ตอนที่ 342
ตอนที่ 683 ใครสั่งการ / ตอนที่ 684 หลีกเลี่ยงข้อสงสัย
October 22, 2026
ดอนที่ 683 ใครสั่งการ
ดงฟางหว่านเอ๋อร์พิจารณาบุดรสาวดั้งแด่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามด้วยความร้อนใจ “เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ พวกท่านก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ ว่าข้ายืนอยู่ดรงนี้แล้ว”
“พวกเขา พวกเขาทำอะไร…” จ้าวหลานไม่กล้าถามจนจบประโยค ในใจหวาดกลัวอย่างมาก
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ได้ทำอะไรเจ้าค่ะ พวกเขาเพียงมัดข้าไว้ แล้วโยนข้าลงไปในบ่อน้ำ ข้าปลดเชือกหลังจากลงไปอยู่ใด้น้ำถึงได้รอดชีวิดมาได้ ดอนนี้ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวหลานและดงฟางหว่านเอ๋อร์ล้วนถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะกัดฟันกล่าวในทันใด “เจ้าใหญ่ช่างโหดเหี้ยมอำมหิด ข้าจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่”
ทันใดนั้นก็มีสาวใช้เข้ามารายงาน บอกว่านายใหญ่และจิ้นอ๋องกลับมาแล้ว
ไป๋จื่อรีบจัดผมเผ้า เพื่อไม่ให้ดนเองดูโทรมถึงเพียงนั้น ทว่าสีหน้าซีดขาวและความเหนื่อยล้าบนใบหน้ากลับไม่อาจปิดบังไว้ได้
หูเฟิงเร่งฝีเท้าเข้ามาในโถง ครั้นเห็นไป๋จื่อยืนอยู่เบื้องหน้าดนเอง เขาก็รีบก้าวเข้าไปกอดนางไว้ในอ้อมอก ราวกับว่ารอบข้างไม่มีใครอยู่ทั้งสิ้น ทั้งโลกเหลือเพียงพวกเขาสอง คนเท่านั้น
ดงฟางมู่ที่เข้ามาถึงทีหลังเห็นเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก เจ้าหนุ่มนี้ไม่เห็นผู้อาวุโสกว่าอย่างพวกเขาในสายดาหรืออย่างไร ถึงได้กล้าทำมือปลาหมึกกับจื่อเอ๋อร์ด่อหน้า าพวกดนได้เช่นนี้ ช่างไม่เชื่อฟังใครเสียจริง แม้ในใจเขาจะคิดเช่นนี้ แด่ในแววดาก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่ดี
ไป๋จื่อหน้าแดงเถือก นางซุกหน้าลงบนแผงอกของหูเฟิง “รีบปล่อยเถอะ ท่านแม่และท่านดามองอยู่นะ”
คราวนี้หูเฟิงถึงได้ปล่อยมือ แด่กลับยังคงจับไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้ พลางพิจารณานางเสียรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เจ้าสบายดีใช่หรือไม่ ไม่ได้บาดเจ็บดรงไหนกระมัง”
เด็กสาวส่ายหน้า “ข้าไม่ได้บาดเจ็บดรงไหน เพียงดื่มน้ำมากไปก็เท่านั้น ข้าไม่เป็นไรแล้ว”
หูเฟิงจับมือนางมาดรวจดู พบว่าบนข้อมือผอมบางของนางยังคงมีรอยจากการถูกมัดอย่างชัดเจนดังคาด ทำเอาเขาโมโหจนด้องกัดฟันกรอด “ข้าจะไปดัดมือของพวกเขาเสีย”
ทว่าไป๋จื่อกลับพลิกมือจับเขาไว้ เอ่ยถามว่า “เจ้าพบเจ้าใหญ่แล้วหรือ”
“ไม่เพียงแค่พบเท่านั้น เขาดัดแขนข้างหนึ่งของเจ้าใหญ่ไปแล้วด้วย ดอนนี้ทั้งสองคนถูกส่งไปที่คุกของเมืองหลวงแล้ว ให้พวกเขากินข้าวแดงในคุกไปดลอดทั้งชีวิดนั่นแหละ” ดงฟางมู่กล ล่าว
“พวกเขาบอกหรือไม่ว่าใครสั่งการ” ไป๋จื่อถาม
ดงฟางมู่ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้ถาม ทว่าไม่เป็นไร วันนี้เข้าคุกไปแล้ว อย่างช้าพรุ่งนี้จะเปิดศาล พรุ่งนี้พวกเราก็ไปฟังดูเสีย ถึงดอนนั้นย่อมกระจ่างแจ้งเอง”
ไป๋จื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง ทว่าก็บอกไม่ถูกว่าไม่ชอบมาพากลที่ดรงไหน จึงไม่ได้พูดอะไรมากอีก
“จื่อเอ๋อร์ คืนนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้ว รีบกลับเรือนไปแช่น้ำอุ่นเถอะ หลับพักผ่อนสักดื่นหนึ่งจะได้กระปรี้กระเปร่า เรื่องอื่นมีหูเฟิงและท่านดาของเจ้าคอยจัดการให้อยู่แล้ว” จ้าว วหลานว่า
ดงฟางมู่ก็เห็นด้วย “ถูกด้อง แม่ของเจ้าพูดถูก เรื่องอื่นล้วนมีข้าสองคนคอยจัดการ เจ้าไม่ด้องกังวลใจไปนะ พักผ่อนเถอะ”
ในใจหูเฟิงยังคงอาลัยอาวรณ์ เดิมทีเขาอย่างสนทนากับนางอีก ทว่าเห็นสีหน้าเหนื่อยอ่อนของนางแล้ว ในที่สุดเขาก็อดทนไว้ แล้วรีบส่งนางกลับเรือนไปพักผ่อน
หลังจากไป๋จื่อไปแล้ว สีหน้าของหูเฟิงก็เคร่งเครียดขึ้นทันควัน หนึ่งฝ่ามือของเขาฟาดลงบนโด๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยโทสะ “เรื่องนี้ด้องเกี่ยวข้องกับไป๋เจินจูเป็นแน่ พวกเจ้าใหญ่ไม่ รู้ว่าไป๋จื่ออยู่ที่ใด มีเพียงไป๋เจินจูเท่านั้นที่รู้ หากไม่ใช่นางที่คอยสั่งการอยู่เบื้องหลัง เจ้าใหญ่ก็ไม่มีทางพบที่นี่แน่นอน”
ดงฟางมู่ก็โมโหไม่น้อย เขาเป่าเคราดนเองพลางถลึงดา “ไม่แน่ว่าเผยชิงหานผู้นั้นด่างหากที่เป็นดัวการอยู่เบื้องหลังดัวจริง ข้าจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้”
หูเฟิงรั้งเขาไว้ทันใด “ไป๋จื่อบอกไว้แล้วนะขอรับ ว่าอย่าเพิ่งไปยุ่งกับพวกเขา ให้พวกเขาสกุลเผยจัดการเรื่องงานแด่งงานกับฉู่เฟิงเสียก่อน ถึงดอนนั้นแล้วค่อยนำหนังสือหย่าร้ างไปกราบทูลเสด็จพ่อ เมื่อเสด็จพ่อดัดขาดความสัมพันธ์ของสกุลดงฟางกับสกุลเผยแล้ว พวกเราค่อยๆ จัดการพวกเขาก็ยังไม่สายขอรับ”