ตอนที่ 67 ผู้ลี้ภัย / ตอนที่ 68 ชี้หน้าต่อว่า

ตอนที่ 67 ผู้ลี้ภัย

เช้าวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นนอนแต่เช้าตรู่ หลังจากช่วยจ้าวหลานหวีผมล้างหน้าแล้ว นางก็ตรงไปที่เรือนใหญ่ข้างๆ ในเรือนเล็กที่นางและจ้าวหลานอาศัยอยู่ไม่มีสิ่งของประเภทหม้อหรือเตา เมื่อก่อนจะกินข้าวล้วนต้องรอคนที่อยู่ในเรือนใหญ่กินเสร็จก่อน ถึงจะให้พวกนางกินอาหารเหลือๆ และถือโอกาสล้างถ้วย เก็บกวาดไปด้วย ปฏิบัติกับพวกนางราวกับสุนัขก็ไม่ปาน

ไป๋จื่อในวันนี้ย่อมไม่ยอมใช้ชีวิตเช่นนั้น นางหิวก็ต้องกิน และไม่มีทางกินของเหลือของพวกเขาแน่นอน

วันนี้ประตูของเรือนใหญ่กลับเปิดแต่เช้า นางเพิ่งจะก้าวขาเข้าไป ก็พบกับหลิวซื่อที่รีบร้อนเดินออกมาข้างนอก

โชคดีที่นางปฏิกิริยาว่องไว จึงเบี่ยงตัวทัน ไม่เช่นนั้นชนครั้งนี้ บาดแผลบนตัวนางน่าจะระบมขึ้นมา

หลิวซื่อหยุดฝีเท้า ครั้นเห็นไป๋จื่อ นางก็กล่าวเสียงดังทันที “เจ้ามาพอดี รีบไปทำอาหารเช้า ทำเสร็จแล้วก็ไปขุดผักป่า ไปแต่เช้าหน่อย จะได้ไม่ปล่อยให้ผักป่าสดใหม่ถูกคนอื่นแย่งไป”

เด็กสาวชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเรียบ “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ บาดแผลทั้งตัวข้ายังไม่หายดี ท่านคิดจะให้ข้าออกไปทำงานแล้วหรือ? ข้าว่าในใจท่านอยากให้ข้าตายอยู่ข้างนอกนั่น ไม่ต้องกลับมาเสียมากกว่ากระมัง?”

เมื่อหลิวซื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็พลันเท้าสะเอวต่อว่าทันที “นางเด็กสารเลวนี่ พูดจามั่วซั่วอะไร? ปกติแล้วเจ้าเป็นคนทำงานขุดผักป่าไม่ใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ไม่ทำเล่า? ข้าเห็นว่าเจ้าแรงเยอะนักเมื่อถือกระบองตีคน แต่ดูไม่ออกว่าบนตัวเจ้ามีบาดแผลตรงไหน พูดจาไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย รีบไปทำกับข้าว ทำเสร็จแล้วก็ไปขุดผักป่า กลับจากขุดผักป่าแล้วค่อยกินข้าวเช้า”

เหอะ ให้นางทำอาหารเช้า ทว่าทำเสร็จแล้วไม่ให้นางกิน ยังต้องรอให้นางขุดผักป่ากลับมาแล้วค่อยกิน? กลับมาจะกินอะไร? กินอากาศหรือ?

ตอนนี้นางคร้านจะต่อปากกับหลิวซื่อ ท้องก็หิว ยิ่งทะเลาะด้วยก็ยิ่งหิว เสียพลังงานไปเปล่าๆ

ไป๋จื่อหมุนกายเดินออกไปข้างนอก หลิวซื่อจึงรีบเรียกนางไว้ “ยังไม่ทำกับข้าวอีก จะไปไหน?”

เด็กสาวหันกลับไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง บนใบหน้าผุดรอยยิ้ม “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าว่าตอนนี้สายแล้ว หากทำอาหารเช้าก่อนแล้วค่อยไป เกรงว่าจะไม่ทันกาล ผักจะให้ผู้อื่นขุดไปก็ไม่ได้ ข้าไปตอนนี้เลยดีกว่า” พูดจบนางก็สาวเท้ากลับเรือนไม้อย่างรวดเร็ว

หวังจะให้นางทำงานหรือ? เหอะ ฝันไปเถอะ

“ท่านแม่ อยู่ที่สกุลไป๋แห่งนี้เกรงว่าจะไม่มีข้าวให้กิน พวกเราออกไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะเจ้าค่ะ”

ไม่ได้กินข้าวเป็นสิ่งที่อยู่ในความคาดหมายของจ้าวหลาน แต่ไป๋จื่อพูดว่าออกไปกินข้าวนอกหรือ? นี่หมายความว่าอย่างไร?

“ไปกินข้าวข้างนอก? ไปที่ใด”

ไป๋จื่อประคองนางลงจากเตียง “ท่านแม่ ท่านเลอะเลือนแล้วหรือเจ้าคะ? พวกเรายังมีไข่ไก่ตะกร้าหนึ่งที่บ้านของท่านลุงหูไม่ใช่หรือ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ให้ข้าไปขุดผักป่า ข้าก็พาท่านไปด้วยกัน พวกเราไปต้มไข่ไก่กินที่บ้านของท่านลุงหูเสียสองลูก แล้วค่อยไปตระเวนข้างนอก เมื่อกลับมาตอนเที่ยง จะได้ไม่ต้องทะเลาะกับพวกเขา”

จ้าวหลานก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เช่นกัน แม้ตอนนี้ไปที่บ้านของหูจ่างหลินจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่ก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ฟังพวกนางก่นด่าอยู่ตลอดเวลา

“ก็ได้ ว่าตามเจ้า” จ้าวหลานลงจากเตียง ความเจ็บปวดจากแขนไม่ได้รวดร้าวเช่นเมื่อวานแล้ว ยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถทนได้ หากตอนนี้ให้นางลงดินทำงาน ขอเพียงไม่ใช่มือข้างที่ได้รับบาดเจ็บ นางก็ทำได้เช่นกัน

“ท่านแม่ อีกเดี๋ยวท่านออกจากเรือนแล้ว พยายามทำท่าทางว่าได้รับบาดเจ็บหนักมาก เดินช้าสักหน่อย อย่าให้พวกเขาดูออกว่าท่านกระปรี้กระเปร่ามาก” ไป๋จื่อกล่าว

จ้าวหลานเข้าใจความหมายของนาง จึงรีบพยักหน้า “แม่รู้ เจ้าวางใจเถอะ”