บทที่ 128

“ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องให้บัตรกับรินหรอก รินมีเงินติดตัวอยู่แล้ว รีบไปรีบมานะคะ” ไอรินยิ้มสดใส ก่อนจะเดินเข้าร้านเจลาโตไปอย่างอารมณ์ดี

พลชมองตามจนเห็นว่าไอรินเข้าไปในร้านแล้วจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง เขาต่อสายหาคนสนิท ที่ตอนนี้คงกำลังเตรียมสิ่งที่เขาต้องการไว้ให้

(ครับบอส) วิลล์เป็นคนรับสาย เสียงรอบข้างจอแจจนพลชฟังแทบไม่รู้เรื่อง

“เสียงดังมากนะวิลล์ อยู่ที่ไหนกัน”

(ไม่ไกลจากบอสมากครับ ตรงนี้มีตลาดเล็ก ๆ คุณแพทเธออยากได้ของเลยแวะซื้อ)

“หยุดหวานกันได้แล้ว นี่ทริปของฉันนะ”

(ผะ ผมไม่ได้หวานซักหน่อย แค่ดูแลสุภาพสตรีตามมารยาทเฉย ๆ)

“ขอสายไมค์หน่อย”

(บอสครับ..)

“เร็ว ๆ” ได้ยินเสียงโอดครวญของวิลล์พร้อมกับเสียงกุกกัก ก่อนที่ปลายสายจะเปลี่ยนเป็นไมค์ที่คุยกันรู้เรื่องกว่า “ออกมาได้แล้วไมค์ อีกสิบนาทีฉันจะพาไอรินลงเรือกอนโดล่า พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้วด้วย”

(ครับ จะไปเดี๋ยวนี้ครับบอส)

“ดี ฉันพึ่งได้แค่นายนี่แหละไมค์”

พลชรีบวางสายเมื่อภรรยาเดินเข้ามาใกล้ คนสวยยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อมีเจลาโตในมือ ไม่สงสัยสักนิดว่าสามีกำลังปิดบังอะไร ถึงต้องรีบวางสายขนาดนั้น

ทั้งคู่เดินไปอีกนิดก็ถึงจุดลงเรือกอนโดล่า พลชก้าวลงไปคนแรก ก่อนจะยื่นมือให้คนรักจับเพื่อลงมาด้วยกัน

“นั่งดี ๆ นะ”

เรือกอนโดล่าขยับอย่างเชื่องช้า พลชตั้งใจพาไอรินนั่งเรือชื่นชมวิวทิวทัศน์ของเวนิส ทว่าภรรยากลับเอาแต่สนใจเจลาโตในมือ ส่วนตัวเขาก็เอาแต่มองไอรินไม่รู้เบื่อ

บรรยากาศสวย ๆ กลายเป็นหมันไป เพราะถึงจะสวยแค่ไหน แต่สำหรับพลชก็สวยไม่เท่าไอริน เขายิ้มกว้างเมื่อคนสวยมุ่ยหน้าเพราะเจลาโตหมด ก่อนจะยื่นมือไปเช็ดปากที่เปื้อนให้เธอเบา ๆ

“ดีนคะ เจลาโตของรินหมดแล้ว”

“อย่าทานเยอะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ”

ไอรินทำหน้าบึ้งทันที สามีไม่เข้าใจหรอกว่าเธออยากกินเจลาโตมากแค่ไหน เธอรู้ว่ามันหวาน มีแต่น้ำตาลและไม่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเธอห้ามเด็กดื้อไม่ได้