ตอนที่ 69 ผู้ใดต้องการแยกบ้าน / ตอนที่ 70 บุตรชายของผู้อื่น

ตอนที่ 69 ผู้ใดต้องการแยกบ้าน

จางซื่อแค่นหัวเราะ “คนที่ชี้หน้าต่อว่าข้ามีถมไป เจ้าจะตามหาผู้ใดได้?”

เจ้ารองยิ่งสับสน “เหตุใดผู้อื่นต้องชี้หน้าต่อว่าเจ้าโดยไม่มีเหตุผลด้วย หรือว่าเจ้าไปผิดใจกับใครเข้า”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางซื่อก็ยิ่งโมโห แม้ปกตินางจะไม่เห็นหัวจ้าวหลานและไป๋จื่อ ทว่านางไม่ได้เข้าร่วมกับเรื่องในครั้งนี้ตั้งแต่ต้น ย่อมไม่มีความเกี่ยวข้องกับนางสักนิดเช่นกัน ดังนั้นถูกคนต่อว่าลับหลัง นางจึงน้อยอกน้อยใจเช่นนี้

“ข้าจะไปผิดใจกับใครได้? ทุกวันนี้คนในหมู่บ้านล้วนต่อว่า บอกว่าคนสกุลไป๋เป็นคนอกตัญญูทั้งหมด อาศัยจ้าวหลานและไป๋จื่อถึงได้มีชีวิตรอด แต่กลับไม่ดูดำดูดีสองแม่ลูกคู่นี้ ทั้งยังตีพวกนางจนเกือบตาบ บาดแผลยังไม่ทันหายก็ไล่พวกนางออกไปทำงาน ส่วนพวกคุณชายที่ทั้งแขนขาแข็งแรงดีตากลมอยู่ในบ้าน เจ้าว่าเรื่องพวกนี้เกี่ยวกับข้าหรือไม่? เรื่องที่ตีพวกนางสองแม่ลูก ข้าได้กระดิกนิ้วสักนิดหรือไม่? เหตุใดพวกเขาถึงมาชี้หน้าต่อว่าข้า”

หลิวซื่อออกมาจากในเรือน วันนี้นางสวมเสื้อผ้าใหม่อยู่แปดส่วน ปกตินางมักจะตัดใจใส่ไม่ลง วันนี้ก็ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบมา นางถึงได้สวมใส่ขึ้นมาเช่นนี้

ครั้นนางได้ยินคำพูดของจางซื่อ ก็รีบพูดต่อทันที “เพราะเหตุใด? ก็เพราะเจ้าเป็นคนสกุลไป๋อย่างไรเล่า เรื่องของคนสกุลไป๋ ย่อมขาดส่วนของเจ้าไปไม่ได้ ดีเลวไม่ยกเว้น”

จางซื่อยิ่งโมโหเมื่อได้ยินเช่นนี้ นางคิดจะแยกบ้านมานานแล้ว ทว่าทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้กับเจ้ารอง เขาล้วนไม่ยินยอม บอกว่าหากแยกบ้านไปแล้ว งานในที่ดินเขาย่อมต้องเป็นคนทำ และเขาไม่อยากตื่นเช้าทำงานจรดเย็น ทำงานที่ไม่มีวันจบสิ้น ตอนนี้ดีอยู่แล้ว มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวมใส่ งานน้อย เวลาว่างมาก วันคืนสบายนัก

บัดนี้หลิวซื่อกล่าวเช่นนี้อีก จางซื่อยิ่งคิดถึงการแยกบ้าน จึงรวบรวมความกล้ากล่าวว่า “เอาล่ะ ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่พูดถึงส่วนของข้า เช่นนั้นข้าก็จะพูดให้ชัดเจนเช่นกัน ข้าต้องการแยกบ้าน ต่อจากนี้พวกเราต่างคนต่างอยู่ เรื่องดีที่พวกเจ้าทำ ก็อย่ามาตำหนิข้า พวกข้าจะอยู่ดีมีสุขหรือไม่ พวกเจ้าอย่าได้หนักใจ”

เมื่อได้ยินคำว่าแยกบ้าน หลิวซื่อพลันลุกลี้ลุกลน ในบ้านหลังนี้ นางเป็นคนที่ไม่ต้องการแยกบ้านมากที่สุด เงินที่บุตรชายไป๋เสี่ยวเฟิงเสียเพื่อเข้าเรียนในทุกปี ล้วนนำออกมาจากกงสี อีกทั้งสิ่งของสี่อย่างในการเล่าเรียน[1]ที่ไป๋เสี่ยวเฟิงใช้ทุกวัน ไข่ไก่ที่ได้กินอยู่บ่อยๆ ก็เป็นสิ่งของกงสีเช่นกัน

อีกทั้งเสี่ยวเฟิงเรียนหนังสือทั้งวัน ไม่ได้ทำงาน ต้าเป่าทำงานยังสู้ไป๋ฟู่กุ้ยที่อายุสิบสามไม่ได้ บัดนี้เจ้าใหญ่ก็แขนหักทั้งสองข้าง หากแยกบ้านไปจริงๆ ครอบครัวใหญ่อย่างพวกเขาไม่ต้องกินลมตะวันตกเฉียงเหนือหรือ?

สีหน้าโหดเหี้ยมบนใบหน้าของหลิวซื่ออ่อนลงหลายส่วนในทันที ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มให้จางซื่อ “ดูที่น้องสะใภ้พูดสิ พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน กระดูกหักแล้วยังมีกล้ามเนื้อเชื่อมต่อกัน[2] บอกว่าจะแยกบ้านก็แยกเลยได้อย่างไร”

“ใครจะแยกบ้าน?” เดิมทีหญิงชรากำลังกลัดกลุ้มอยู่ในบ้าน ครั้นได้ยินสะใภ้ทั้งสองคนส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างนอก ก็ยิ่งรู้สึกโมโกจนต้องออกมา

ใจจางซื่อหวาดกลัวแม่สามีอยู่บ้าง ตอนที่เพิ่งแต่งเข้ามา ความจริงแล้วนางถูกหญิงชราผู้นี้เอาเปรียบอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่นั้นจนบัดนี้ อีกฝ่ายตั้งแง่กับนางอยู่เสมอ แม้จะไม่ได้ใจร้ายเลือดเย็นกับนางเหมือนกับจ้าวหลาน แต่ก็ไว้หน้านางน้อยนัก ในสายตาของนางเหมือนจะมีหลิวซื่อเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียว ทั้งยังลำเอียงรักไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นพิเศษ ในสายตาของนางฟู่กุ้ยเป็นแค่ต้นหญ้า ส่วนเสี่ยวเฟิงเป็นของล้ำค่า

“ข้าต้องการแยกบ้านเจ้าค่ะ” นางรวบรวมความกล้า กล่าวกับแม่สามี

หญิงชราถลึงตามองลูกสะใภ้คนรองครั้งหนึ่ง จากนั้นก็มองไปยังเจ้านรอง “เจ้ารอง เจ้าอยากแยกบ้านรึ?”

เจ้ารองรีบโบกมือ “ไม่ๆ ข้าไม่อยากแยกบ้าน เป็นภรรยาข้าต่างหากที่บอกว่าต้องการแยกบ้าน ไม่เกี่ยวกับข้า”

……….

ตอนที่ 70 บุตรชายของผู้อื่น

จางซื่อโมโหจนแทบจะกระอักเลือด นางแต่งให้ผู้ชายเช่นนี้ได้อย่างไร