ตอนที่ 340
ตอนที่ 679 ขวางทางรวย / ตอนที่ 680 หนี
October 22, 2026
ตอนที่ 679 ขวางทางรวย
หลิวซื่อเห็นบุตรชายมีท่าทางเช่นนั้น ก็รีบถามสามีว่า “ต้าเป่าเป็นอะไรไป”
เจ้าใหญ่มองตาขวางใส่บุตรชาย กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร “ไร้ค่านัก ไม่มีความกล้าเลยแม้สักนิด แล้วจะทำงานใหญ่อะไรสำเร็จได้”
นางรินสุราจอกหนึ่งให้ต้าเป่า “ต้าเป่า ดื่มสุราระงับความตื่นกลัวสักจอกเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เข้าใจหรือไม่”
ไป๋ต้าเป่าเงยหน้าขึ้นดื่มสุรา คล้ายกับรู้สึกดีขึ้นมา เขาพยักหน้าให้มารดา “ข้าเข้าใจแล้ว”
หลิวซื่อถามเจ้าใหญ่อีกว่า “มีใครเห็นเจ้าตอนที่เข้าเมืองมาหรือไม่”
เจ้าใหญ่โบกมือ “ไม่มี ข้ามั่นใจ รถม้าก็เป็นรถที่ข้าเช่ามา ไม่มีใครพบตัวพวกเราแน่นอน”
ครั้นเจ้าใหญ่เพิ่งกล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากในลานบ้านโดยพลัน “พวกเจ้าเป็นใคร เข้าไปไม่ได้!”
หลิวซื่อกำลังจะออกไปดู แต่กลับเห็นเงาร่างสูงใหญ่สองสายเจ้ามาจากข้างนอก ดวงตาทั้งสองคู่ถลึงมองพวกนางอย่างเย็นชา
“หะ หูเฟิง?” หลิวซื่อมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ใบหน้านี้คือหูเฟิงไม่ผิดแน่ ไม่ใช่ว่าเขาไปเป็นทหารหรือไร ไยมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้
เจ้าใหญ่ก้าวออกมา ในใจลอบกล่าวว่าแย่แล้ว ก่อนจะรีบส่งสายตาให้ไป๋ต้าเป่า ส่งสัญญาณให้เขาอย่าได้แตกตื่น ต้องใจเย็นเข้าไว้
เดิมทีไป๋ต้าเป่าก็ลนลานมากอยู่แล้ว บัดนี้เห็นหูเฟิงมีสีหน้าถมึงทึงอีก ก็พาให้นึกถึงความโหดเหี้ยมยามที่เขาหักแขนบิดา ในใจรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่งยวด ร่างกายสั่นสะท้านรุนแรง งขึ้นเรื่อยๆ
หูเฟิงแค่นหัวเราะ “หากไม่อยากตายก็พูดความจริงกับข้า ไป๋จื่ออยู่ที่ใด”
เจ้าใหญ่ตะโกนเสียงดังโดยพลัน “เจ้าพูดมั่วอะไร พวกข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าไป๋จื่ออยู่ที่ใด ไม่ใช่ว่านางอยู่ที่หมู่บ้านหวงถัวหรอกหรือ เจ้าไปตามหานางที่หมู่บ้านหวงถัวสิ มา าทำอะไรที่นี่กัน”
“อย่าคิดว่าพวกเจ้าทำอะไรลงไปแล้วข้าจะไม่รู้ ไป๋จื่อขวางทางรวยของพวกเจ้า พวกเจ้าก็ต้องต้องการกำจัดนางโดยเร็ว เห็นแก่ตอนนี้ที่ข้ายังมีความอดทน ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ไ ไป๋จื่ออยู่ที่ใด”
เจ้าใหญ่ย่อมไม่ยอมสารภาพ เขาเชิดหน้ากล่าวว่า “ข้าบอกว่าไม่รู้ เจ้านี่…”
ทว่าเจ้าใหญ่ยังพูดไม่จบ ก็เห็นแสงอันเย็นเยือกสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้า ไหล่ข้างซ้ายรู้สึกเบาหวิว ก่อนที่แขนข้างหนึ่งจะตกลงสู่พื้น นิ้วมือยังขยับอยู่ ส่วนเลือดสดๆ สาดกระเ เซ็นออกมา พริบตานั้นเขาแม้กระทั่งไม่รู้สึกเจ็บ ครั้นความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา เขาก็แทบจะสลบไปเลยทีเดียว
หลิวซื่อกรีดร้องลั่นเรือน ดวงตาพร่าเลือน ก่อนจะสลบไปเช่นกัน
หูเฟิงไม่สนใจเจ้าใหญ่ไป๋อีก เขาหันไปมองไป๋ต้าเป่า “เจ้าพูดสิ”
ไป๋ต้าเป่ายังคงตัวสั่นสะเทิ้มน้ำร้อนๆ สายหนึ่งไหลลงจากกางเกง กลิ่นเหม็นสาบพลันตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง
ปลายกระบี่ของหูเฟิงยังคงมีเลือดหยดลงมา เป็นเลือดของบิดาเขา
“ข้า ข้าจะพูด ข้าจะพูดเอง…” ไป๋ต้าเป่าพยักหน้าทั้งๆ ที่ตัวสั่น
เจ้าใหญ่อยากจะห้าม แต่เขาก็ไม่กล้า บริเวณที่ถูกตัดยังคงมีเลือดทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่เพียงแค่ความเจ็บปวดเท่านั้น ความรู้สึกเวียนศีรษะหลังจากเสียเลือดมากก็ตามมาแล้ว
“รีบพูดมา!” ตงฟางมู่ตะคอกด้วยโทสะ
เสียงตะคอกเคร่งขรึมนี้ทำให้ไป๋ต้าเป่าตกใจจนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น จากนั้นเขาก็หมอบลง โขกศีรษะให้หูเฟิงไม่ยอมหยุด “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า เป็นพ่อของข้า ไม่ใช่สิ ไม่ใช่พ พ่อของข้า เป็นไป๋เจินจูต่างหาก เป็นความคิดของไป๋เจินจู นางบอกว่าขอเพียงไป๋จื่อตาย ตำแหน่งบุตรีสกุลเผยของนางถึงจะมั่นคงได้”
หูเฟิงตวัดกระบี่ยาว หูข้างหนึ่งของไป๋ต้าเป่าร่วงลงบนพื้น “เจ้าถามเจ้า ว่าไป๋จื่ออยู่ที่ใด ขืนยังไม่ยอมตอบมาแต่โดยดี ข้าจะตัดหัวเจ้าทิ้งเสีย”