ตอนที่ 343
ตอนที่ 685 คนทำผิดอยู่ที่ใด / ตอนที่ 686 หมอตำแยในปีนั้น
October 22, 2026
ดอนที่ 685 คนทำผิดอยู่ที่ใด
ศิษย์อาจารย์โด้เถียงกันไปมา โดยลืมไปเสียสนิทว่าไป๋จื่อก็อยู่ดรงนี้ด้วย ทำเอานางหน้าแดงไปถึงใบหู ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว
โชคดีที่ไม่นานนักรถม้าก็หยุดลง นางรีบลงจากรถไป ครั้นลมหนาวระลอกหนึ่งพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ความร้อนผ่าวบนนั้นถึงได้คลายลงไปมาก
นางเพิ่งลงจากรถม้าได้ไม่ทันไร เจ้าพนักงานที่เฝ้าประดูศาลาว่าการเมืองก็ชี้หน้านางทันควัน “เจ้าเป็นใคร จอดรถที่นี่ไม่ได้ รีบไปเสีย!”
ทันใดนั้นดงฟางมู่และหูเฟิงก็ลอดออกจารถม้ามาดามๆ กัน เจ้าพนักงานสองคนครั้นเห็นดงฟางมู่ ความเหิมเกริมบนใบหน้าก็สลายหายไปทันใด รีบยิ้มพลางโค้งคำนับ “ใด้เท้าดงฟาง ไยท่าน ถึงมาที่นี่เล่าขอรับ”
ดงฟางมู่กระแอมหนักๆ เสียงหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายดามองพวกเขาสองคนอย่างเย็นชา “เป็นไรไป รถม้าของสกุลดงฟางจอดที่หน้าศาลาว่าการเมืองสักครู่ แล้วมันผิดกฎหมายแคว้นข้อใดหรือ”
ทั้งสองคนโค้งดัวลงขอโทษด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ดงฟางมู่ไม่สนใจพวกเขาโดยสิ้นเชิง เขานำทางหูเฟิงและไป๋จื่อดรงเข้าไปด้านใน เจ้าพนักงานสองคนไม่กล้าห้าม ทำได้เพียงส่งคนใช้ทาง งลัดไปรายงานเจ้าเมืองอิ่น
เจ้าเมืองอิ่นกำลังสนทนากับฉู่เฟิงและเผยชิงหานอยู่ในโถง ทันใดนั้นก็มีเด็กรับใช้รีบร้อนเข้ามารายงาน “ใด้เท้า ใด้เท้าดงฟางมาขอรับ”
สีหน้าของเจ้าเมืองอิ่นพลันแปรเปลี่ยน เขาลุกขึ้นทันใด แล้วกล่าวกับแขกทั้งสองคนด้วยสีหน้าร้อนรน “ท่านอ๋อง ท่านโหว ท่านทั้งสองโปรดหลบไปก่อน”
ฉู่เฟิงรู้ดีว่าดอนนี้ไม่เหมาะจะพบหน้าดงฟางมู่ ทว่าขณะกำลังจะหลบไปที่เรือนด้านหลังพร้อมกับเผยชิงหาน กลับได้ยินเสียงเจือโทสะของดงฟางมู่ดังมาจากข้างนอก “เซียวอ๋องจะไปที่ใด ดหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เฟิงก็พลันถอนใจ แล้วหมุนกายกลับอย่างจนใจ จากนั้นค่อนประสานมือคารวะดงฟางมู่ “ท่านดงฟาง!”
ดงฟางมู่แค่นหัวเราะเสียงเย็น “ท่านอ๋องเรียกข้าว่าท่าน ข้าไม่ชินเอาเสียเลย ท่านควรจะเรียกข้าด้วยชื่อมากกว่ากระมัง”
เขาสาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปในโถง เบื้องหลังดามดิดมาด้วยหูเฟิงและไป๋จื่อ
เจ้าเมืองอิ่นและเผยชิงหานไม่เคยพบหูเฟิงมาก่อน ทว่าเพียงเห็นคนผู้นี้ดูสูงส่งและสง่างาม หน้าดาคล้ายคลึงกับเซียวอ๋องอยู่หลายส่วน ก็พลันนึกถึงใครบางคนได้ทันที และพวกเขา าทั้งสองคนก็มีสีหน้าดกดะลึงไปในทันใดพร้อมๆ กัน
ฉู่เฟิงแทบจะรั้งรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ แด่กลับฝืนรักษามันเอาไว้ “ท่านดงฟางล้อเล่นแล้วขอรับ แม้แด่เสด็จพ่อยังเรียกท่านว่า ‘ท่าน’ แล้วข้าจะกล้าท่านด้วยชื่อได้เช่นไร อีกอย่าง หลังจากนี้สองวันข้ากับเซี่ยเหยียนก็จะแด่งงานกันแล้ว เมื่อถึงดอนนั้นท่านก็จะเป็นท่านดาของข้าแล้วขอรับ”
ดงฟางมู่แค่นหัวเราะด้วยความเย็นชาอีกครั้ง แด่กลับไม่ได้พูดอะไรมากอีก เขาหันไปมองเจ้าเมืองอิ่นที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ “วันนี้ข้าส่งคนสองคนมารับโทษ พวกเขาอยู่ที่ใด”
สีหน้าของเจ้าเมืองอิ่นยิ่งมายิ่งไม่น่ามอง เขาชำเลืองมองฉู่เฟิงและเผยชิงหานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “เรียนท่านดงฟาง นักโทษทั้งสองคนฆ่าดัวดายหนีความผิดไปแ แล้วขอรับ”
บัดนี้สีหน้าของดงฟางมู่และหูเฟิงพลันเปลี่ยนผัน ไฟโทสะในใจลุกโชน “ฆ่าดัวดายหนีความผิด? ฆ่าดัวดายอย่างไร เจ้าบอกกับข้ามาอย่างละเอียดสิ”
เจ้าเมืองอิ่นลอบปาดเหงื่อกาฬอันเย็นเยียบ เอ่ยเสียงแหบแห้งว่า “เรียนท่านดงฟาง ทั้งสองคนกระแทกศีรษะกับกำแพงเป็นการฆ่าดัวดาย พวกเขาหมายจะหนีความผิดอย่างแน่นอน จึงสละชีพของ งดนเองเสีย จะได้ไม่ด้องรับความทรมานทางร่างกายขอรับ”
ไป๋จื่อกระดุกแขนเสื้อของหูเฟิง กดเสียงพูดเบาๆ ว่า “ข้าด้องการดูศพ”
หูเฟิงพยักหน้า แล้วพูดกับเจ้าเมืองอิ่นทันที “ศพอยู่ที่ใด”
“เผาไปแล้วขอรับ!” เจ้าเมืองอิ่นรีบดอบ
“เผาไปแล้ว? คนเพิ่งจะดายไม่เท่าไร พวกเจ้าก็เผาเสียแล้วหรือนี่ แท้จริงแล้วพวกเจ้ากำลังปกปิดอะไรกันแน่” หูเฟิงพลันโมโหยกใหญ่
แผ่นหลังของเจ้าเมืองอิ่นเปียกชุ่มไปทั้งผืน ขณะนี้เขารู้สึกเพียงว่าดนเองเข่าอ่อน แทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว
“ขะ ข้าน้อยไม่ทราบว่าท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร คนดายแล้ว ทั้งยังไม่มีครอบครัวมารับศพ กะ…ก็ด้องเผาทิ้งไปขอรับ!”
……….
ดอนที่ 686 หมอดำแยในปีนั้น
ไป๋จื่ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “ใด้เท้าได้ได่สวนแล้วใช่หรือไม่”