บทที่ 111

ครูไอยรายกยิ้มหยัน คำพูดสวยหรูใคร ๆ ก็พูดได้ เหมือนกับที่เธอเคยได้รับจากอดีตสามี

แต่เธอไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินความรักของคนอื่น และที่สำคัญ.. อดีตสามีของเธอกับชายตรงหน้านี้ไม่ใช่คนเดียวกัน

คนเป็นแม่ ทำได้แค่คอยโอบกอดลูกในวันที่ลูกผิดหวังและเสียใจ ส่วนที่เหลือ.. ลูกต้องเป็นคนเลือกมันเอง

“เสร็จแล้ว” ครูไอยราบอก “ประคบสมุนไพรแล้ว เดี๋ยวอีกสองสามวันก็หาย”

พลชทึ่งกับความรู้สึกที่ได้รับ น่าแปลกที่ตอนประคบมันเจ็บจนแทบทนไม่ไหว แต่ตอนนี้กลับแทบไม่เหลือความรู้สึกอะไรเลย อาจจะหน่วง ๆ บ้างแต่ไม่ได้เจ็บเท่าตอนแรก เขาเอาเสื้อลง หันกลับไปหาไอยราแล้วยกมือไหว้ขอบคุณ

คุณครูพยักหน้ารับเบา ๆ เก็บลูกประคบเอาไว้ใช้งานต่อ เพราะถึงจะดีขึ้น แต่พลชยังต้องประคบต่อเนื่องจนกว่าจะหาย และหลังจากนี้จะเป็นหน้าที่ของไอริน

“คุณน้าครับ คุณน้าให้โอกาสผมได้ไหมครับ”

ก่อนที่ไอยราจะลุกจากไป พลชตัดสินใจเอ่ยถามอีกครั้ง เขายังหวังเล็ก ๆ ว่าจะได้รับคำตอบที่ต้องการ

แต่ถ้าครั้งนี้ไอยรายังตอบว่าไม่.. เขาก็จะพยายามต่อไปจนกว่าคนตรงหน้าจะใจอ่อน นานแค่ไหนเขาก็จะไม่ท้อ

“แค่ครั้งเดียวครับ ผมขอสัญญาด้วยเกียรติทั้งหมดที่มี ว่าจะไม่ทำให้ไอรินต้องเสียใจอีกเป็นครั้งที่สอง”

เจ้าของ PDM group ให้คำสัญญาที่หนักแน่นและมั่นคงยิ่งกว่าคำสัญญาครั้งไหน ๆ ในชีวิต เขามั่นใจยิ่งกว่าอะไรว่าไม่มีทางทำให้ไอรินต้องเจ็บปวดอีกครั้ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไอรินจะเป็นคนสุดท้ายที่ต้องเสียใจ

ครูไอยรามองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้มนิ่ง ๆ เท่าที่ได้คุย เธอรู้ทันทีว่าคน ๆ นี้ค่อนข้างห่วงเกียรติยศของตัวเอง อาจเป็นเพราะสายเลือดสูงส่งที่ไหลเวียนอยู่ในตัว แต่ในเวลานี้กลับกล้าสัญญาด้วยเกียรติทั้งหมดโดยไม่ลังเล ถ้าเธอยังไม่ให้โอกาสอีก.. ก็ดูจะใจร้ายใจดำเกินไป

“เลิกเรียกน้าได้แล้ว”

ไอยราเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่พลชไม่เคยได้รับจากเธอมาก่อน หัวใจของหนุ่มลูกครึ่งเต้นรัว

“จะเรียกแม่ก็ได้”

พลชยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก สองมือประนมไหว้ไอยราอย่างงดงาม เท่าที่ลูกครึ่งคนหนึ่งจะทำได้

“ขอบคุณที่ให้โอกาสผมนะครับ ผมจะทำตามสัญญา จะไม่ทำให้คุณแม่ต้องผิดหวัง”

.