ตอนที่ 374
ตอนที่ 747 ขอคืนดี / ตอนที่ 748 ตื่นจากฝันหวานเป็นเช่นนี้เองหรือนี่c
October 22, 2026
ตอนที่ 747 ขอคืนดี
โจวกังมีนิสัยใจร้อนและตรงไปตรงมา เขาโลเลหรือเปลี่ยนใจน้อยครั้งนัก เรื่องบางเรื่องหากไม่เตือนสติเขาบ้าง เขาก็จะคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง
…
ไป๋จื่อและตงฟางมู่ออกจากจวนสกุลเมิ่ง กลับไปยังคฤหาสน์ตงฟาง เพิ่งออกจากรถม้าได้ไม่ทันไรก็เห็นมีใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าประตูราวกับรูปปั้นหิน ปล่อยให้เกล็ดหิมะบนท้องฟ้าตกใ ใส่บนศีรษะ คิ้ว และปลายผม
บนผ้าคลุมสีเขียวเข้มมีหิมะบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ทุกครั้งที่ข้ารับใช้ด้านข้างกางร่มให้ เขาก็จะปัดมันออกอยู่ร่ำไป
เด็กสาวขมวดคิ้ว เขามาเพื่อเรียกคะแนนสงสารหรือไร คิดจะใช้สารรูปนี้ร้องขอความเห็นใจจากนางและมารดาของนางหรือไร
ข้ารับใช้รีบยื่นบันไดมาให้ตงฟางมู่ก้าวลงจากรถม้า ก่อนที่เขาจะประคองไป๋จื่อลงมาจากรถม้าบ้าง
เผยชิงหานมองเด็กคนนั้นอย่างตะลึงงัน เด็กคนที่เหมือนกับเขาอย่างยิ่ง เพียงแค่มองปราดเดียวก็จำได้ว่าเป็นลูกของเขาเผยชิงหาน!
เขาอยากเดินเข้าไปหา ทว่าเท้าคล้ายกับหนักเป็นพันชั่ง ขยับไม่ได้แม้สักนิดเดียว คำพูดร้อยพันที่เดิมทีสุมอยู่ในอก บัดนี้กลับเขาพูดอะไรไม่ออกเลย
ตอนนี้เขาทำได้เพียงมองนางลงจากรถอย่างตะลึงลาน มองนางเดินมาหาเขาทีละก้าว มองประตูที่ปิดสนิทเปิดออก มองเงาร่างของนางที่กำลังจะหายไปจากสายตาของเขา ตอนนี้เขาถึงรู้สึกต ตัวว่าหากตอนนี้เขาไม่พูดอะไรออกไปบ้างก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เผยชิงหานถลันไปข้างหน้า จับแขนของไป๋จื่อเอาไว้อย่างแน่นหนาเหมือนกับห่วงเหล็กก็ไม่ปาน “เหยียนเอ๋อร์ เหยียนเอ๋อร์ เป็นพ่อที่ไม่ดีเอง พ่อผิดไปแล้ว พ่อถูกคนชั่วหลอกใช้ จึงคิด ว่า…” เขาพูดไม่ออก หากพูดออกไป ตงฟางมู่ต้องตีเขาจนตายเป็นแน่
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าเชื่อพ่อนะ พ่ออยากรับเจ้ากลับบ้าน เจ้ากลับไปกับพ่อนะ พ่อจะชดใช้ให้เจ้าอย่างดี ให้โอกาสพ่อสักครั้งได้หรือไม่”
ไป๋จื่อสะบัดมือเขาไม่ออก ตงฟางมู่จึงเงื้อมือขึ้นฟาด จนเผยชิงหานต้องหดมือกลับทันทีด้วยความเจ็บปวด
ตงฟางมู่ดึงร่างไป๋จื่อมาที่ด้านหลังตนเอง เงาร่างสูงใหญ่บดบังเบื้องหน้าเผยชิงหานไว้ เขาเอ่ยเสียงเย็น “เผยชิงหาน เจ้ายังมีหน้ามาที่นี่อีกหรือ เจ้ามาเดินเพ่นพ่านที่นี่ได้ตามใ ใจชอบหรือไร”
เผยชิงหานพลันรู้สึกหวั่นใจ จึงรีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ดีเอง ข้าผิดต่อหว่านเอ๋อร์ และยิ่งผิดต่อเหยียนเอ๋อร์ ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ให้ข้าได้พบหว่านเอ๋ อร์ด้วยขอรับ!”
ตงฟางมู่ยื่นมือออกไปดันอีกฝ่าย วาจาเจือโทสะ “อยากพบย่อมได้ ที่ศาลาว่าการเมืองวันที่สิบ ถึงวันนั้นแล้วพวกเจ้าได้พบกันแน่นอน”
“เหตุใดเป็นที่ศาลาว่าการเมืองเล่าขอรับ” เผยชิงหานรีบถาม
ตงฟางมู่หัวเราะอย่างเย็นชา “ถึงตอนนั้นแล้วเจ้าก็จะรู้เอง จะถามมากมายไปไย”
จากนั้นประตูก็ปิดลง ราวกับโลกถูกแบ่งแยกเป็นสองฝั่ง หนึ่งอบอุ่นดังฤดูใบไม้ผลิ หนึ่งหนาวยะเยือกจนเสียดแทงกระดูก
เผยชิงหานนึกถึงคำพูดของตงฟางหว่านเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ สายตาของนางเฉยชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยามที่นางมองเขา ราวกับกำลังมองก้อนดินก้อนหนึ่ง นางบอกว่าต้องการแยกทางกับเขา!
ข้าอยากแยกทางกับท่าน!
สิบสามปีมานี้ ไม่ว่าเขาจะเย็นชากับนางเพียงใด พาอนุมาเย้ยหยันต่อหน้านางมากแค่ไหน จงใจให้ข้ารับใช้ทำไม่ดีกับนางกี่ครั้ง นางก็ไม่เคยบอกว่าจะแยกทางกับเขา
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตงฟางหว่านเอ๋อร์จะแยกทางกับเขา!
มีเพียงยามที่สูญเสียไปแล้วเท่านั้น ถึงจะรู้สึกเห็นคุณค่าขึ้นมา
ยามที่ได้ครอบครองไว้ กลับไม่รู้ว่าตนเองมีสิ่งที่มีค่าเพียงใด คิดเพียงว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีค่าควรมองเท่านั้น
บัดนี้สูญเสียไปแล้ว เขาถึงได้เข้าใจว่าสิ่งที่เขาสูญเสียไปคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาแล้ว