “ใครบอกว่าพ่อแม่เจ้าตายแล้ว”
ไป๋เจินจูงุนงง นางเงยหน้าขึ้นในทันที มองเขาอย่างตกตะลึง “เจ้าว่าอะไรนะ”
“ข้าบอกว่า ใครบอกเจ้าว่าพ่อแม่เจ้าตายแล้ว” หูเฟิงมองนางคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม แววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง
“เจ้าหมายความว่า พ่อกับแม่ของข้ายังไม่ตายหรือ” ไป๋เจินจูเร่งถาม
เผยเซี่ยเฉินที่อยู่ข้างๆ รีบดึงแขนเสื้อของเซียงอี๋เหนียง ถามเสียงเบาว่า “พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน พ่อแ แม่ของนางไม่ได้อยู่ที่เรือนรับแขกของพวกเราหรือ”
เซียงอี๋เหนียงก็สับสนเช่นกัน ชางหยวนโหวเพียงบอกนางว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้ว ที่พากลับมาตอนนี้เป็นเพียงตัว ปลอม แต่ไม่เคยพูดเรื่องอื่นให้นางฟัง
“ใช่ พวกเขายังไม่ตาย หากเจ้าคิดถึงพวกเขา ข้าออกแรงช่วยเจ้ารับพวกเขาเข้าเมืองหลวงมาก็ได้” หูเฟิงเอ่ย
ไป๋เจินจูโบกมือทันที “ไม่ๆๆ ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องรับพวกเขาเข้าเมืองหลวง”
หูเฟิงพลันถามบ้าง “เพราะเหตุใดเล่า ตอนนี้เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลเผยแล้ว มีชีวิตสุขสบาย พ่อแม่ของเจ้าลำบากเ เลี้ยงเจ้าจนโตมาได้ขนาดนี้ ตามเหตุผลแล้วเจ้าก็ควรจะตอบแทนพวกเขาบ้าง”
ไป๋เจินจูพลันคิดไม่ทัน “ขะ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ความหมายของข้าก็คือ ตอนนี้อย่าเพิ่งรับพวกเขามาเลย ผ่า านช่วงนี้ไปก่อน แล้วข้าจะไปรับพวกเขามาเอง”
“จริงหรือ” หูเฟิงยิ้มเย็น ไม่ได้พูดอะไรมากอีก เขาหันไปเอ่ยกับพนักงานข้างๆ ว่า “คุณหนูตงฟางอยู่ที่ใด”
พนักงานรีบก้าวมานำทางพวกเขา ไปยังห้องรับรองที่ใหญ่ที่สุดด้านใน
ไป๋เจินจูหมดกำลังใจ อย่างไรนางก็คิดไม่ถึง นางมาที่เมืองหลวงได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คนที่นางไม่อยากพบหมุนเวียนกัน นปรากฏตัวออกมาอย่างต่อเนื่อง แล้วนางจะยังนั่งอยู่ในตำแหน่งคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเผยได้มั่นคงอย่างไร
นางเพิ่งมีชีวิตสุขสบาย ก็มาถึงปลายทางแล้วหรือไม่
ไม่ ไม่ได้ นางไม่ยอม!
เสียงมากมายดังมาจากอีกด้านหนึ่ง ล้วนเป็นเสียงที่นางคุ้นเคยทั้งสิ้น ไป๋จื่อ จ้าวหลาน หูจ่างหลิน…
พวกเขาล้วนมาแล้ว มาถึงแล้วจริงๆ!
“เจ้าเป็นอะไรไป” เซียงอี๋เหนียงเห็นนางเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไป๋เจินจูส่ายหน้า รีบยกชายกระโปรงขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง ออกจากหอเทียนอีไปราวกับหนีอะไรบางอย่าง
…
ภายในห้องรับรอง ไป๋จื่อกำลังถือผ้าต่วนสีม่วงทาบลงบนร่างของจ้าวหลาน “สีนี้สวยนัก เหมาะกับท่านแม่ยิ่ง”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ยิ้ม “ไม่เลวเลยจริงๆ เอาชิ้นนี้แหละ” พนักงานข้างๆ รีบจดบันทึกทันที
จ้าวหลานดันร่างไป๋จื่อ “เจ้าเลือกให้ตัวเองด้วยสิ อย่าเอาแต่เลือกให้ข้า”
ไป๋จื่อรับคำ เมื่อนางหมุนกายไป ประตูห้องรับรองเปิดออกพอดี ใบหน้าที่คุ้นเคยสะท้อนเข้าสู่ม่านตาของนาง นางพล ลันหลุดปากเรียกออกมา “หูเฟิง?”
เมื่อหูจ่างหลินที่กำลังสนทนากับเสี่ยวเฟิงได้ยินดังนั้น เขาก็หันร่างมาในทันที ทันทีที่เห็นหูเฟิงยืนอยู่ตรงห หน้าประตู เขาก็รีบเดินเข้าไปหา “อาเฟิง? เป็นเจ้าจริงๆ หรือ”
หูเฟิงจับมือที่หูจ่างหลินยืนมา เขายิ้มเอ่ยว่า “ท่านพ่อ เป็นข้าเอง ข้ากลับมาแล้ว”
หูจ่างหลินดีใจมาก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา ปลายจมูกก็รู้สึกแสบเช่นกัน เขาพยายามอดทนไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมา ก่อน จะพยักหน้า “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้วละ!”
……….