ตอนที่ 523 พ่อของผมอยู่ที่ไหน

“ฉันเข้าใจแล้วเบ็น กลับบ้านกันเถอะเร็วเข้า ฉันคิดถึงฟักทองน้อยจะแย่อยู่แล้ว” วิเวียนยิ้มเมื่อพูดถึงลูกชายของเธอ สายตาของเธอบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอแทบจะรอเจอหน้าเขาไม่ไหวแล้ว

แม้ว่าเธอจะไม่ได้เจอหน้าเขาแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่เธอก็คิดถึงเขามากเหลือเกิน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเศร้าหมองบนใบหน้าของเบเนดิกต์ก็หายไปเช่นกัน และเขาก็ไม่รู้สึกกังวลอีกต่อไปเพราะเขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะได้ยินแลร์รี่เรียกเขาว่า "ลุงเบเนดิกต์"

ไม่นานพวกเขาก็ถึงบ้าน

“แม่กลับมาแล้ว ลุงเบ็นด้วย!” ทันทีที่พวกเขากลับถึงบ้าน แลร์รี่ก็โผเข้ากอดเบเนดิกต์ทันที เมื่อมองไปที่แก้มที่แดงระเรื่อของเขา เบเนดิกต์ก็อดไม่ได้ที่จะจูบมัน

“เจ้าฟักทองน้อย ลูกชอบลุงเบ็นคนเดียวเท่านั้นเหรอจ๊ะ แล้วแม่ล่ะ?” วิเวียนถามและแสร้งทำหน้าเศร้า

ความจริงแล้ว เธอรู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นว่าแลร์รี่สนิทสนมกับเบเนดิกต์ เพราะแลร์รี่เติบโตขึ้นมาโดยไม่มีพ่อ เบเนดิกต์จึงทำหน้าที่เป็นพ่อและได้สอนหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตให้กับเด็กน้อย

แต่เธอสนุกกับการได้กลั่นแกล้งลูกชายของตัวเอง

"ไม่นะ ผมก็ชอบแม่เหมือนกันฮะ” จากนั้น แลร์รี่ก็กางแขนออกและขอให้เธออุ้มเขา หลังจากเข้าไปในอ้อมแขนของวิเวียน เขาก็โอบแขนรอบคอของเธอและหอมแก้มเธอ

ความจริงแล้ว เขากำลังคิดว่า แม่ของฉันทำตัวเหมือนเด็กและรู้สึกอิจฉาลุงเบเนดิกต์แม้ว่าตัวเองจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม เฮ้อ ฉันรู้สึกสงสารตัวเองจังที่ต้องมาคอยเอาอกเอาใจทั้งสองคนแม้ฉันจะอายุยังน้อยก็ตาม

ถ้าวิเวียนได้ยินความคิดของลูกชายตัวเอง เธอคงรู้สึกภูมิใจที่เขาสามารถแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นภาษาแม่ได้อย่างคล่องแคล่ว โดยใช้คำที่ถูกต้องแม่นยำ แม้ว่าเขาจะเติบโตในประเทศเอก็ตาม

เบเนดิกต์เฝ้าดูปฏิทั้งคู่เล่นกันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ภาพที่อยู่ตรงหน้าเป็นความอบอุ่นของชีวิตสำหรับเขาตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา และยังเป็นสิ่งที่เขาสาบานว่าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องให้ดีที่สุด

“วิเวียน ฉันมีบางอย่างที่ต้องจัดการ ฉันขึ้นไปห้องทำงานก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง” หลังจากที่บอกวิเวียนแล้ว เบเนดิกต์ก็ขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นบน ทิ้งวิเวียนและแลร์รี่ไว้ที่ห้องนั่งเล่น