ตอนที่ 341
ตอนที่ 681 พัวพัน / ตอนที่ 682 ข้าไม่เป็นไร
October 22, 2026
ตอนที่ 681 พัวพัน
หูเฟิงค้นหาทั่วบ่อน้ำแล้วรอบหนึ่ง แต่นอกจากเชือกป่านขาดสองเส้นแล้ว ก็ไม่พบอะไรอย่างอื่นอีก
ไม่พบคนพวกเขาย่อมดีใจมาก ดูท่าทางนางจะยังมีชีวิตอยู่
ไป๋ต้าเป่าเองก็ถอนใจด้วยความโล่งอก ทว่ายังไม่ทันถอนใจเสร็จสิ้นดี ร่างกายของเขาก็ถูกหูเฟิงโยนลงไปในบ่อน้ำ
หูเฟิงกดศีรษะของเขาเอาไว้ กดให้ทั้งร่างของเขาจมลงในบ่อน้ำอันเย็นเยียบ แล้วยกเขาขึ้นก่อนที่จะขาดอากาศหายใจ เมื่อเขาหายใจได้เพียงสองครั้ง ชายหนุ่มก็กดเขาลงไปอีก ท ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งไป๋ต้าเป่าที่กำลังดิ้นรนสลบไปโดยสิ้นเชิงถึงจะปล่อยมือ
ตงฟางมู่ถลึงตามองไป๋ต้าเป่าที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับไปกล่าวกับผู้ติดตามว่า “นำตัวเขากับเจ้าใหญ่ไป๋ผู้นั้นส่งไปที่คุกของผู้ว่าจังหวัด”
…
เมื่อหลิวซื่อฟื้นขึ้นมา สามีและบุตรชายคนโตล้วนไม่อยู่ มีเพียงเสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้างกายนาง จึงขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าดำคล้ำ
นางลุกขึ้นนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ จับมือของไป๋เสี่ยวเฟิงพลางถาม “พ่อของเจ้า พี่ใหญ่ของเจ้าเล่า”
ไป๋เสี่ยวเฟิงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “แท้จริงแล้วท่านพ่อกับพี่ใหญ่ทำอะไรผิดกันแน่ เหตุใดคนหนึ่งถูดตัดแขน คนหนึ่งถูกทรมานจนเกือบตาย สุดท้ายยังถูกคนของเรือนจำขังไว้อีก เก กิดเรื่องอะไรขึ้น” หลายวันมานี้ไป๋เสี่ยวเฟิงเอาแต่อ่านตำราอยู่ในห้องโดยตลอด อีกทั้งเขาก็ไม่เคยเรื่องราวภายในบ้าน จึงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าจู่ๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นได้
หลิวซื่อร้อนใจจนพูดไม่รู้เรื่อง ตอนนี้พูดกับเสี่ยวเฟิงแล้วยังจะมีประโยชน์อะไร นางจึงไม่พูดออกไปเสียเลย เพียงลุกขึ้นถลันไปด้านนอก
บุตรชายคนเล็กตามนางไป “ท่านจะไปที่ใด”
ทว่าหลิวซื่อไม่ตอบเขา เพียงรีบร้อนออกจากเรือนรับแขกไป
ภายในเรือนรับแขกเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ขึ้น เผยชิงหานย่อมต้องได้ข่าวแล้ว เขากำลังจะให้คนนำหลิวซื่อมาถามไถ่ ทว่าหลิวซื่อมาหาเขาถึงที่ด้วยตนเองแล้ว
ครั้นหลิวซื่อเข้าไปในเรือนหลาน นางก็คุกเข่าลงตรงหน้าไป๋เจินจูโดยพลัน ขณะเดียวกันก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก พลางจับชายกระโปรงของไป๋เจินจู อ้อนวอนไม่ยอมหยุด
“เจินจู เรื่องนี้เจ้าจะทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่ช่วยเหลือไม่ได้ เพราะอย่างไรที่เจ้าใหญ่และต้าเป่าทำเรื่องนี้ก็เพราะฟังคำสั่งของเจ้า ตอนนี้พวกเขาถูกจับไปขังคุกแล้ว เมื่อถูกนำ ำตัวไปขึ้นศาล เกรงว่าพวกเขาจะต้องซัดทอดมาถึงตัวเจ้า เจ้าจะต้องช่วยพวกเขาออกมา ไม่เช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้คิดว่าจะรอดพ้นจากเรื่องนี้เลย”
ไป๋เจินจูโมโหจนตัวสั่น คนโง่สองคนนี้ ไยเรื่องเล็กน้อยถึงเพียงนี้ก็ทำไม่สำเร็จ ทั้งยังพัวพันมาถึงตัวนางอีก
แม้นางจะบอกว่าวันนี้ตนเป็นถึงบุตรีของจวนชางหยวนโหว แต่ไหนเลยนางจะมีความสามารถช่วยคนออกมาจากคุกของผู้ว่าจังหวัดได้ ตอนนี้มีเพียงสะสางความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับเจ้าใหญ่ ไป๋ เช่นนั้นแล้วนางถึงจะปกป้องตนเองไว้ได้
“ข้าไม่มีอำนาจพอจะช่วยพวกเขาออกมาหรอก แต่ข้ารับรองว่าหลังจากนี้ท่านกับเสี่ยวเฟิงจะไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ เพราะข้ายังพอช่วยเหลือได้ แต่ขอให้ท่านจงรู้ไว้ ว่ าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับข้า ท่านกับเสี่ยวเฟิงจะต้องซวยไปด้วยเช่นเดียวกัน และเกรงว่าจะไม่ได้ซวยธรรมดา เพราะความผิดฐานฆ่าคนเป็นความผิดมหันต์ ท่านต้องคิดอ่านให้ดีว่าก้า าวต่อไปควรจะทำเช่นไร”
ทีแรกหลิวซื่อคิดไม่ถึงเรื่องพวกนี้ บัดนี้ไป๋เจินจูเตือนสติขึ้นมา นางจึงเข้าใจโดยพลัน
เจินจูพูดถูกต้อง หากนางถูกเจ้าใหญ่และต้าเป่าซัดทอด พวกนางทุกคนล้วนซวยไปด้วย ที่จริงการปลอมตัวถือเป็นเรื่องเล็ก ทว่าคนที่นางปลอมตัวกลับเป็นคู่หมั้นของจิ้นอ๋อง นี่ไม่เท ท่ากับเป็นความผิดใหญ่หลวงหรือไร
หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา เกรงว่านางและเสี่ยวเฟิงคงจะรักษาหัวให้อยู่บนบ่าไม่ได้แล้ว
หลิวซื่อถามเสียงสั่น “เช่นนั้นข้าควรจะทำอย่างไร”
“ท่านคิดดูให้ดีว่าอยากตายไปด้วยกัน หรือต้องการจะเอาตัวรอด” ไป๋เจินจูกล่าว
ในสมองของหลิวซื่อมีแต่ความสับสน คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก “ข้ารู้จักนิสัยของเจ้าใหญ่และต้าเป่าดี พวกเขาไม่จำเป็นต้องถูกไต่สวนก็ต้องซัดทอดมาถึงแน่ หากตอนนี้เริ่มการไต่สวน ไปแล้ว ก็เกรงว่าจะซัดทอดมาแล้วเช่นกัน แล้วพวกเราจะเอาตัวรอดได้อย่างไร”