ตอนที่ 355
ตอนที่ 709 ปิ่นดอกไม้ที่มอบให้เจ้า / ตอนที่ 710 โทษไม่ถึงตาย
October 22, 2026
ตอนที่ 709 ปิ่นดอกไม้ที่มอบให้เจ้า
หมอหลวงสวี่ก็กล่าวเช่นกัน “ถูกต้อง หากไม่มียาวิเศษของแม่นางไป๋ ไทเฮาคง…”
ไป๋จื่อสูดลมหายใจ เอ่ยกับหมอหลวงสวี่ว่า “หมอหลวงสวี่ ต่อหน้าไทเฮาเช่นนี้ อย่าพูดจาเป็นลางไม่ดีสิเจ้าคะ!”
หมอหลวงสวี่พลันเหงื่อแตกเต็มตัว จริงด้วย ที่นี่คือตำหนักสือฝู ไทเฮาเป็นคนอารมณ์ร้าย หากนางได้ยินวาจาของเขาเมื่อครา หัวของเขาคงจะหลุดจากบ่าไปแล้ว
หูเฟิงเห็นไทเฮาอาการดีขึ้นมากแล้ว จึงวางใจลงได้ในที่สุด
เขาไม่นับว่าสนิทสนมกับไทเฮา รวมแล้วพบกันไม่กี่ครั้ง และเขากระจ่างชัดในใจว่าหลานชายคนโปรดของนางคือฉู่เฟิง
ที่เขากังวลใจในวันนี้ เป็นเพราะไป๋จื่อเป็นหมอผู้ทำการรักษาหลัก หากไทเฮาเกิดอาการผิดปกติอะไร นั่นเท่ากับมอบโอกาสให้ฉู่เฟิง แล้วเขาผู้นั้นจะพลาดโอกาสดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร
ครั้นไทเฮาอาการดีขึ้นเช่นนี้ จึงนับว่าเขาสบายใจลงได้จริงๆ
“จื่อเอ๋อร์ ข้าจะต้องไปซงหยวน เพื่อต้อนรับทูตจากแคว้นจินในวันที่แปดนี้ หลายวันนี้ข้าจึงจะยุ่งมาก เกรงว่าจะไม่มีเวลามาหาเจ้า เจ้าอยู่ในวังต้องระวังตัวให้มากๆ” เขาจับมือของไป๋จื่อ พานางไปที่มุมห้อง กดเสียงเบาเอ่ยอีกว่า “โดยเฉพาะต้องระวังฉุนฮองเฮา ไทเฮาล้มป่วย อีกทั้งเสด็จพ่อก็ไม่สนใจเรื่องในวังหลัง แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ในวังหลังแล้ว นางมีวิธีมากมายที่จะเล่นงานเจ้า เจ้าต้องไม่ไปอยู่ในกำมือนางนะ” ขณะที่พูดอยู่นั้น เขาก็ยัดป้ายหยกชิ้นหนึ่งใส่ในมือนาง “นี่เป็นตราองค์ชายของข้า เจ้าสามารถใช้มันตรงเข้าวังได้เลย หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้าจงใช้ตรานี้ตรงเข้าไปหาเสด็จพ่อ พระองค์ย่อมตัดสินให้เจ้า”
เดิมทีไป๋จื่อรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นวังหลังของฮ่องเต้ สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูก มิหนำซ้ำช่วงนี้หูเฟิงยังต้องไปต้อนรับทูตจากแคว้นจินอีก จะมาดูแลนางตลอดเวลาไม่ได้
ตอนนี้มีตราองค์ชายของหูเฟิงแล้ว นางก็นับว่าเบาใจลงได้บ้าง ราวกับมีตราทองคำแขวนติดตัวไว้
“อืม ข้าจะระวังตัวให้มาก เจ้าไปจัดการธุระของเข้าเถอะ การต้อนรับทูตสำคัญมาก ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าทำอะไรระแวดระวังอยู่แล้ว ไม่มีทางมีอะไรผิดพลาด เจ้าวางใจได้เลย!”
หูเฟิงเชื่อใจนาง ไป๋จื่อแตกต่างจากสตรีทั่วๆ ไป นางเฉลียวฉลาด แม้จะทำเรื่องบ้าบิ่นก็มีการวางแผนอย่างรอบคอบเสมอ คนธรรมดาไม่มีทางทำอะไรนางได้
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองปิ่นหยกสีเขียวที่ปักอยู่ระหว่างเรือนผมดำขลับของนาง ทำให้เขานึกถึงปิ่นดอกไม้ที่ตนเองมอบให้นางทันที หากนางปักปิ่นนั้นจะต้องงดงามมากแน่นอน
“ปิ่นที่ข้ามอบให้เจ้า เจ้าหาไม่เจอจริงๆ หรือ” เขาถาม
ไป๋จื่อชะงักงัน ความคิดของบุรุษผู้นี้ช่างกระโดดไปมาเสียจริง เมื่อครู่ยังพูดเรื่องคอขาดบาดตายอยู่เลย มาตอนนี้กลับพูดเรื่องปิ่นเสียแล้ว
นางผงกศีรษะแผ่วเบา “อืม ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ข้าวของติดตัวข้าล้วนซ่อนไว้ในเทือกเขาลั่วอิง จะให้ข้าไปตามหาตอนนี้ก็เกรงว่าจะหาไม่เจอแล้ว
หูเฟิงยกมือขึ้นบีบปลายจมูกของนาง “เจ้าไม่ทะนุถนอมของที่ข้ามอบให้เช่นนี้ คอยดูเถอะครั้งหน้าข้าจะมอบของที่เจ้าถอดออกไม่ได้ให้”
ไป๋จื่อเอียงหน้าหนีไปหัวเราะ นางหรี่ตาลงกึ่งหนึ่ง คล้ายกับว่าจะมีแสงดาราส่องสว่างมาจากในนั้น “โอ้? เจ้าคิดจะสลักตัวหนังสือบนตัวข้าหรือ”
ชายหนุ่มมองท่าทางน่ารักของนางแล้ว ก็อยากจะโอบนางเข้าสู่อ้อมกอดตนใจจะขาด เขาได้แต่กัดฟัน น่าเสียดายนักที่ที่นี่คือตำหนักสือฝู เขาไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจได้ ถึงอย่างไรเสียเสด็จย่าก็ยังนอนไม่ได้สติอยู่บนแท่นบรรทม
“ยาโถว เจ้ารอข้านะ แล้วคอยดูว่าครั้งหน้าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!” เขาคิดทบทวนอยู่ในใจเป็นร้อยเป็นพันรอบ แต่กลับไม่เคยทำออกมาจริงๆ สักครั้ง หลังจากเสร็จงานต้อนรับทูตในครั้งนี้ เขาจะต้องทำให้นางรู้ความร้ายกาจของเขาสักหน่อยแล้ว
……….
ตอนที่ 710 โทษไม่ถึงตาย
หูเฟิงเพิ่งจากไปไม่เท่าไร ฮ่องเต้ก็ส่งคนมาสอบถาม เมื่อได้ยินว่าไทเฮาอาการดีขึ้นแล้ว พระองค์ก็อยากเสด็จมาเยี่ยมด้วยตนเอง ทั้งยังตรัสว่าขอเพียงไป๋จื่อรักษาไทเฮาจนหายได้ จะพระราชทานรางวัลให้อย่างงามอีกด้วย