ตอนที่ 373
ตอนที่ 745 กับดักจินหยาง (6) / ตอนที่ 746 กับดักจินหยาง (7)
October 22, 2026
ตอนที่ 745 กับดักจินหยาง (6)
โจวกังก่นด่าด้วยความโมโห “แผนการนี้ชั่วช้านัก เหตุใดเขาคำนวณว่าพวกเราจะออกจากเมืองในเวลานี้ได้แม่นยำ ทั้งๆ ที่มีแค่พวกเราสองคนเท่านั้น”
หูเฟิงเงยหน้ามองกลุ่มคนที่เดินไปมาอยู่นอกตรอก ก่อนจะมีใบหน้าที่ไม่คุ้นตาผุดขึ้นมา “ทหารสอดแนมผู้นั้น เขาถูกส่งออกไปนานเท่าไรถึงจะกลับมา”
โจวกังคิดดูก่อนจะตอบ “สองวันขอรับ ข้าส่งทหารสอดแนมไปทั้งหมดสามคน มีเพียงเขาเท่านั้นที่กลับมา ทั้งยังบอกว่าพวกเขาไม่พบคณะทูตจากแคว้นจิน พวกเขาเลยเดินทางต่อไปโดยไม่ได้คิดอะไร”
“สองวัน? จากชิงหยางถึงจินหยาง ทั้งหมดเป็นระยะทางหกสิบลี้ ต่อให้เร่งม้ารีบเดินทางเพียงใด ก็ไม่มีทางเนิ่นนานเกินกว่าครึ่งวัน แต่พวกเขากลับใช้เวลาถึงสองวัน เห็นได้ชัดว่าทหารสอดแนมตัวจริงตายไปแล้ว ส่วนคนที่พวกเราพบเป็นตัวปลอม เขาจงใจบอกข่าวที่นี่กับพวกเราในเวลานั้น เพื่อล่อให้พวกเรามาติดกับ”
โจวกังก่นด่าอีกครั้ง “สารเลว อย่าให้ข้าได้พบเขาอีกเชียว ต้องฉีกร่างเขาให้ตายไปเสีย”
สตรีที่นั่งอยู่ด้านหลังหูเฟิงได้ยินดังนั้น ก็พลันเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที ว่าพวกเขาไม่ใช่คนเลวจริงๆ ส่วนคนที่มาต้อนรับคณะทูตก่อนหน้านี้ก็ติดกับดักของคนชั่ว ถึงได้ตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้
“เมื่อครู่เข้าใจพวกท่านสองคนผิดไป จินเอ๋อร์ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง!”
โจวกังโบกมือ “ไม่เป็นไร เจ้าเพียงปกป้ององค์หญิง พวกข้านับถือยิ่งนัก”
ขณะนี้มีทหารกองหนึ่งผ่านถนนมา มุ่งหน้าไปยังประตูเมือง
“ตอนนี้ออกไปจากเมืองไม่ได้ พวกเราแสดงตัวต่อหน้าคนพวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพวกเราคงต้องรับโทษที่ไม่ได้ก่อแล้วจริงๆ” หูเฟิงกล่าว
โจวกังหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง ภายในตรอกมีบ้านที่ใกล้จะพังแหล่มิพังแหล่ ระหว่างทางไปตรงนั้นไม่มีเงาคนแม้สักคน น่าจะเป็นบ้านที่ถูกทิ้งร้างไว้นานแล้ว “ท่านอ๋อง มิสู้พวกเราไปหลบในนั้นกันก่อน รอทหารม้าของพวกเรามาถึงแล้วค่อยไปสมทบ ถึงตอนนั้นมารอดูกันว่าปีศาจในเมืองจินหยางจะใช้ลูกไม้อะไรอีก”
หูเฟิงพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน แต่ต้องซ่อนม้าสองตัวนี้ให้ดี มันดึงดูดสายตาเกินไป”
โจวกังเดินไปที่ท้ายตรอก ภายในตรอกมีบ้านเก่าทั้งหมดเจ็ดหลัง มีเพียงหลังที่อยู่ด้านในสุดท่านั้นที่มีคนชราอาศัยอยู่ ส่วนหลังอื่นๆ ล้วนรกร้างทั้งสิ้น
เขาจึงซ่อนม้าไว้ในบ้านหลังที่สองถัดจากปากตรอก ส่วนพวกเขาเข้าไปหลบในบ้านหลังที่ห้า เพราะหากมีคนเข้ามาลาดตระเวนดู ก็จะพบม้าในบ้านหลังที่สองก่อน และย่อมต้องมีเสียงม้าดังมาแน่ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วพวกเขาก็มีเวลาหนีเหลือเฟือ
ในลานบ้านขนาดเล็กปลูกต้นสาลี่ไว้ต้นหนึ่ง ทว่าขณะนี้อากาศหนาวเย็น มันจึงไม่เหลือใบ แม้กระทั่งแทบแข็งตายแล้ว
หูเฟิงนึกถึงต้นสาลี่ตนเองปลูกไว้ในหมู่บ้านหวงถัว ไม่รู้ว่าตอนนี้มันยังอยู่หรือไม่
บ้านหลังนี้ผุพังเกินกว่าที่คิดไว้ ด้านนอกเรือนมีหิมะปกคลุมหนาหนัก ส่วนด้านในเรือนก็มีหิมะกองสุมอยู่บ้าง ไม่ว่าด้านนอกหรือด้านในก็หนาวเย็นทั้งสิ้น
ชายหนุ่มถอดเสื้อบุนวมบนร่างกายออก ปูมันไว้ที่มุมเรือน ก่อนจะให้โจวกังวางองค์หญิงฟางลงบนเสื้อของเขา
โจวกังรีบถอดเสื้อของตนเองให้หูเฟิง ทว่าหูเฟิงกลับส่งมันให้จินเอ๋อร์ “แม่นางจินเอ๋อร์ เจ้าใส่ไว้เถอะ”
ตอนนี้จินเอ๋อร์หนาวจนปากกลายเป็นสีเขียว ครั้นเห็นเสื้อที่คล้ายกับยังคงอบอุ่นเช่นนี้ นางก็พลันรู้สึกตื้นตัน ทว่านางกลับส่ายหน้า “ข้าเป็นเพียงบ่าว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก”
หูเฟิงยัดเสื้อใส่มือนางโดยตรง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงหมุนกายนำโจวกังไปตัดต้นสาลี่
“ท่านอ๋อง หากพวกเราจุดไฟที่นี่ตอนกลางวันแสกๆ ยังว่าไปอย่าง แต่หากเป็นยามค่ำคืนแล้ว เกรงว่าจะมีคนเห็นเข้านะขอรับ”
หูเฟิงยกกระบี่ขึ้นฟันต้นสาลี่จนหัก กล่าวตอบโดยที่ไม่หันไปมองอีกฝ่าย “ตอนนี้เผามันก่อนเถอะ ทำให้มันกลายเป็นถ่าน ใช้ถ่านจุดไฟย่อมไม่มีคนเห็น”