บทที่ 124

“อืม” ไอรินทำท่าคิดหนัก “ดาร์กช็อกโกแลต!”

“งั้นเลือกรสนี้ก่อน ส่วนรสอื่นเอาไว้ทานทีหลัง ร้านเจลาโตในอิตาลีมีเยอะกว่าร้านสะดวกซื้ออีก คุณไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ทานรสอื่น”

“คุณพูดเหมือนรินตะกละ”

“ถึงคุณจะตะกละจริง ๆ ผมก็เลี้ยงไหว เอาดาร์กช็อกโกแลตให้ภรรยาผมหนึ่งที่ครับ” ท้ายประโยคพลชหันไปพูดกับคนขาย

ไม่นานเจลาโต้รสชาติเข้มข้นก็มาอยู่ในมือของไอริน หญิงสาวค่อย ๆ เล็มทีละนิดพร้อมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี มิชชั่นแรกสำเร็จแล้ว ไอรินอยากกินเจลาโตที่อิตาลีมานาน

“เลอะแล้ว”

พลชรั้งคนรักเอาไว้ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากที่เปื้อนคราบช็อกโกแลตออก นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวาววับทำให้ไอรินไม่กล้าจ้องมองนาน ๆ เธอหลุบตาลง พร้อมถามเสียงเบาว่า

“คุณไม่ทานเหรอคะ รินไม่เห็นซื้อ”

“ขอทานกับคุณได้ไหม”

ไอรินมองเจลาโตในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเป็นประกายคู่นั้น

เมื่อกี้สามีบอกว่าขอทานเจลาโตของเธออย่างนั้นเหรอ..

“รินไม่ให้!”

พลชหน้าเหวอ ไม่คิดว่าแค่ขอแบ่งเจลาโตจะทำให้ไอรินขึ้นเสียงใส่เขาแบบนี้

“..ริน”

“รินไม่ให้ ฮือออ ถ้าคุณอยากทานก็ไปซื้อเองสิ มาแย่งรินทำไม ฮึก!”

วันนั้นพลชต้องรีบพาภรรยากลับห้องพัก เพราะไอรินร้องไห้ไม่หยุด เหตุผลเพราะเธอหวงเจลาโตและไม่อยากให้สามีแย่งไปกิน

.

.

ที่นี่คงเป็นที่เดียวในอิตาลีที่พลชไม่อยากมาเหยียบมากที่สุด แต่ถึงเขาจะไม่ต้องการมามากแค่ไหน แต่เพื่อจัดการทุกอย่างให้จบลง พลชจึงต้องจำใจพาทั้งตัวเองและภรรยามาที่แห่งนี้

คฤหาสน์แม็กซ์เวล

คฤหาสน์อายุหลายร้อยปีที่ยังคงสวยสง่าตั้งอยู่ในโรม เนื้อที่กว่าสิบไร่กว้างขวาง ตัวตึกปูนมีสามชั้น แบ่งเป็นสามสิบห้องนอน มีเรือนคนใช้แยกออกไปต่างหาก รอบตึกเป็นสวนที่สวยงามเพราะได้รับการดูแลอย่างดี บ่อน้ำพุหน้าบ้านมีรูปปั้นของเทพเจ้ากรีกอย่างซุสยืนตระหง่าน และตลอดเส้นทางจากรั้วบ้านไปยังตัวตึก ยังประดับไปด้วยรูปปั้นของเทพเจ้ากรีกอีกนับสิบที่ตั้งไว้เรียงราย

ไอรินอ้าปากค้างตั้งแต่รั้วบ้านจนเข้ามาถึงประตูด้านใน ถ้าบ้านของคุณแด๊ดที่ไทยว่าสวยแล้ว ที่นี่คงเรียกได้ว่าสวยจนหาที่ติไม่เจอ ถึงจะเก่า แต่กลับสวยงามจนละสายตาไม่ได้ ไอรินเหมือนได้เห็นภาพประวัติศาสตร์ที่ตัวเองเคยอ่านมาผ่านรูปปั้น ตัวตึก หรือแม้แต่กระเบื้องที่กำลังเหยียบย่ำอยู่