ตอนที่ 339
ตอนที่ 677 จมลงในบ่อน้ำ / ตอนที่ 678 ศัตรู
October 22, 2026
ตอนที่ 677 จมลงในบ่อน้ำ
สายตาเคียดแค้นของเจ้าใหญ่จ้องเขม็งไปยังไป๋จื่อ “นางเด็กน่าตาย เจ้าช่างดวงแข็งเสียจริง จากตะวันตกเฉียงเหนือตามมาจนถึงเมืองหลวง มีความกล้าไม่น้อยเลย”
ไป๋จื่อโยนห่อสมุนไพรในมือทิ้ง ยื่นมือไปคลำกระเป๋าที่แขนเสื้อ ทว่าในนั้นว่างเปล่า นางถึงนึกได้ว่าเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกมาข้างนอก จึงทิ้งกระเป๋าเงินไว้ในเสื้อผ้า ที่เปลี่ยนทิ้ง
“ผิดแล้ว ข้าไม่ได้ตามพวกเจ้ามา ข้ามาที่แล้วถึงได้รู้ว่าพวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เช่นกันต่างหาก”
เจ้าใหญ่โบกมือ “ข้าไม่สนใจหรอก หากเจ้าไม่มาที่เมืองหลวง เจ้าก็คงไม่มีจุดจบในวันนี้ แต่ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็อย่ากล่าวโทษที่ข้าลงมืออย่างไม่ปราณีเลย”
เขาขยิบตาให้ไป๋ต้าเป่าที่อยู่ด้านหลังของไป๋จื่อ
ไม่รู้ว่าไป๋ต้าเป่าหยิบกระบองไม้มาจากที่ใด เขาฟาดมันลงที่ท้ายทอยของไป๋จื่อครั้งหนึ่ง แต่อาจจะเพราะเขาเพิ่งเคยตีคนเป็นครั้งแรก จึงเบามือไปบ้าง
ไป๋จื่อไม่ได้สลบไสลไม่ได้สติ เพียงแต่รู้สึกวิงเวียนศีรษะ พาให้หมดเรี่ยวแรงไปชั่วขณะ
นางรู้สึกว่าตนเองถูกพาเข้าไปในรถม้า ระหว่างทางรถม้าสั่นสะเทือนอยู่ตลอด ยิ่งโคลงเคลงเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกได้สติมากขึ้นเท่านั้น แต่น่าเสียดายที่มีก้อนผ้าอุดปากนางเอาไว ว้อยู่ จึงส่งเสียงขอความช่วยเหลือไม่ได้ สองแขนและสองขาของนางก็ถูกมัดไว้เช่นกัน อยากจะกระโดดออกจากรถม้าก็ยิ่งทำไม่ได้
ฉับพลันนั้นนางนึกถึงคลิปวิดีโอแกะเชือกมัดตัวที่เคยเห็นบนอินเทอร์เน็ต นางพยายามรำลึกถึงเนื้อหาในนั้นอย่างสุดความสามารถ เมื่อลองทำตามรอบแล้วรอบเล่า ปรากฏว่าพบหนทางอยู บ้างจริงๆ ครั้นรถม้าหยุดลง นางคลายเชือกได้มากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว ขอเพียงพยายามมากกว่านี้สักหน่อย ก็จะหลุดออกจากพันธนาการโดยสิ้นเชิง
บัดนี้ม่านรถม้าถูกเปิดออก นางหลับตาทำเป็นสบลไสล เจ้าใหญ่จับขาทั้งสองข้างของนางไว้ ก่อนจะลากนางออกมาอย่างป่าเถื่อน
สีหน้าของไป๋ต้าเป่าซีดขาวมาก บนหน้าผากมีเหงื่อกาฬเย็นเยียบผุดออกมาไม่ขาดสาย เมื่อเห็นบิดาลากไป๋จื่อออกมา เขาก็รีบถามว่า “ท่านพ่อ ฆ่าคนถือว่าผิดกฎหมาย หากคนของทางการจั บได้ พวกเราต้องตายแน่”
