บทที่ 321

เจ็บ

มันเจ็บมาก

คำด่าที่บ้าคลั่งของ กู โรลโรล เสียงตะโกนด้วยความโกรธของโมเฟย และเสียงกรีดร้องของอันยี ดังเข้ามาในหูของเธอ

ทัง โรลชูว กุมหน้าท้องของเธอและทรุดตัวลงกับพื้นห้อง

ความเจ็บปวดจากหน้าท้องของเธอมันทำให้แขนและขาของเธอไม่สามารถทำงานได้ เธอรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งตัว

ตัวของเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาของเธอไหลออกมามาเหมือนหยาดฝน เธอเจ็บมากจริง ๆ

“ชูวชูว เจ็บตรงไหน? เจ็บมากไหม? ชูวชูว”

ซอง อันยี วิ่งไปนั่งข้าง ๆ เธอ และถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"อันยี ฉันเจ็บท้อง"

ทัง โรลชูว เงยหน้าขึ้นมาและพูดเบา ๆ ใบหน้าของเธอซีดมาก

ซอง อันยี รู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของเธอ เธอกรีดร้องเสียงดัง "เซิน โมเฟย ชูวชูวเจ็บมาก"

“ชูวชูว ไม่ต้องกลัวนะ รถพยาบาลจะมาแล้ว ไม่ต้องกลัว”

เธอหยิบโทรศัพท์มากดเบอร์โทรออกด้วยมือที่สั่นเทา เธอใช้เวลาสักพักกว่าจะกดเลข 3 เลขเสร็จ

เธอร้องไห้ในขณะที่อธิบายสถานการณ์ให้ในสายฟัง จากนั้นก็ขอร้องให้พวกเขารีบมา

หลังจากวางสายเธอกอด ทัง โรลชูว เพื่อปลอบ และให้เธอพิงตัวของเธอเอาไว้ เธอจับมือของ ทัง โรลชูว เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกเจ็บไปมากกว่านี้

เซิน โมเฟย ไม่เคยทำร้ายผู้หญิงเลย แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น

จะให้เขาทนได้ยังไงในเมื่อพี่สะใภ้ถูกทำร้ายต่อหน้าเขาแบบนี้?

หลังจากดึง กู โรลโรล ออก เขาก็ตบ กู โรลโรล เต็มแรง และหันหน้าไปมองพี่สะใภ้เล็กน้อย แรงตบของเขาทำให้ กู โรลโรล ล้มลงอย่างแรง

เมื่อเห็น กู โรลโรล นอนนิ่งอยู่บนพื้น เขาก็ยิ้มเยาะเย้ย "กู โรลโรล เธอไม่ควรอุกอาจขนาดนี้ ถ้าเธอคิดให้ได้มากกว่านี้ ลูกของเธอก็คงไม่ตาย และเธอก็คงไม่ต้องถูกยกเลิกสัญญา เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเป็นเพราะตัวของเธอเองต่างหาก"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หันกลับไปมองพี่สะใภ้ของเขาที่นั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าที่ซีดเซียวของ ทัง โรลชูว ทำให้คิ้วของเขาขมวดขึ้น