ตอนที่ 356
ตอนที่ 711 ถูกสตรีคนหนึ่งชักจูง / ตอนที่ 712 ซ่งเหอเซียงในโรงฟืน
October 22, 2026
ตอนที่ 711 ถูกสตรีคนหนึ่งชักจูง
“โทษไม่ถึงตาย? เจ้ารู้หรือว่ามารดาของเจ้าทำอะไรไว้ เรื่องชั่วที่นางทำ นางตายเสียร้อยหนก็ยังไม่พอ!” เผยชิงหานเอ่ยอย่างหัวเสีย
เผยเซี่ยเฉินไม่เคยเห็นบิดาเป็นเช่นนี้มาก่อน ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ ยามพูดถึงมารดาของนางก็มีแต่ความเกลียดชังและเคืองแค้นอยู่เต็มใบหน้า
นางกลัวจนต้องหดมือกลับ ทว่าก็ไม่คิดจะยอมแพ้ นางเอ่ยอย่างกริ่งเกรงว่า “ท่านพ่อ แม้นางจะมีความผิด แต่ท่านก็ต้องเห็นแก่ที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจปรนนิบัติท่านมาหลายปี ช่วยท่า านจัดการเรือนหลัง ไว้ชีวิตนางด้วยนะเจ้าคะ!”
“ทุ่มเทแรงกายแรงใจปรนนิบัติข้า? จัดการเรือนหลัง?” จู่ๆ เผยชิงหานก็หัวเราะขึ้นมา เสียงของเขาน่าขนลุกยิ่งนัก เขานึกถึงเรื่องมากมาย คนเคียงหมอนผู้งดงามที่จากโลกนี้ไปเหล่านั้ นเคยพูดกับเขา ทว่าแต่ก่อนเขาล้วนเห็นมันเป็นเพียงลมผ่านหู คิดว่าเป็นเพียงคำนินทาว่าร้ายระหว่างสตรีในบ้าน ที่เกิดขึ้นจากการที่เขารักและเอ็นดูซ่งเหอเซียงเท่านั้น ถึงไ ได้คอยใส่ร้ายป้ายสีซ่งเหอเซียงไม่ยอมหยุดหย่อน
เขาไม่เพียงไม่ฟังวาจาเหล่านั้น แม้กระทั่งเย็นชาต่อสตรีทั้งหลายด้วยเหตุนี้ ผลสุดท้ายแล้วไม่ถึงสองปี พวกนางก็ทยอยกันตายจากไป ไม่ว่าจะเป็นการตายเพราะคลอดบุตรยาก หรือตายเพราะป่ วยหนักก็ตามที จนเรือนหลังของจวนโหวที่โอ่โถงก็เหลือเพียงซ่งเหอเซียงผู้เดียว ไปจนถึงตงฟางหว่านเอ๋อร์ที่ล้มป่วยอยู่นานปี
น่าหัวร่อนัก!
บุรุษผู้สง่างามเช่นเขา ถูกสตรีคนหนึ่งชักจูงเสียตั้งหลายปี
เผยชิงหานไม่มองเด็กสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอีก เขาหมุนกายกลับเข้าไปในห้อง ประตูปิดลงอีกครั้ง ปิดกั้นแววตาเศร้าโศกของเผยเซี่ยเฉิน
คุณชายน้อยทั้งสองคนถูกแม่นมพาตัวไป ส่วนเผยเซี่ยเฉินก็มีสาวใช้ประคองออกจาเรือนซื่อหรงเช่นกัน
เผยเซี่ยเฉินได้รับการเลี้ยงดูจากซ่งเหอเซียงมาตั้งแต่เล็ก ถูกสั่งสอนด้วยกฎเกณฑ์ของคุณหนูใหญ่ผู้สืบทอดสายตรงของจวน จึงผูกสมัครรักใคร่มารดาของตนเองเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินว ว่ามารดาถูกขังอยู่ในโรงฟืน นางจึงมาคุกเข่าร้องขอความเมตตาที่หน้าห้องของผู้เป็ยบิดาทันที
“คุณหนู ตอนนี้พวกเจ้าจะไปที่ใดดีเจ้าคะ” สาวใช้ถาม
สีหน้าห่อเหี่ยวของเผยเซี่ยเฉินพลันจางหาย นางหันไปมองทางโรงฟืน เอ่ยอย่างขื่นขม “ไปนำอาหารร้อนๆ มาสักหน่อย แล้วไปนำผ้าห่มหนาๆ มาด้วย”
สาวใช้เข้าใจในทันที จึงรีบหมุนกายไปกำชับสาวใช้อีกคนที่ตามมาด้านหลัง
หลังจากหนึ่งเค่อผ่านไป เผยเซี่ยเฉินก็นำอาหารและผ้าห่มไปยังด้านนอกโรงฟืน สถานที่ที่ซ่งเหอเซียงถูกขังเอาไว้
กลางดึกหนาวยะเยือก แต่ละคนล้วนตัวสั่นด้วยความหนาว พวกนางเดินอยู่บนทางเดินตลอดเวลา แค่คิดก็รู้แล้วว่าตอนนี้ผู้เป็นมารดาที่ถูกขังอยู่ด้านในโรงฟืนจะหนาวเหน็บจนมีสภาพเป็น นเช่นไร
“เปิดประตูเร็ว!” เผยเซี่ยเฉินร้อนใจมาก นางตะโกนบอกหญิงชราที่เฝ้าประตูอยู่
ฝ่ายหญิงชรารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ทว่าบนใบหน้าก็ยังมีความระแวดระวัง นางกล่าวด้วยความลำบากใจว่า “คุณหนูรอง ท่านอย่าได้ทำให้บ่าวลำบากใจเลยเจ้าค่ะ ท่านโหวกำชับไว้แล้วว่าไม ม่อนุญาตให้ใครเข้าไป และไม่อนุญาตให้คนข้างในออกมาเจ้าค่ะ”
เผยเซี่ยเฉินเหมือนมีเพลิงแผดเผาอยู่ในหัวใจ หญิงชราพวกนี้มักใหญ่ฝาสูงจนเคยชิน วันนี้เห็นมารดาของนางต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แล้ว พวกนางก็เปลี่ยนไปในทันที หากเป็นเมื่อ อก่อน…หากเป็นเมื่อก่อนละก็…
ยังจะเอ่ยถึงอดีตอีก ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน พูดถึงอดีตแล้วยังจะมีประโยชน์อะไร
นางตัดสินใจแน่วแน่ แล้วส่งสายตาให้สาวใช้ที่อยู่ข้างกาย ฝ่ายสาวใช้ก็รู้กัน ปลดถุงเงินที่อยู่ข้างเอวโดยพลัน ภายในนั้นมีเงินอยู่อย่างน้อยยี่สิบตำลึง
สาวใช้ยัดถุงเงินใส่ในมือของหญิงชรา ปั้นหน้ายิ้มว่า “ท่านยายอำนวยความสะดวกหน่อยเถอะ บัดนี้เป็นเวลาสามเกิงแล้ว ท่านโหวหลับไปแล้วนะเจ้าคะ ท่านไม่พูดเรื่องนี้ก็ไม่มีใครรู้ เ เงินเล็กน้อยนี้มอบให้ท่านไว้ดื่มน้ำชา อย่ารังเกียจที่มันมีจำนวนน้อยนิดเลยนะเจ้าคะ”