ตอนที่ 361
ตอนที่ 721 รบกวนเจ้าแล้ว / ตอนที่ 722 วิชาแพทย์นี้เรียนด้วยตนเองได้ด้วยหรือ
October 22, 2026
ตอนที่ 721 รบกวนเจ้าแล้ว
ราวกับว่าหากออกตรวจแล้วไม่เขียนใบสั่งยา จะไม่ได้แสดงวิชาแพทย์อันสูงส่งของเขาออกมาอย่างไรอย่างนั้น
เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หากไทเฮาเป็นอันตรายเพราะน้ำมือของเขา เขาก็คงมีจุดจบที่น่าเวทนาแล้ว!
ไทเฮากล่าวออกมาดังที่คาดไว้ “หมอหลวงเหลียง ก่อนหน้านี้ข้าป่วยเพียงเล็กน้อย เคยใช้ใบสั่งยาที่เจ้าเขียน ดูท่าทางเจ้าจะคุ้นชินต่ออาการของข้าทีเดียว ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ครั้งนี้ ก็ต้องรบกวนเจ้าแล้วละ”
ด้วยฐานะของไทเฮา นางขอรบกวนด้วยเขาด้วยวาจาเช่นนั้น หากเขาขืนปฏิเสธอีก นั่นไม่เท่ากับหักหน้าของนางหรืออย่างไร ยิ่งถ้าหากนางตัดสินโทษลงมา เขาก็ลงจากหลังเสือยากแล้ว
หากเป็นเวลาปกติก็ช่างเถอะ ใช้น้ำแกงเสริมความอบอุ่นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่อย่างไรเสียตอนนี้อาการของนางก็ต่างออกไปจากเดิม ยังไม่หายสนิทดี ทว่าอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญเป็นที่ สุด หากกินยาที่เขาเขียนใบสั่งให้แล้วเกิดความผิดพลาดใดแม้แต่นิดเดียว เช่นนั้นคอของเขาก็ต้องหลุดจากบ่าแล้ว
ครั้นเห็นหมอหลวงเหลียงตะลึงลานไม่เอ่ยวาจา สีหน้าของไทเฮาก็พลันเปลี่ยนไป นางพูดเขากับเขาถึงเพียงนั้นแล้วก็ยังร้องขอเขาไม่ได้หรือนี่
“หมอหลวงเหลียง ข้าไม่คู่ควรกับใบสั่งยาของเจ้าหรือ” เสียงของนางตอนนี้เย็นชากว่าเมื่อครู่นี้ไม่รู้กี่ส่วน มันเย็นชาเสียจนหมอหลวงเหลียงตัวสั่นงันงกเลยทีเดียว
หมอหลวงเหลียงรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะให้นางหนึ่งครั้ง เอ่ยว่า “เมื่อครู่กระหม่อมกำลังคิดว่าควรใช้ยาอะไร จึงเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไทเฮาอย่าได้ทรงกริ้วเลยพ่ะย่ะค่ะ!”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ไทเฮาเก็บสีหน้า โบกมือพลางกล่าว “ช่างเถอะ ไปเขียนใบสั่งยาได้แล้ว”
หมอหลวงเหลียงรับคำ ลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่ขาสั่น ยามที่จะหมุนกายเดินไปจากโต๊ะหนังสือ เขาลอบปาดเหงื่อด้วย
เขาชำเลืองสายตาไปมองหมอหลวงสวี่ ขยิบตาให้เขาไม่ยอมหยุดหย่อน
หมอหลวงสวี่กลับทำเป็นมองไม่เป็น เพียงมองไปข้างหน้า เขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ ทว่าก็ไม่ใช่คนโง่ เวลานี้จะหาเรื่องใส่ตัวอีกหรือไร
ไป๋จื่อก็มองข้ามสายตาไม่เป็นมิตรที่หมอหลวงเหลียงมองนาง ในใจลอบยิ้มเย็น ‘โกรธหรือ นี่เพิ่มเริ่มต้นเท่านั้น เรื่องสนุกคือหลังจากนี้ต่างหาก’
หากเขาไม่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ และมองไม่ออกจริงๆ ว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ถูกพิษก็ช่างเถิด ทว่าหากเขารู้ชัดแจ้งแก่ใจว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ถูกพิษ กลับยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้ แม้กระทั่ งรวมหัวกับเผยชิงหานหรือซ่งเหอเซียง จงใจปิดบังทุกอย่าง เช่นนั้นเขาก็สมควรตาย!
เมื่อหมอหลวงเหลียงออกไปเขียนใบสั่งยา สายตาของไทเฮาก็ตกลงที่ร่างของไป๋จื่ออีกครั้ง ยิ่งมองนางก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมือนตงฟางหว่านเอ๋อร์และเผยชิงหานอย่างยิ่ง อีกทั้งดึงส่วน นที่ดีของทั้งสองคนมาอีกต่างหาก จึงงดงามยิ่งกว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์ในตอนนั้นเสียอีก
มิน่าเล่าสีหน้ายามที่เฟิงเอ๋อร์มองนางเมื่อครู่ถึงดูแปลกๆ หากนางเป็นบุรุษก็ย่อมหวั่นไหวเพราะใบหน้าเช่นนี้เหมือนกัน
เพียงแต่…ในเมื่อนางกับตงฟางหว่านเอ๋อร์จำกันได้แล้ว เช่นนั้นก็ต้องได้รับการยอมรับจากตงฟางมู่ ส่วนเด็กสาวคนนี้มีหมั้นหมายกับจิ้นอ๋องตั้งแต่ยังเด็ก เฟิงเอ๋อร์เข้าใกล้นาง และต้องการแย่งชิงอำนาจจากตงฟางมู่เกรงว่าจะไม่ง่าย
แม้ทั้งหมดล้วนเป็นหลานชายของนาง แต่นางเห็นเฟิงเอ๋อร์อยู่ในสายตามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ส่วนจิ้นอ๋องกลับเคยพบอยู่ไม่กี่ครั้ง หากจะพูดถึงความสนิทสนม นางย่อมสนิมสนมกับเฟิงเอ๋อร ร์มากกว่า
ไทเฮากวักมือเรียกไป๋จื่อ “สาวน้อย เจ้ามานี่หน่อย”
ไป๋จื่อเข้าไปหาอย่างว่าง่าย บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ พลางก้มหน้าลง มีสีหน้าเคารพนบนอบยิ่ง
ไทเฮาจับมือของนาง ยิ้มว่า “แม้แต่หมอหลวงสวี่ก็ชื่นชมความสามารถด้านวิชาแพทย์ของเจ้า ดูท่าทางเจ้าจะไม่ธรรมดาเลยนะ เจ้าเรียนวิชาแพทย์มาจากใครกัน แล้วเหตุใดถึงได้เรียนวิชาแพทย์ ตั้งแต่ยังอายุน้อยเช่นนี้”
หมอหลวงสวี่เองก็ประหลาดใจอย่างมาก รีบเงี่ยหูฟังทันใด ตื่นเต้นจนไม่กล้าหายใจ ด้วยกลัวว่าหากหายใจเสียงดังเกินไป เขาจะไม่ได้ฟังสมญานามของหมอเทวดาผู้นี้
ไป๋จื่อยิ้มเล็กน้อย “ทูลไทเฮา หม่อมฉันเรียนวิชาแพทย์ด้วยตนเองเพคะ”