บทที่ 123

“ที่รัก ตื่นได้แล้วครับ”

“อื้อ”

“ตื่นได้แล้ว เครื่องจะแลนด์ดิ้งแล้วนะ”

“ง่วงจัง” ไอรินปรือตาขึ้นมองใบหน้าสามี “ดีนคะ รินอยากนอนต่อจังค่ะ”

“ไว้ถึงที่พักแล้วค่อยนอนต่อนะ ตอนนี้ลุกขึ้นมาก่อน”

พลชพูดพลางปรับเก้าอี้ให้ภรรยา ไอรินแม้ไม่อยากตื่นแต่ก็จำใจต้องตื่น เสียงประกาศของพนักงานดังไปทั่วทั้งห้องโดยสารว่าอีกยี่สิบนาทีเครื่องจะลงจอดที่ท่าอากาศยานฟีอูมีชีโน ประเทศอิตาลี

ความง่วงงุนทำให้ไอรินไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าที่ควร ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไทม์โซนที่ต่าง ร่างกายที่ยังปรับตัวไม่ได้ หรือเพราะเธอแค่ขี้เกียจกันแน่

เพราะช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาไอรินก็เอาแต่นอนเป็นแมวขี้เซา แม้แต่ตอนที่นั่งทำงานเธอยังหลับได้ ลำบากให้สามีต้องอุ้มเข้าไปนอนในห้องเป็นประจำเพราะกลัวว่าภรรยาจะปวดเมื่อยเนื้อตัว ไอรินทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณ แต่ลึก ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์

นอกจากจะไม่ได้ช่วยงานพลชอย่างเต็มที่แล้ว เธอยังเป็นตัวถ่วงให้เขาต้องเป็นกังวลอีก

“คุณไม่ยอมตื่นมาทานข้าวเลย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากสำรวจภรรยาว่าคาดเข็มขัดดีหรือไม่เรียบร้อยแล้ว “คุณนอนตลอดสิบกว่าชั่วโมงได้ยังไง ไม่เพลียเหรอ”

“ไม่เลยค่ะ รินสามารถนอนได้อีกนะ”

“ไม่ใช่ว่ามาอิตาลีครั้งแรกของคุณ จะกลายเป็นมาเปลี่ยนที่นอนเฉย ๆ หรอกนะ” พลชบ่นอุบ แพลนที่เขาวางไว้แน่นยิ่งกว่าอะไร ถ้าภรรยาเอาแต่นอนทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า

ไอรินหัวเราะเสียงใส อารมณ์ดีเพราะได้นอนจนพอใจ เธอจับแก้มสามีไว้แล้วมอบจุ๊บให้เขาเบา ๆ

“ขอบคุณที่ดูแลรินนะคะ”

“ขออีก”

“ไม่ได้ อายคนอื่นเขา”

“อายอะไร” พลชส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ภรรยา “อย่าลืมสิว่าเรานั่งฮันนีมูนเฟิร์สคลาส ไม่มีใครเห็นเราจนกว่าเราจะเปิดประตู”

ไอรินมองที่นั่งของตัวเองกับสามี ถ้าไม่บอกว่าอยู่บนเครื่องบินเธอคงคิดว่าเป็นห้องเล็ก ๆ ในโรงแรมหรู เก้าอี้คู่ที่กว้างและปรับนอนได้ 180 องศา นุ่มเหมือนนอนเตียงที่บ้าน ผ้าห่มผืนหนา ทีวีจอใหญ่ โต๊ะทำงานเล็ก ๆ และประตูที่ปิดมิดชิดเป็นส่วนตัว

เธอจำได้ว่าตั๋วเครื่องบินที่พลชเคยให้เป็นแค่เฟิร์สคลาสทั่วไป แต่แค่นั้นราคาที่เห็นยังเกือบสองแสน

ไม่กล้าถามเลยว่าตั๋วเครื่องบินรอบนี้ราคาเท่าไหร่..

“อื้อ”