ตอนที่ 132 ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล

การช่วยพาเขาออกไปข้างนอกทำให้เธอเหนื่อยมากจนไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะตรวจสอบอาการของเขา

นักดับเพลิงรู้สึกได้ว่าเธอกำลังถามเกี่ยวกับฟาเบียน ดังนั้นเขาจึงรีบตรวจดูและตอบว่า “เขาไม่เป็นอะไรมาก แต่หมดสติไป คุณไม่ต้องห่วง”

หลังจากที่ได้ยินอย่างนั้น วิเวียนก็โล่งใจ เธอหลับตาลงและสติสัมปชัญญะหลุดลอยไป

เวลาผ่านไป

เมื่อวิเวียนตื่นขึ้นในเวลาต่อมา เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลในหอผู้ป่วย

โนอาห์นั่งอยู่ข้างเตียงเธอ

"คุณนายนอร์ตัน คุณตื่นแล้ว” โนอาห์ยืนขึ้นทันทีที่เขาเห็นว่าเธอได้สติแล้ว "คุณเป็นยังไงบ้าง คุณมองเห็นชัดไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา วิเวียนตระหนักว่าแท้ที่จริงสายตาของเธอดูพร่ามัวและมองเห็นไม่ค่อยชัด

แต่เธอไม่ได้กังวลเรื่องนั้น เธอหันไปจับตัวโนอาห์ไว้แทนและถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ฟาเบียนอยู่ที่ไหน”

ทันทีที่เธอพูด เธอตระหนักว่าเสียงของเธอเหมือนเครื่องดนตรีที่พังไปแล้ว

ความละอายใจฉายแวบผ่านใบหน้าของโนอาห์ แต่เขาตอบว่า “ไม่ต้องกังวลครับ เขาไม่เป็นอะไร บาดแผลของเขาติดเชื้อ แต่ตอนนี้เขาควรจะฟื้นได้แล้ว”

วิเวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นเธอไออย่างรุนแรง

โนอาห์รีบรินน้ำใส่ถ้วยให้เธอ "คุณนอร์ตันอยู่ระหว่างการเดินทาง เครื่องบินน่าจะลงจอดในอีกไม่กี่ชั่วโมง”

“เขาไม่ได้ทำงานอยู่ในประเทศเอหรอกเหรอ”

“ทันทีที่เขาได้ยินเรื่องไฟไหม้บ้าน เขาจองเที่ยวบินขากลับที่เร็วที่สุด” โนอาห์พูดต่ออย่างจริงจัง “คุณนายนอร์ตันครับ คุณนอร์ตันเป็นห่วงคุณมาก”

ริมฝีปากของวิเวียนกระตุก

บางที เขาอาจกังวลเรื่องสร้อยคอมากกว่ามั้ง

เมื่อนึกถึงสร้อยคอ เธอรีบคลำที่คอและพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “สร้อยคออยู่ไหน”

โนอาห์อึ้งไปในตอนแรก จากนั้นเขาก็จำได้และหยิบสร้อยคอคริสตัลจากโต๊ะข้างเตียงทันที “คุณกำลังหมายถึงสร้อยเส้นนี้ใช่ไหม”

โนอาห์ไม่รู้ว่าสร้อยคริสตัลนั้นเกี่ยวข้องกับอะไร เขามองดูวิเวียนที่ถือสร้อยคออยู่ในมือและแสดงอาการโล่งใจออกมาให้เห็น “เยี่ยมเลย สร้อยยังอยู่...”

โนอาห์รู้สึกสับสน ขณะที่เขากำลังจะโทรเรียกหมอมาตรวจวิเวียน เธอเงยหน้าขึ้นทันทีและถามว่า “คุณล็อตเต กรุณาพาฉันไปพบฟาเบียนหน่อยได้ไหมคะ”

เธอรู้ว่าฟินนิคกำลังจะมา ด้วยภาวะอารมณ์ที่เขามักถูกครอบงำ เธออาจไม่มีโอกาสไปเยี่ยมฟาเบียนเลย