ตอนที่ 334
ตอนที่ 667 เจ้าควรขอบคุณข้า / ตอนที่ 668 ความสนุก
October 22, 2026
ตอนที่ 667 เจ้าควรขอบคุณข้า
ทุกคนกินอาหารกลางวันเสร็จสิ้นอย่างมีความสุข ครั้นคิดบัญชีและออกจากร้านแล้ว เหล่าสตรีกำลังเตรียมเหยียบบันไดเพ พื่อขึ้นรถม้า กลับได้ยินคนผู้หนึ่งร้องเรียกด้วยความประหลาดใจ “แม่นางไป๋?”
ไป๋จื่อหันไปมอง เห็นคุณชายสกุลใหญ่คนหนึ่งเดินมาหานาง เมื่อมองให้ชัดเจนแล้ว นี่ไม่ใช่เคอซีเฉิง พี่ใหญ่ของเ เสียนเอ๋อร์หรอกหรือ
นางยิ้มรับ “คุณชายเคอ บังเอิญยิ่งนัก!”
เคอซีเฉิงเร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้า ใบหน้าแปลกใจทีเดียว “เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย ทีแรกข้าคิดว่าตนเองตาฝาด พวกเจ้ามา าถึงแล้วก็ไปหาเสียนเอ๋อร์ดีหรือไม่ เสียนเอ๋อร์คิดถึงพวกเจ้าจนป่วยไข้เชียวละ”
“ป่วยหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อรีบาม
ทว่าเคอซีเฉิงส่ายหน้า “ก็แค่ไข้ใจเท่านั้น นางกินอะไรไม่ลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ เอาแต่พร่ำหาพวกเจ้า วันนี้พวก เจ้ามาเมืองหลวงแล้ว เช่นนั้นก็ดียิ่ง”
ไป๋จื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มว่า “พวกข้าก็เพิ่งมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน เดิมทีคิดว่าจัดการอะไรเรียบร้อยแ แล้วจะพาหรูเอ๋อร์ไปเล่นกับเสียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
“เจ้ามาเมืองหลวงครั้งนี้ คุณชายเมิ่งรู้เรื่องหรือไม่” เคอซีเฉิงถามอีก
สีหน้าของหูเฟิงพลันเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ เขากระแอมเสียงเบา ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม “ควรกลับจวนแล้ว!”
คราวนี้เคอซีเฉิงถึงรู้สึกตัวว่าข้างกายไป๋จื่อยืนไว้ด้วยบุรุษผู้หนึ่ง ดูจากการแต่งกายที่สง่างามของเขาแล้ว คงจะเป็นคุณชายสกุลใดสกุลหนึ่งแน่ จึงถามว่า “ท่านนี้คือ?”
โจวกังยิ้ม “เขาคือจิ้นอ๋อง”
เคอซีเฉิงตะลึงลาน จิ้นอ๋อง? เขานึกถึงสิ่งที่บิดาตนเองกล่าวไว้เมื่อวันก่อนทันที บิดาบอกว่าจิ้นอ๋องจะกลับมา ภายในหลายวันนี้ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วจะพาเขาไปพบที่จวนจิ้นอ๋อง คิดไม่ถึงเลยว่าเขายังไม่ทันได้ไปถึงจวนจิ้นอ อ๋อง ก็ได้พบกันบนถนนเช่นนี้แล้ว
เขารีบทำความเคารพ “คารวะจิ้นอ๋องขอรับ”
หูเฟิงโบกมือ “ไม่ต้องมากพิธี พวกข้ายังมีธุระ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
ไหนเลยเคอซีเฉิงจะกล้าเอ่ยปากเป็นอื่น จึงรีบถอยไปไกลโดยพลัน จนกระทั่งจิ้นอ๋องและคนอื่นๆ หายไปจากครรลองสายตา แล้ว เขาถึงจะเกาศีรษะ “แม่นางไป๋รู้จักจิ้นอ๋องได้อย่างไร ไยพวกเขาสองคนถึงอยู่ด้วยกัน แถมยังมีรถม้านั่นอีก บนรถม้าสลักสัญลักษณ์ของสกุลตงฟางไว้เด่นหรา เหตุใดนางถึงไปเกี่ยวข้องกับสกุลตงฟางได้” เขาคิดใคร่ครวญจนสมอง แทบระเบิดก็คิดไม่ออก สุดท้ายก็หมดอารมณ์กินข้าว จึงเรียกเด็กรับใช้ให้รีบกลับจวน
บนรถม้าระหว่างทางกลับเรือนพักผ่อนของสกุลตงฟาง หูเฟิงเบียดร่างอยู่ในรถม้าของไป๋จื่อ จ้าวหลานเห็นว่าเขาเหม ม่อลอยมาตลอดทาง จึงยิ้มถามว่า “ข้าไปนั่งรถของน้องหว่านดีหรือไม่”
ไป๋จื่อกลับรั้งนางไว้ “ใกล้จะถึงแล้สเจ้าค่ะ จะเปลี่ยนรถไปไย”
จ้าวหลานมองไปทางหูเฟิงอีกครั้ง “ข้าเห็นว่าหูเฟิงเหมือนมีเรื่องอยากพูดกับเจ้า”
ไป๋จื่อก็มองเขาเช่นกัน บัดนี้หัวใจนางเต้นเร็วมาก “มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ หากอัดอั้นจนบาดเจ็บภายในขึ้นมา อย ย่ามาให้ข้ารักษนะ”
หูเฟิงมองจ้าวหลานอย่างกระอักกระอ่วนใจ เขากระแอมสองเสียง ในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า “อาจารย์บอกกับข้าแล้ว ว่าพ พวกเจ้าเดินทางมาลำบากมาก เจ้าโกรธข้าหรือไม่”
“แม้จะลำบาก แต่แล้วเหตุใดข้าต้องโกรธเจ้าด้วย” ไป๋จื่อมองเขาด้วยความขบขัน
“ข้าเป็นถึงแม่ทัพ แต่กลับไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีข้าศึกบุกรุกเข้ามา ในฐานที่เป็นคู่หมั้นของเจ้า กลับไม่อาจปรากฏ ฏตัวในยามที่เจ้าต้องการได้ทันท่วงที ทำให้พวกเจ้าได้รับความลำบากตั้งมากมาย ข้าสมควรรับผิดชอบ”
บนพวงแก้มของไป๋จื่อเริ่มปรากฎสีแดงระเรื่อที่ลามไปจนถึงใบหู “เจ้าควรจะรับผิดขอบจริงๆ นั่นแหละ แต่โชคดีที่ มีข้าอยู่ด้วย ข้าช่วยเจ้าสังหารพวกคนชั่วเหล่านั้น คลายความกังวลใจให้เจ้าไปแล้ว เจ้าควรจะขอบคุณข้านะ!”
หูเฟิงเผลอหัวเราะออกมา “ควรจะขอบคุณเจ้าจริงๆ เจ้าว่ามาสิ เจ้าอยากให้ข้าขอบคุณเจ้าเช่นไร”
ไป๋จื่อเอียงหน้าครุ่นคิด ตอนนี้นางคิดไม่ออก จึงเอ่ยออกไปว่า “เอาอย่างนี้ เจ้ารับปากข้าเรื่องหนึ่งก็พอ แต่ตอ อนนี้ข้ายังคิดไม่ออกว่าอยากให้เจ้าทำอะไร เมื่อข้าคิดออกแล้ว เจ้าค่อยทำก็ยังไม่สาย”
……….
ตอนที่ 668 ความสนุก