บทที่ 2

มันค่อนข้างง่ายสำหรับเอมิเลียที่จะได้ยินความห่วงใยในคำพูดของเขา แต่เธอกลับยิ่งรู้สึกรังเกียจมากขึ้น

“คุณต้องการอะไร? เงินเหรอ ?”

เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กๆ ออกมาแล้วโยนใส่ลูก้า “คุณต้องการเท่าไหร่ล่ะ ? มันเป็นของคุณหมดเลย”

เขาจับกระเป๋าสตางค์โดยไม่ทันคิด เมื่อมองดูสีหน้าอันเฉยเมยและไม่ไว้ใจของภรรยาของเขา เขารู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไรในตอนนี้ เธอก็จะไม่เชื่อเสมอ

หลังจากวางกระเป๋าเงินไว้บนโต๊ะ ลูก้าก็เดินเข้าไปในครัว

หากคำพูดเหล่านั้นไม่ได้ผล เขาก็จำเป็นต้องใช้วิธีปฏิบัติมากขึ้น

“แม่คะ ทานหน่อยนะคะ” ราวกับว่าไอริสสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอผลักจานพายแอปเปิลไปทางเอมิเลีย

แม้ว่าพายจะขรุขระเล็กน้อยและไม่เสมอกัน แต่เด็กก็ทำดีที่สุดแล้ว

เมื่อมองไปที่รูปร่างหน้าตาที่น่ารักและเชื่อฟังของลูกสาว ดวงตาของเอมิเลียเริ่มแดง ๆ วันนี้เธอไม่อยากร้องไห้ หากเหลือเพียงวันสุดท้ายวันเดียวในชีวิตของเธอ

เธอก็หวังว่าจะปล่อยให้เป็นวันที่สวยงามที่สุดแก่ลูกสาวของเธอ แม้ว่าสิ่งที่เรียกว่าความงามนี้จะเป็นเรื่องธรรมดาในสายตาของผู้อื่นก็ตาม

ไอริสวิ่งไปที่โต๊ะอีกครั้งแล้วพูดว่า "พ่อชอบพายแอปเปิลกับเบคอน เหมือนหนูเลย"

เมื่อมองไปที่ท่าทางที่มีความสุขและจริงจังของลูกสาว เอมิเลียก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ไม่นานนัก ลูก้าก็ออกมาพร้อมกับชามข้าวโอ๊ต

เมื่อสังเกตเห็นว่าเอมิเลียยังงุนงงอยู่บนโซฟา เขาจึงเรียกด้วยเสียงนุ่มนวลว่า "มากินข้าวด้วยกันสิ"

ยิ่งผู้ชายคนนี้แสดงความเอาใจใส่ต่อหน้าเธอมากเท่าไหร่ เอมิเลียก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

เพราะมีแผนชั่วโหดร้ายอยู่เบื้องหลังความอ่อนโยนและความเห็นอกเห็นใจของเขาอยู่เสมอ ถ้าไม่ใช่เงิน งั้นก็เพราะเขาต้องการขายอะไรบางอย่าง

“ลูก้า คุณอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ฉันจะไม่ห้ามคุณหรอก”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลูก้าก็ควักเงิน 500 บาทออกมาจากกระเป๋าเงินของเธอ

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำมานี้ก็เพื่อเงิน เธอรู้สึกราวกับว่าเธอต้องการจะจบทุกสิ่งทุกอย่างทันที เธอเดาถูกแล้ว ทั้งหมดที่เขาทำก็เพื่อเงิน

ลูก้าชูธนบัตรขึ้นมาในมือแล้วพูดว่า “ผมรู้ว่าคุณจะไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดตอนนี้ แต่ในอีก 100 วันข้างหน้า ผมจะหาเงินห้าล้านบาทจากหนึ่งร้อยบาทนี้ !”

เอมิเลียส่ายหัว แสดงสีหน้าเย้ยหยัน เมื่อพูดในสิ่งที่เขาอยากพูดแล้ว เขาก็เอาเงินออกไปให้พ้นตัวอย่างจริงจัง

จากนั้นก็เดินเข้าไปในครัวแล้วเอาน้ำมันเบนซินออกมา เมื่อเธอเห็นถังน้ำมัน

เอมิเลียก็เริ่มตื่นตระหนก ด้วยเหตุนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอกำลังจะทำ

เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากเทน้ำมันเบนซินลงในโถส้วม หลังจากล้างน้ำสองสามครั้ง ลูก้าก็ออกมา

เมื่อเผชิญหน้ากับเขา เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย

“อยากทำอะไรอีกล่ะ ?” เมื่อถูกจับได้บ่อยครั้งผู้คนมักเผชิญหน้าอย่างแข็งกร้าวในความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญความจริง

แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจ เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอด้วยเข่าข้างหนึ่ง

“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดขนาดนี้ ผมไม่นึกเลยว่ามันจะถึงขนาดไหน แต่ผมรู้”

“ผมดีใจมากที่มีโอกาสกล่าวขอโทษคุณด้วยตนเอง ผมหวังว่าตั้งแต่วันนี้ เราจะสามารถให้โอกาสซึ่งกันและกันได้ ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากจะบอกว่า เมื่อก่อนผมทำให้คุณผิดหวังอย่างมาก แต่จากนี้ไป ผมจะให้คุณเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีที่สุดในตัวผม”

เธอไม่พอใจกับคำพูดเหล่านี้ เธอรู้สึกชาไปแล้ว

เพราะเธอเคยได้ยินมาหลายครั้งเกินไปแล้ว

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือเขาคุกเข่าลงจริงๆ

สำหรับผู้ชายที่ถึงแม้เขาจะติดหนี้การพนันจำนวนมาก แม้ว่าเขาจะโดนทุบตีและเลือดออกก็ตาม การคุกเข่าลงไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำอย่างแน่นอน อ