บทที่ 320

ที่ เซียวเหยา และเขาดูแลเธออย่างดีไม่ใช่เพราะว่าเธอเป็นภรรยาของ ชินจิน แต่เป็นเพราะว่าพวกเขาเห็นเธอเป็นเหมือนครอบครัวของพวกเขา

เห็นอย่างนี้แล้วเธอจะทนเห็นพวกเขาเจ็บปวดได้ยังไง?

ทัง โรลชูว เช็ดน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของเธอ เธอผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขา และมองไปที่ กู โรลโรล ด้วยสายตาที่ดุร้าย

กู โรลโรล ตกใจเพราะเธอไม่คิดว่า เซิน โมเฟย จะวิ่งไปปกป้อง ทัง โรลชูว

ตอนนี้ผู้จัดการของเธอหนีไปแล้วเพราะเธอกลัวจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ กู โรลโรล ทำ

สายตาที่ไร้ความปราณีของ ทัง โรลชูว เดินเข้าไปใกล้ กู โรลโรล และยกมือขึ้นจะตบเธอ

‘เพี๊ยะ!’

เสียงตบดังชัดเจนก้องอยู่ในห้องทำงานที่กว้างนี้

ใบหน้าของ กู โรลโรล หันไปตามแรงตบของ ทัง โรลชูว

"ตบนี้เป็นของโมเฟย" ทัง โรลชูว พูดอย่างเย็นชา

และตามมาด้วยตบอีกครั้ง

"ตบนี้เป็นของฉัน"

‘เพี๊ยะ!’

"ตบนี้เป็นของลูกของเธอที่จากไปแล้ว"

การตบสามครั้งนี้ทำให้ ทัง โรลชูว เจ็บมือของเธอเอง เธอหยุด และลูบมือของเธอเบา ๆ

กู โรลโรล ตอนนี้เป็นเหมือนตุ๊กตาที่พังแล้ว หน้าของเธอหันไปตามแรงตบและมีผมบังอยู่ตรงหน้าทำให้ไม่เห็นสีหน้าของเธอว่าเป็นยังไง

"ชูวชูว เก่งมาก!"

ซอง อันยี เดินเข้ามาและยกนิ้วให้เธอ