เจ้าใหญ่มองไปรอบๆ ท้องฟ้ามืดแล้ว และที่นี่ก็รกร้างไร้วี่แววของผู้คน ทิ้งเด็กสาวน่าตายไว้ที่นี่สักคน ให้นางตายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ แล้วใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนฆ่านาง
“ใครบอกว่าพวกเราฆ่าคน พวกเราอยู่ในเมืองตลอดเวลา ไม่ได้ออกไปที่ไหนเลย เข้าใจหรือไม่”
ไป๋ต้าเป่าพยักหน้า กัดฟันพลางตัวสั่น
ไป๋จื่อลอบลืมตาขึ้นเป็นซอกเล็กๆ เห็นข้างทางมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง รอบข้างบ่อน้ำเต็มไปด้วยหญ้าแห้งและป่าทึบ นางจึงรีบออกแรงคลายเชือกที่มัดมือเพิ่มขึ้น
เจ้าใหญ่เห็นนางตื่นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร โยนนางลงไปในน้ำโดยตรง
นางดำดิ่งลงไป สองเท้าถูกมัดไว้อยู่ อีกทั้งเชือกก็ยังไม่หลุดออกจากมือ น้ำเย็นยะเยือกเริ่มไหลเข้าตา หู และจมูกของนาง ความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานเสียจริงๆ
โชคดีที่จมน้ำได้ไม่นานเท่าไรนัก นางก็คลายเชือกบนมือได้ และถือโอกาสนี้กลั้นหายใจ รีบคลายเชือกที่เท้าด้วยเช่นกัน
แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยรู้สึกดีใจที่ตนเองไว้ว่ายน้ำได้เช่นในตอนนี้มาก่อน หากไม่ใช่เพราะปีนั้นหลินหยางพยายามยุยงนาง นางก็คิดว่าไม่เห็นความจำเป็นต้องเรียนว่ายน้ำด้วย
ตอนนี้เจ้าใหญ่และไป๋ต้าเป่ายังคอยอยู่บนฝั่งแน่นอน นางจะโผล่หน้าออกไปตอนนี้ไม่ได้
นางกลั้นหายใจเฮือกสุดท้าย ดำดิ่งอยู่ใต้ผืนน้ำ ว่ายน้ำไปถึงท่ามกลางกอดอกบัวป่า ลอบผุดขึ้นมาสูดลมหายใจ แล้วค่อยดำน้ำลงไปอีกครั้ง
แม้เจ้าใหญ่และไป๋ต้าเป่าจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่กอดอกบัวป่าทางนั้น แต่กลับไม่มีคนลอยขึ้นมา จึงคิดว่าเป็นปลาในน้ำกำลังว่ายน้ำ และไม่ได้คิดมากอีก หลังจากรออยู่อีกค ครู่หนึ่ง เห็นแล้วว่าไป๋จื่อไม่ลอยขึ้นมาอีกเลย แม้กระทั่งไม่มีฟองอากาศด้วย ถึงได้หมุนกายขึ้นรถม้าจากไป
ไป๋จื่อลอยตัวขึ้นจากในบ่อน้ำที่เย็นเยียบ มองรถม้าที่ค่อยๆ หายไปในความมืดสลัว นางกัดฟันพร้อมตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ “แค้นนี้หากไม่ได้ชำระ เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช่สกุลไป๋”
……….
ตอนที่ 678 ศัตรู
ไป๋จื่อไม่ได้กลับมาที่จวน ทุกคนที่จวนจึงร้อนใจแทบแย่ สั่งให้คนรับใช้ในจวนออกไปตามหากันให้ควั่ก จนในที่สุดก็พบสาวใช้ที่ออกไปข้างนอกพร้อมกับไป๋จื่ออยู่ในตรอก นางยังคง งสลบไสลไม่ได้สติ