บทที่ 126

“ไอริน!!”

“อื้อ ทำไมต้องตะโกน” คนที่เซซบอกสามีบ่นอุบ

จู่ ๆ ตอนที่ลุกขึ้นไอรินก็รู้สึกว่าโลกมันหมุนเร็วเกินไป ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนเสียหลักล้ม โชคดีที่สามีตัวใหญ่ยืนอยู่ด้านหลังจึงไม่เกิดเรื่องน่าอายขึ้น ไม่อย่างนั้นคนปากร้ายที่รอเหยียบย่ำคงพูดอะไรให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีก

ไอรินฟังออกทั้งหมด สิ่งที่คนพวกนั้นพูดเธอฟังออกทุกคำ แต่ที่ไม่ตอบโต้ก็เพราะไม่ได้ใส่ใจ จิตใจของเธอล่องลอยไปหาเจลาโตรสบลูเบอร์รี่เปรี้ยวอมหวานที่เห็นเมื่อเช้า แค่คิดก็น้ำลายสอ อยากกิน อยากออกไปจากที่นี่เต็มทน

“คุณไหวหรือเปล่า”

“ไหวค่ะ รินไม่ได้เป็นอะไร”

ไอรินดันตัวออกจากอ้อมแขนของสามี ตอนนี้ทุกคนในห้องรับแขกมองมาที่เธอเป็นตาเดียว พวกเขาทำท่าทางเหมือนเห็นตัวประหลาดที่น่ารังเกียจ ไม่มีความเกรงใจกันสักนิด

ไม่ยักรู้ว่าตระกูลผู้ดีเขาสั่งสอนลูกหลานกันแบบนี้

“ผู้หญิงชั้นต่ำก็เป็นแบบนี้ ชอบเรียกร้องความสนใจ”

“โรเบิร์ต”

“ผมไม่ได้ทำอะไรใครนี่ครับคุณแม่ แค่พูดความจริง หล่อนฟังเรารู้เรื่องที่ไหน” โรเบิร์ตยักไหล่ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด ไม่ได้แตะต้องหล่อนแม้แต่ปลายก้อย ก็แค่คำพูด ที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นก็ฟังไม่ออก

ฟังไม่ออก ก็แปลว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอทั้งนั้น

“ขอโทษนะคะ” ไอรินมองหน้าลุงสามีด้วยสายตาเอือมระอา “มิสเตอร์โรเบิร์ต แม็กซ์เวล ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันฟังออก ไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไร ฉันก็ฟังออกทุกคำ”

อีกฝ่ายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ภาษาอิตาเลียนชัดแจ๋วออกมาจากปากของหญิงสาวที่เป็นคนเอเชียแท้ ๆ สำเนียงที่เกือบคล้ายคนอิตาเลียน และแกรมม่าที่เป๊ะทุกคำ ยืนยันว่าไอรินฟังออกและพูดได้จริง ๆ

“ฉันทนฟังมานานแล้วค่ะ พวกคุณดูถูกฉัน ฉันไม่ว่า เพราะฉันก็มาจากครอบครัวที่ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ แต่ผู้ชายคนนี้เขาเป็นหลานของคุณ มีสายเลือดแม็กซ์เวลอยู่ในตัวนะคะ คุณดูถูกเขา ก็เหมือนคุณกำลังดูถูกตัวเองนั่นแหละ”

“นี่เธอ!”

“ละอายใจกันบ้างไหมคะ? เอาแต่พูดว่าตัวเองสูงส่ง สายเลือดบริสุทธิ์ชั้นสูงอย่างนั้นเหรอคะ? ไม่ใช่เพราะสายเลือดบริสุทธิ์อย่างพวกคุณเหรอคะ แม็กซ์เวลถึงได้ตกต่ำอย่างทุกวันนี้ ถ้าไม่มีคุณแด๊ด คุณมัม กับสามีของฉันคอยช่วยเหลือ แม้แต่ที่ซุกหัวนอนของพวกคุณก็คงไม่มี”

“แก!”

“ฉันขอแนะนำด้วยความหวังดี กรุณาอยู่เงียบ ๆ แล้วใช้ชีวิตบนหอคอยต่อไปโดยไม่ทำความเดือดร้อนให้คนอื่นเถอะนะคะ”

“แกมีสิทธิ์อะไร!” โรเบิร์ตพุ่งตัวเข้ามาหาเจ้าของร่างบอบบาง ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อหลานชายตัวใหญ่มายืนขวางเอาไว้

“อย่าคิดจะแตะต้องภรรยาของผมแม้แต่ปลายก้อย”