ตอนที่ 357
ตอนที่ 713 ขอพบ / ตอนที่ 714 โทษที่ไม่มีเหตุผล
October 22, 2026
ตอนที่ 713 ขอพบ
เผยเซี่ยเฉินส่ายหน้า ร้องไห้หนักยิ่งขึ้น “ไม่ ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น ข้าต้องการให้ท่านอยู่กับข้าตลอดไป ข้าไม่ต้องการแยกจากท่าน ยิ่งไม่ต้องการตัดความสัมพันธ์กับท่าน”
สุดท้ายแล้วนางก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสองปี ต่อให้นางฉลาดเฉลียวเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องพรรค์นี้ก็ทำได้เพียงใช้น้ำตามาแสดงความรู้สึกเท่านั้น
สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้อยู่พักหนึ่งแล้ว ซ่องเหอเซียงก็ดื่มชาเย็นชืด และกินอาการที่เผยเซี่ยเฉินนำมาเล็กน้อย จากนั้นนางถึงห่มผ้าห่มหนา นับว่าร่างกายอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว
เผยเซี่ยเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่าง อีกไม่นานนักก็จะเป็นยามรุ่งสางแล้ว นางกล่าวกับซ่งเหอเซียงว่า “ท่านแม่ ท่านพักผ่อนก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะต้องหาทางช่วยทางให้ได้ ตอนนี้ท่านพ่อก็แค่กำลังมีน้ำโห ขอเพียงโทสะคลายลง เขาต้องปล่อยท่านออกมาแน่เจ้าค่ะ”
ซ่งเหอเซียงพยักหน้า เรื่องบางเรื่องนั้น นางไม่รู้ว่าควรบอกกับบุตรีเช่นไร หากเรื่องทุกอย่างเป็นเช่นที่บุตรีกล่าวได้ เช่นนั้นก็ย่อมดีที่สุด
…
ฟ้าเพิ่งเผยให้เห็นแสงสลัว เผยชิงหานก็ไปจัดการตามหาแม่ลูกหลิวซื่อที่หนีไปแล้ว เขาไม่สนใจไต่สวนไป๋เจินจู เพียงรีบร้อนให้คนประคองเขาออกจากจวนโหว เร่งไปยังคฤหาสน์ตงฟางโดยพล ลัน
นายทวารขวางเขาไว้
ข้ารับใช้ที่ประคองเผยชิงหานอยู่เพิ่งเคยมาที่คฤหาสน์ตงฟางเป็นครั้งแรก รู้สึกไม่คุ้นชินเป็นอย่างมาก คิดเพียงว่านายท่านของตนเป็นผู้ดีมีสกุล จึงเลิกคิ้วขึ้นสูง ตะคอกใส่นายทวาร ว่า “เจ้าตาบอดหรือไร นี่คือท่านโหว บุตรเขยของสกุลตงฟางพวกเจ้า เจ้ากล้าขวางหรือนี่”
ฉับพลันนั้นนายทวารก็กวาดสายตามองเผยชิงหาน แล้วมองไปยังข้ารับใช้ที่ส่งเสียงดังผู้นั้น แค่นหัวเราะว่า “ก็ว่าเสียงสุนัขเห่าจากที่ใด ที่แท้ก็วิ่งมาจากจวนชางหยวนโหวนี้เอง ง ช่างหนวกหูยิ่งนัก”
ข้ารับใช้ผู้นั้นเคืองไม่น้อย เขาเป็นข้ารับใช้ของจวนชางหยวนโหว บัดนี้กำลังประคองชางหยวนโหวอยู่ จะตีสุนัขต้องดูเจ้าของ แค่สุนัขเฝ้าประตูต่ำต้อย กลับกล้าวางท่าต่อหน้าท่านโ โหวของเขา ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียเหลือเกิน
เผยชิงหานมองตาขวางใส่เขา เอ่ยด้วยความโมโหทันควัน “หุบปาก ที่นี่ใช่ที่ที่เจ้าจะแหกปากได้หรือไร ไม่มีมารยาท!”
ไม่รู้ว่าเผยชิงหานต่อว่าใคร ทว่าผู้เฝ้าประตูทำหูทวนลม กลอกตามองไปทางอื่น
เผยชิงหานกล่าวกับเขาว่า “น้องชาย รบกวนเจ้าเข้าไปรายงานที ข้าอยากพบนายใหญ่และคุณหนูของพวกเจ้า”
ทว่าผู้เฝ้าประตูกลับส่ายหน้า “ขออภัยด้วยจริงๆ นายใหญ่บอกไว้ว่าวันนี้ไม่รับแขก ท่านโหวเชิญกลับไปเถอะขอรับ!”
มีหรือเผยชิงหานจะยอมกลับ เขาร้อนใจดั่งไฟสุมทรวง อยากพบเพียงเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง และอยากถามตงฟางหว่านเอ๋อร์ว่านางใช่บุตรีของเขาหรือไม่!
“น้องชาย ข้ามีเรื่องด่วนต้องพบนายใหญ่และคุณหนูของเจ้าจริงๆ ข้าจะรออยู่ตรงนี้ เจ้าเข้าไปรายงานเถอะ บอกว่าหากวันนี้ไม่ได้พบพวกเขา ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
นานทวารกวาดสายตามองเขาอีกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “เช่นนั้นก็ตามใจท่าน!” เขาเอ่ยจบก็กลับเข้าไปในประตู ปิดประตูสีแดงใส่หน้าเขาดังปัง
ขณะนี้ตงฟางมู่กำลังรำมวยอยู่ในลานบ้าน นายทวารเห็นดังนั้นก็ไม่กล้ารบกวน ได้แต่ชะเง้อคอมองอยู่ข้างนอก
ตงฟางมู่รำมวยอีกสองสามกระบวนท่า ในที่สุดเขาก็เก็บหมัด ข้ารับใช้ที่คอยปรนนิบัติจึงรีบนำผ้าขนหนูเข้ามาให้ เขาเช็ดเหงื่อไปพลาง มองไปทางผู้เฝ้าประตูข้างนอกลานบ้านไปพลาง ก่อนจ จะกล่าวเสียงขรึม “มีอะไรก็เข้ามาพูด จะชะเง้อมองทำอะไร”
นายทวารรีบเข้าไปในลานบ้าน รายงานตงฟางมู่ว่า “นายใหญ่ ชางหยวนโหวมาขอรับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนอยากพบท่านกับคุณหนูใหญ่ หากวันนี้ไม่ได้พบพวกท่าน เขาจะไม่ยอมไปไหนขอรับ”
ตงฟางมู่โยนผ้าขนหนูในมือให้ข้ารับใช้ที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “ให้เขารอไป!”
……….