ตอนที่ 366
ตอนที่ 731 โรคเบาหวาน (2) / ตอนที่ 732 โรคเบาหวาน (3)
October 22, 2026
ตอนที่ 731 โรคเบาหวาน (2)
ข้ารับใช้ของสกุลเมิ่งรู้งานเป็นอย่างยิ่ง รีบส่งผ้าขนหนูให้
จวนสกุลเมิ่งซับซ้อนกว่าคฤหาสน์ตงฟางมาก เดี๋ยวเข้าประตูซ้าย เดี๋ยวเข้าประตูขวา เวียนวนไปมาจนนางเวียนศีรษะไปหมด เมื่อผ่านซุ้มประตูอันประณีตไปได้ นั่นก็เป็นเรือนของฮูหยินสก กุลเมิ่งแล้ว
เมื่อได้ยินว่าไป๋จื่อจะมา หมอหลวงจางที่เดิมทีควรจะกลับไปแล้วกลับยังคงรออยู่ในเรือน ส่วนใต้เท้าเมิ่งนั่งอยู่ข้างเตียง คอยถอนหายใจอยู่ตลอดเวลา
ในใจของเขาไม่เชื่อเลยสักนิด ว่าไป๋จื่อผู้นั้นจะรักษาโรคของฮูหยินได้ แม้แต่หมอหลวงจางยังบอกว่าหมดหนทาง ปู่ของอีกฝ่ายยังตายเพราะโรคนี้ พี่ชายก็รอความตายแล้วเช่นกัน ราวกั บว่าหากเป็นโรคนี้ จุดจบจะมีเพียงคำว่าตายเท่านั้น แล้วจะยังหวังอะไรได้อีก
ยิ่งคิดก็มีแต่ยิ่งหมดกำลังใจ ยิ่งกลัดกลุ้มใจมากขึ้นทุกที
บัดนี้มีข้ารับใช้เข้ามารายงาน บอกว่าคุณชายพานายใหญ่ตงฟางและคุณหนูไป๋มาแล้ว
นายใหญ่ตงฟาง? ตงฟางมู่น่ะหรือ
ใต้เท้าเมิ่งตกใจไม่น้อย จึงรีบร้อนลุกขึ้นออกไปตอนรับข้างนอกประตู
แต่ไหนแต่ไรตงฟางมู่ไม่เคยไปที่จวนของขุนนางคนไหนมาก่อน เรื่องนี้ขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างรู้ดี ตอนนี้เขามาเยือนที่นี่แล้ว นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งจริงๆ!
ครั้นใต้เท้าเมิ่งออกไปข้างนอกเรือนก็ได้พบกับตงฟางมู่พอดี เขาจึงลนลานคารวะ “ยินดีต้อนรับท่านตงฟาง ถือเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก!”
ตงฟางมู่โบกมือทันที “ใต้เท้าเมิ่งไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาเช่นนี้ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อพบเจ้า เจ้าถือเสียว่าข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้เถอะ ทำเรื่องที่ควรทำก็พอแล้ว”
เมิ่งหนานเห็นบิดาของตนเองมีท่าทีเก้ๆ กังๆ ก็เข้ามาแนะนำว่า “ท่านพ่อ นี่คือแม่นางไป๋ขอรับ”
ไป๋จื่อย่อกายให้เมิ่งหยวนเต๋อ “ได้ยินชื่อเสียงของใต้เท้าเมิ่งมานาน ข้าขอสวัสดีปีใหม่เจ้าค่ะ!”
เมิ่งหยวนเต๋อทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรไปชั่วขณะ การสวัสดีปีใหม่มักแลกกับอั่งเปา ทว่าเขาไม่ได้เตรียมไว้น่ะสิ!
ตงฟางมู่โบกมืออีกครั้ง “ไอ้หยา ไม่ต้องมาพิธี รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไม่ใช่ว่าต้องตรวจโรคให้ฮูหยินของเจ้าหรือไร ยังชักช้าอะไรอยู่”
เมิ่งหยวนเต๋อเร่งพาพวกเขาเข้าไปในเรือน หมอหลวงจางที่อยู่ในเรือนทำความเคารพอีก ทำเอาตงฟางมู่เห็นแล้วขัดใจนัก เขาจึงหามุมหนึ่งในเรือนนั่งลงดื่มน้ำชาในทันที ไม่สนใจผู้ใด และ ะไม่ได้ให้ผู้ใดมาคอยรับใช้ ทำเหมือนว่าตนเองไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น
ไป๋จื่อตรงไปที่หน้าเตียงของฮูหยินเมิ่งทันทีที่เข้ามาในเรือน นางจับชีพจรให้อีกฝ่ายก่อนเป็นอันดับแรก ชีพจรถี่กระชั้นดังคาด ลมหายใจแทบจะเหมือนกับหอบ มีอาการไข้ขึ้น ดวงตาลึก โหล พวงแก้มเหลืองตอบ เป็นลักษณะอาการของโรคเบาหวานตามแบบฉบับ
นางเรียกสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติฮูหยินเมิ่งมาถามความ ส่วนใหญ่ที่ถามล้วนเป็นเรื่องส่วนตัว สาวใช้รู้ว่าฮูหยินป่วยหนักจึงไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว นางถามมาก็ตอบไป และเป็นเช่นที่ไป๋จื่อ อคิดไว้ ฮูหยินเมิ่งเป็นโรคเบาหวานจริงๆ
ดูจากอาการในตอนนี้แล้ว น่าจะเป็นโรคเบาหวานชนิดที่สอง[1] สถานการณ์ไม่นับว่าย่ำแย่ อย่างน้อยก็ดีกว่าโรคเบาหวานชนิดที่หนึ่ง[2]มาก
นางสั่งสาวใช้ทันที “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ฮูหยินงดของหวาน ดื่มน้ำให้มาก จำไว้ให้ดี ต้องดื่มน้ำให้มาก และน้ำนั้นต้องไม่ใช่น้ำชา เป็นน้ำสะอาดทั่วไป ไม่ต้องเติมอะไรลงไ ไปในน้ำทั้งนั้น”
สาวใช้หลายคนมองหน้ากันไปมา ในใจคิดว่านี่เป็นการรักษาโรคแบบใดกัน ไม่ต้องกินยา ดื่มแต่น้ำแล้วจะมีประโยชน์อะไร
“พวกเจ้าอย่าเพิ่งต่อต้านข้า นี่เป็นเพียงขั้นแรกเท่านั้น ข้าย่อมจัดยาให้อยู่แล้ว แต่จำคำของข้าไว้ หากข้าไม่อนุญาต อย่าให้ฮูหยินกินของหวานเด็ดขาด ต่อให้ฮูหยินฟื้นขึ้นมาแล ล้วร้องว่าอยากกินของหวาน ก็อย่านำมาให้นางทั้งสิ้น” ไป๋จื่อกล่าว
เมิ่งหนานฟังแล้วรู้สึกสับสนเช่นกัน “แม่ข้าชอบกินของหวานเป็นที่สุด แทบจะกินในทุกๆ วัน แต่จู่ๆ กินไม่ได้เช่นนี้ เป็นเพราะอะไรหรือ”
ไป๋จื่อตอบว่า “ตอนนี้ของหวานถือเป็นยาพิษสำหรับแม่ของท่าน ยิ่งกินมากก็ยิ่งป่วยหนัก ผลไม้รสหวานก็ต้องกินให้น้อยลงด้วยเช่นกัน อาหารที่นางกินหลังจากนี้ก็ต้องถามข้าก่อน ข้า าจะจัดเตรียมให้เองเจ้าค่ะ”
……….