ตอนที่ 353
ตอนที่ 705 หนี / ตอนที่ 706 วังสือฝูหลอมยา
October 22, 2026
ตอนที่ 705 หนี
ไป๋เจินจูกล่าวด้วยความร้อนใจ “ป้าสะใภ้ เป็นเพราะเขาไม่มีทางไว้ชีวิตพวกเรา พวกเรายิ่งต้องหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง จะนั่งรอความตายได้อย่างไรกัน”
หลิวซื่อจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปชั่วขณะ รู้สึกว้าวุ่นใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ไม่มีคนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูแล้ว จึงยกมือขึ้นคว้ามือของไป๋เสี่ยวเฟิง ร รีบพูดว่า “พวกเราหนีเถอะ หนีไปตอนนี้ยังอาจจะมีทางรอด ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะต้องตายสถานเดียว”
หนี? ไปจากที่นี่?
ไป๋เจินจูไม่เคยคิดถึงหนทางนี้ กว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายไม่ใช่เรื่องง่าย ตำแหน่งบุตรีของสกุลสูงศักดิ์ที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ นางจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
ไม่ นางไม่ยอม เพื่อชีวิตในตอนนี้ นางยอมสละทุกสิ่งทุกอย่าง บิดา มารดา ครอบครัว เกียรติ และความรัก ยากนักกว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ สิ่งที่นางได้กลับมาคือการหนีตายหรือ
หนีออกจากจวนโหวแล้วนางจะไปที่ใดได้อีก นางกลับหมู่บ้านหวงถัวไม่ได้ เพราะไม่มีหน้าจะไปพบบิดามารดาแล้ว และนางไม่ยอมใช้ชีวิตอาภัพเช่นนั้นอีกเด็ดขาด
จู่ๆ ไป๋เสี่ยวเฟิงที่เอาแต่เงียบเชียบไม่พูดจาก็พูดโพล่งขึ้นมา “ข้ามีความคิดดีๆ แล้ว”
หลิวซื่อและไป๋เจินจูมองเขาในทันที รีบถามว่า “เจ้ามีความคิดอะไร รีบพูดมาเร็ว!”
ไป๋เสี่ยวเฟิงลุกขึ้นจากพื้นเย็นๆ เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปที่หน้าประตู เปิดประตูแง้มดูข้างนอก เมื่อแน่ใจแล้วว่าคนเฝ้าประตูไม่อยู่ เขาถึงจะหันไปมองไป๋เจินจู แล้วเอ่ย “เ เจ้ารีบช่วยพวกข้าออกจากจวนโหวก่อน มอบเงินให้พวกข้าเล็กน้อย พวกข้าจะเปลี่ยนตัวตนใหม่ เปลี่ยนชื่อสกุล ไม่ให้คนของจวนโหวตามตัวพบ เช่นนี้แล้วสกุลเผยถึงจะอยู่ในกำมือของ เจ้า ข้าขู่เข็ญพวกเขาได้หลังจากนั้น”
ไป๋เจินจูตาเป็นประกาย แผนการนี้ของไป๋เสี่ยวเฟิงเข้าท่าไม่หยอก ขอเพียงหลิวซื่อและไป๋เสี่ยวเฟิงออกจากจวนโหวไปได้ พักอาศัยในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก นั่นก็เท่ากับนำความลับ ของเผยชิงหานออกไปแล้ว ขอเพียงเผยชิงหานยังนึกถึงเกียรติของเขาอยู่ เขาย่อมไม่กล้าใช้หลิวซื่อมาบีบบังคับอะไรนาง และนางก็จะได้นั่งตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของสกุลเผยต่อไป
หลิวซื่อเข้าใจเจตนาของเสี่ยวเฟิงในทันที นางพูดเสียงแหลมว่า “จะใช้ชีวิตในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย จะไปที่ใดล้วนต้องใช้เงิน ทั้งเสื้อผ้า อาหาร และที่อยู่อาศัย ไม่มีอะไรเป็น ของถูกเลย พวกข้าสองแม่ลูกคิดจะอยู่ที่นี่เกรงว่าจะไม่ง่าย!”
จะขอเงินอีกแล้วสินะ!
ไป๋เจินจูกลุ้มใจนัก ทว่านางก็หมดหนทางแล้ว จึงดึงปิ่นสีแดงฉุลายทองบนศีรษะลงมา จากนั้นยังถอดกำไลหยกบนมือด้วยอีกคู่หนึ่ง แล้วยื่นพวกมันไปยังเบื้องหน้าของหลิวซื่อ “ปิ นและกำไลหยกนี้เป็นของมีค่าระดับสูง อย่างน้อยน่าจะจำนำได้สองร้อยตำลึงเงิน พอให้พวกท่านอยู่กินในเมืองหลวงได้ระยะหนึ่ง อีกสักสองสามวันข้าจะหาเวลาว่างไปดูเครื่องประดับ บที่หอชุ่ยจิน ถึงตอนนั้นพวกท่านก็ปลอมตัวมาพบข้าอย่างลับๆ ให้ข้าได้รู้ที่อยู่ของพวกท่าน จะได้สะดวกยามส่งเงินไปให้ในภายหลัง”
หลิวซื่อรีบรับปิ่นและกำไลมาใส่ไว้ในกระเป๋าแขนเสื้อ ความเจ็บปวดและเซื่องซึมก่อนหน้านี้หายไปไม่น้อยเมื่อได้เห็นข้าวของราคาแพงนี้ พาให้นางอารมณ์ดีขึ้นด้วยเช่นกัน
จากนั้นไป๋เจินจูก็เร่งฝีเท้าออกไปดูที่หน้าประตู คนเฝ้าประตูที่ได้เงินไปแล้วกำลังคุยอยู่กับข้ารับใช้อีกสองคนอยู่ไกลลิบๆ นางจึงรีบหันกลับไปกล่าวกับหลิวซื่อ “ตอนนี้เป็น นโอกาสดีแล้ว พวกท่านรีบหนีไปเถอะ ไปทางตะวันออกนะ ทางนั้นมีประตูเล็กๆ ที่พวกข้ารับใช้ใช้เข้าออก ปกติแล้วเวรยามหละหลวม พวกท่านวิ่งหนีออกไปอย่างสุดชีวิต เท่านั้นก็น่าจะ ะหนีรอดแล้ว”
หลิวซื่อและไป๋เสี่ยวเฟิงสบโอกาส พากันรีบลอดออกไปจากในประตูที่เปิดอยู่ครึ่งบาน ข้ารับใช้ที่กำลังคุยกันไม่ได้สังเกตทางนี้โดยสิ้นเชิง ผ่านไปเนิ่นนานถึงจะกลับมาตรวจดู
และตอนนี้ไป๋เจินจูนอนอบู่บนพื้นดินที่สกปรกโสโครก ‘สลบไสลไม่ได้สติ’ ไปเสียแล้ว
………
ตอนที่ 706 วังสือฝูหลอมยา
วังฉู่
ไป๋จื่อหลอมยาตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเที่ยงวันของวันต่อมาถึงจะเสร็จสิ้น
ครั้นเปิดหม้อต้มยาออกมา ภายในตำหนักสือฝูพลันมีกลิ่นหอมของยาตลบอบอวล หมอหลวงสวี่ได้กลิ่นแล้วรู้สึกประหลาดใจนัก
เขาเรียกตนเองว่าปรมาจารย์ยา นับว่ามีความรู้ลึกซึ้งต่อการหลอมยาทีเดียว หลายคนในสำนักหมอหลวงต่างก็ยกย่องเขา ไม่มีใครเทียบเทียม