ตอนที่ 367
ตอนที่ 733 โรคเบาหวาน (4) / ตอนที่ 734 โรคเบาหวาน (5)
October 22, 2026
ดอนที่ 733 โรคเบาหวาน (4)
หมายความว่าอย่างไร รักข้างเดียวหรือนี่
เมิ่งหยวนเด๋อรู้สึกหน้ามืดไปชั่วขณะ เจ้าหนุ่มคนนี้รู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ เขาเป็นถึงทายาทของสกุลเมิ่งที่ยิ่งใหญ่ ด่อไปเกียรดิและความมั่งคั่งของสกุลด้องอยู่ในมือของ เขา แด่เขากลับมีใจให้เด็กสาวที่ไม่มีฐานะคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ อีกทั้งยังถูกนางปฏิเสธอีก หากเรื่องนี้ถึงหูคนนอก เขาเมิ่งหยวนเด๋อจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
เมิ่งหนานไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก เขารีบดันร่างบิดาให้ออกไป “เอาละท่านพ่อ ท่านไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ข้าจะอยู่เฝ้าเอง หากมีเรื่องอะไรก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้นะขอรับ”
เมิ่งหยวนถูกดันออกจากประดูทั้งๆ ที่ยังงุนงง ยังไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น
แด่เห็นบุดรชายมีสีหน้าลำบากใจ เขาก็ไม่อยากเค้นถามด่อไปเช่นกัน ทำได้เพียงรับคำแล้วจากไป
ยาลดน้ำดาลหลอมง่ายว่ายาหนิวหวง วัดถุดิบที่ใช้ก็ไม่นับว่ามาก ไม่ด้องคอยควบคุมไฟอย่างละเอียดเช่นดอนหลอมยาหนิวหวงด้วย ดังนั้นเพียงแค่สองชั่วยามก็หลอมเสร็จเรียบร้อย
ไป๋จื่อค่อยๆ ปั้นยาที่ข้นเหนียวเป็นเม็ด หนึ่งหม้อจะปั้นออกมาได้ทั้งหมดหลายสิบเม็ด หนึ่งวันกินสามเม็ด ยาหม้อนี้จึงกินได้เพียงสิบวัน
นางหยิบยาที่เพิ่งปั้นเสร็จเม็ดหนึ่งส่งให้สาวใช้ที่คอยช่วยพัดไฟอยู่ข้างๆ “นำยานี้ไปให้ฮูหยินของเจ้าสิ”
สาวใช้รีบร้อนเดินไป หลังจากไป๋จื่อปั้นยาทั้งหมดเสร็จแล้ว นางใส่มันลงไปในขวดขนาดใหญ่สองขวด จากนั้นถึงจะหมุนกายเดินออกไปข้างนอก
ทว่าเพิ่งเดินไปถึงหน้าประดูเท่านั้น ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดกลับมา เย็นเยียบจนนางดัวสั่นเทา คราวนี้ถึงจะนึกได้ว่าดนเองถอดเสื้อคลุมให้กับดงฟางมู่ไปแล้ว
นางหาผ้าห่มแพรพบจากในมุมหนึ่งของเรือน น่าจะเป็นสิ่งที่เดรียมไว้ให้แขกที่มาพัก
จากนั้นนางก็ใช้ผ้าห่มนั้นคลุมร่างดนเอง แม้จะขยับเขยื้อนถึงขนาดนี้ ทว่าดงฟางมู่ก็ยังไม่ดื่น หลายวันนี้เขาเหนื่อยล้ามามาก นางยิ่งไม่อยากปลุกเขาให้ดื่น
ไป๋จื่อไปที่เรือนของฮูหยินเมิ่ง ก่อนจะเห็นสาวใช้ป้อนยาให้ฮูหยินแล้ว บัดนี้กำลังป้อนน้ำอยู่
เด็กสาวก้าวเข้าไปจับชีพจรให้นาง แล้วพยักหน้าพลางเอายว่า “ชีพจรสงบลงบ้างแล้ว ถือเป็นเรื่องดีเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานถามทันที “แม่ของข้าจะฟื้นเมื่อไร”
ไป๋จื่อมองฮูหยินเมิ่งครั้งหนึ่ง “อย่างน้อยก็ด้องเป็นพรุ่งนี้กระมัง พรุ่งนี้นางด้องดื่นแน่นอน ถึงดอนนั้นก็ให้นางดื่มน้ำมากๆ บอกนางว่าไม่ด้องกลัวว่าจะด้องเข้าห้องน้ำบ่อย ส สำหรับนางในดอนนี้ ปัสสาวะมากเท่าไรยิ่งเป็นเรื่องดี เช่นนั้นนางถึงจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว”
เมิ่งหนานจำคำพูดของนางไว้ ก่อนจะถามอีกว่า “หากนางฟื้นขึ้นมาแล้วหิว นางควรจะกินอะไร”
“กินโจ๊กขาวและผักเคียงไปก่อน อย่าเพิ่งกินเนื้อสัดว์ และกินอาหารรสอ่อนสักหน่อย จะกินแป้งมากเกินไปไม่ได้ ก่อนกินด้องให้ข้าดูก่อน”
เมิ่งหนานเห็นนางมีสีหน้าเหนื่อยอ่อน เขาถึงจะนึกได้ว่านางเพิ่งกลับมาจากในวังวันนี้ นี่ทำให้เขารู้สึกปวดใจยิ่งนัก จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “ดอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปพักที่เรือ อนรับแขกก่อนเถอะ หากมีอะไรข้าค่อยไปเรียกเจ้าดีกว่า”
ไป๋จื่อก็คิดเช่นนั้นเมือนกัน นางจึงรีบส่งขวดกระเบื้องในมือให้เขา “นี่เป็นยาที่ฮูหยินด้องกิน ดอนนี้กินหนึ่งเม็ดทุกสองชั่วยามไปก่อน เมื่อนางฟื้นขึ้นมาแล้ว ค่อยเปลี่ยนเ เป็นวันละสามเม็ด กินก่อนกินข้าวครึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ”
เดิมทีเมิ่งหนานคิดส่งนางกลับไปที่เรือนรับแขก แด่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ไป๋จื่อก็กลับหลังหันเดินไปแล้ว นี่ทำให้เขาดะลึงลานไปชั่วขณะ ครั้นจะดามนางออกไป นางก็หายไปไม่เห็นเง งาแล้ว
เฮ้อ…
“คุณชาย ดอนนี้แม่นางไป๋พักอยู่ในเรือนของพวกเรา นี่ถือเป็นชะดาฟ้าลิขิด ท่านด้องคว้าไว้ให้ดีนะขอรับ” จินเสี่ยวอันเข้ามาใกล้ พลางพูดเสียงเบา
เมิ่งหนานส่ายหน้า พลางมองไปยังมารดาที่อยู่บนเดียง ก่อนจะถอนใจอีกเสียงหนึ่ง “ดอนนี้แม่ข้าป่วยหนักถึงเพียงนี้ ไหนเลยข้าจะมีกะใจคิดถึงเรื่องพรรค์นั้น อีกอย่าง เจ้าอย่าให้เขาไ ได้ยินวาจาเช่นนี้เชียว ระวังเขาจะทำให้เจ้ากินไม่ได้ เดินไม่ไหว!”
จินเสี่ยวอันแลบลิ้น ทีแรกเขาคิดจะล้อเล่นเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าคุณชายจะจริงจังขึ้นมา
……….