บทที่ 127

เธอไม่ได้ตั้งใจ ก็บอกแล้วว่าอย่าเข้ามา..

“คุณคะ”

“รินเหม็นน้ำหอมของเขา” ไอรินกระซิบบอกสามีเสียงอ่อย

“ไม่เป็นไร” พลชหันไปเช็ดปากให้ภรรยาโดยไม่รังเกียจ “คุณอาการไม่ค่อยดี ออกจากที่นี่แล้วไปหาหมอนะ”

พูดจบชายหนุ่มก็หันกลับไปจัดการสิ่งที่ภรรยาทิ้งเอาไว้ ภาพคุณลุงในชุดสูทราคาแพงที่เปื้อนไปด้วยคราบอาเจียน ทำให้พลชไม่รู้ว่าเขาควรจะสงสารหรือเวทนาดี อีกฝ่ายดูเหมือนจะช็อกไปแล้ว แต่ก็เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องทนฟังคำพูดพวกนั้นอีก

“ขอโทษแทนภรรยาผมด้วยนะครับ เธอไม่ค่อยสบาย ยังไงผมจะส่งค่าเสียหายมาให้ภายหลัง”

“.....”

“คุณป้าสะใภ้”

“วะ ว่ายังไงดีน”

“ถึงเป็นภรรยา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตามหลังสามีเสมอไปหรอกนะครับ อะไรที่ไม่ถูกต้องก็ควรช่วยกันเตือน ผมไม่ได้อยากใจร้ายใจดำไล่ญาติตัวเอง แต่ถ้าคุณลุงยังไม่หยุด ผมก็ไม่มีทางเลือก”

ป้าสะใภ้ก้มหน้าลง ในบ้านเธอค่อนข้างหัวอ่อนและเชื่อฟังสามีกับแม่สามี ถึงบางครั้งไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่เคยกล้าแย้งหรือมีปากมีเสียง ไม่อย่างนั้นลูก ๆ คงไม่เหลวไหลแบบนี้

“ขอบใจนะดีน” เธอเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้หลานด้วยรอยยิ้มจริงใจ “งานแต่งของดีนกับหลานสะใภ้.. ยังไงก็เชิญป้าด้วยนะ”

“ได้ครับ”

พลชยิ้มตอบ เขามองผ่านลุงที่สภาพดูไม่ได้และยังคงช็อกไปที่คุณย่าใหญ่ ที่ตอนนี้ยังคงนั่งตัวตรงด้วยท่าทางสง่างามเหมือนเดิม

“ผมลานะครับคุณย่าใหญ่”

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบ ไม่แม้แต่จะมองหน้าพลชด้วยซ้ำ ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทีเฉยชานั้น ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด แค่ไม่ลอบแทงข้างหลังกันก็พอ

หนุ่มลูกครึ่งประคองร่างบอบบางของภรรยาเดินออกจากคฤหาสน์ เขาคงไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีกถ้าไม่จำเป็น คฤหาสน์หลังนี้มีแต่ความทรงจำเลวร้าย ทุกครั้งที่มาที่นี่พลชมักจะถูกผู้ใหญ่บั่นทอนด้วยคำพูดร้าย ๆ ทำให้เขาเติบโตมากับความคิดที่บิดเบี้ยว ปฏิเสธความรักและเลือกหาแต่ความเหมาะสม จนเกือบจะเสียไอรินไป..

“ไม่ต้องกอดแน่นก็ได้ค่ะ รินดีขึ้นแล้ว”

“ผมเป็นห่วงคุณ”

จากนี้ไป พลชจะไม่ยอมให้อะไรก็ตามมาทำให้เขาต้องเสียไอรินไปอีกเป็นอันขาด

.