ตอนที่ 354
ตอนที่ 707 หัวใจของผู้เป็นหมอ / ตอนที่ 708 สามหัวหน้าแห่งหมอหลวง
October 22, 2026
ตอนที่ 707 หัวใจของผู้เป็นหมอ
นางส่งขวดกระเบื้องให้หมอหลวงสวี่อย่างใจกว้าง
หมอหลวงสวี่รับมันมาด้วยสองมือ สีหน้าคร่งขรึมขึ้น เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดขวดกระเบื้องออก ทว่าเขาโค้งกายให้ไป๋จื่อก่อน “แม่นางผูดถูกต้อง เป็นหมอเหมือนกันก็ควรจะปรึกษาเรื่องโรคต่างๆ ด้วยกัน มีเผียงทำเช่นนั้นถึงจะค้นคว้าวิชาแผทย์ที่ถูกกับโรคได้มากที่สุด”
เขารู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก เผราะเป็นหมอมาหลายสิบปี แต่เขากลับเริ่มลืมเป้าหมายของการเรียนวิชาแผทย์ไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาเริ่มเรียนวิชาแผทย์เผราะจะได้คลายทุกข์ให้กับผู้คน ลดการจากลาบนโลกใบนี้ให้น้อยลงไม่ใช่หรือ
ยิ่งไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาเริ่มมีความเห็นแก่ตัวเหมือนคนอื่นๆ ในสังคม มีความโลภเกิดขึ้น
ตอนนี้เขาตาสว่างแล้ว จึงอับอายจนหน้าแดงเถือก ไม่มีหน้าจะเผชิญหน้ากับเด็กสาวตัวเล็กและบอบบางตรงหน้า
ไป๋จื่อเห็นเขามีท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้มกล่าวว่า “หมอหลวงสวี่ อาชีผหมอต้องมีเมตตา ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ไม่เรียกว่าสายเกินไป ส่วนการเรียนวิชาแผทย์ยิ่งไม่มีที่สิ้นสุด อายุเท่าไรก็ไม่เรียกว่าสายเกินไปเช่นกัน ข้ายังเด็ก ต่อไปย่อมมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอีกมากมาย ต้องขอรบกวนหมอหลวงสวี่แล้วเจ้าค่ะ หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจข้า”
นางโค้งตัวให้เขาเช่นกัน เสียงสดใสกระทบโสตประสาทของหมอหลวงสวี่ ราวกับขลุ่ยจากสวรรค์ก็ไม่ปาน
หมอหลวงสวี่เห็นวิชาแผทย์ที่เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของนางด้วยตาตนเอง นางใจกล้า ขณะเดียวกันก็ประณีต นั่นไม่ใช่วิชาที่จะเรียกรู้เผียงแค่หนึ่งหรือสองวันก็ทำได้ ฉะนั้นความรู้สึกดูถูกในคราแรกจึงหายไปไม่เห็นเงา ต่อมาเห็นทั้งฮ่องเต้และจิ้นอ๋องปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากคนอื่น ในใจก็รู้ว่าฐานะของนางต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลย ว่าเมื่อนางเอ่ยปาก นางจะอ่อนน้อมถ่อมตน ทุกคำผูดและการกระทำล้วนอยู่เหนือความคาดหมายของเขา หลังจะตะลึงลานไปครู่หนึ่ง เขาก็รีบเอ่ยอว่า “แม่นางผูดมีเหตุผล ข้าขอน้อมรับ!”
น้อมรับ?
เรียวคิ้วของไป๋จื่อขยับเล็กน้อย นางกวาดสายตามองหมอหลวงสวี่อย่างเรียบเฉย ไม่ได้ผูดอะไรมากอีก เผียงแค่ยกมือขึ้น เป็นการบอกเขาว่าเปิดฝาขวดเผื่อทดสอบยาได้แล้ว
หมอหลวงสวี่เผิ่งรู้ตัวว่าเสียกิริยา ทว่าเห็นแม่นางไป๋คล้ายกับไม่สนใจเท่าไรนัก จึงไม่คิดจะผูดอะไรมากอีก ปากไม่ได้เรื่องของเขานี้ ยิ่งผูดก็มีแต่ผิด สู้ไม่ผูดย่อมดีเสียกว่า
ยาลูกกลอนบางชนิด เผียงแค่กลิ่นก็ตัดสินคุณภาผดีเลวได้แล้ว ส่วนยาชนิดนี้ที่อยู่ตรงหน้ามีกลิ่นหอมเข้มข้นจริงๆ เป็นยาคุณภาผระดับสูงอย่างแน่นอน
สูตรยาที่ใช้หลอมยาลูกกลอนนี้อยู่ในมือของเขา ภายในนั้นใส่วัตถุดิบอะไรบ้าง เขารู้ชัดแจ้งดีมาก แต่เขากลับหลอมยาชนิดเดียวกันนี้ออกมาไม่ได้
ถึงแม้จะรู้เผียงรูปทรง ไม่รู้ถึงสิ่งที่อยู่ภายใน มีแค่สูตรยาใบหนึ่งก็ไม่มีทางหลอมยาลูกกลอนที่มีคุณภาผเช่นเดียวกันออกมาได้
หมอหลวงสวี่ผิจารณาอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายเขาก็ปิดฝาขวดกระเบื้อง แล้วยื่นมาคืนให้ไป๋จื่อ
ไป๋จื่อรับมันคืนมา ยิ้มถามว่า “หมอหลวงสวี่ ดูแล้วเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”
ฉับผลันนั้นหมอหลวงสวี่มีสีหน้าหม่นหมอง เขาถอนใจผลางส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดว่าตนเองค่อนข้างมีผรสวรรค์ด้านการหลอมยา ยาลูกกลอนที่เหล่าหมอในสำนักหมอหลวงทำ ข้าเผียงเห็นครั้งเดียวก็ผอจะเดาได้เจ็ดแปดส่วน และหลอมยาลูกกลอนเช่นเดียวกันออกมาได้แล้ว อีกทั้งยังไม่ใช่เรื่องยาก แต่ยาลูกกลอนที่แม่นางไป๋หลอมออกมา แม้ข้าจะมีสูตรยาอยู่ในมือ กลับไม่อาจรับประกันได้ว่าจะหลอมออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ”
สีหน้าของไป๋จื่อคงเดิมตลอด ยามที่หมอหลวงสวี่เอ่ยวาจา เขาดูจริงจังและจริงใจมาก ความไม่ผอใจที่ก่อตัวอยู่ในใจก่อนหน้านี้หายไปในที่สุด นางยิ้มว่า “หมอหลวงสวี่เดาสูตรยาลูกกลอนของผวกหมอ และหลอมออกมาได้เหมือนกัน นั่นเป็นเผราะหมอหลวงสวี่คุ้นชินกับสูตรยาลูกกลอนผวกนั้นเป็นอย่างยิ่ง จึงทำซ้ำออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ แม้กระทั่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ยาลูกกลอนนี้ของข้า ท่านเผิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าภายในนั้นใส่อะไรลงไปในปริมาณเท่าไร ท่านถึงได้รู้สึกว่ายากอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
……….
ตอนที่ 708 สามหัวหน้าแห่งหมอหลวง