บทที่ 131

ไอรินไม่คิดว่าเขาจะเห่อมากขนาดนี้

“อะ..”

ดวงตาโตเฉี่ยวเปิดกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สัมผัสอุ่น ๆ ที่หลังเท้ายังคงอยู่ แม้ว่าคนที่ทิ้งรอยสัมผัสไว้จะขยับออกห่างแล้วก็ตาม เธอหรี่ตาเพื่อดุสามี เอาอีกแล้ว.. คุณพ่อของน้องโรมทำแบบนี้อีกแล้ว

“รินบอกว่ามันสกปรก” ไอรินรีบชักเท้ากลับ เดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าทำไมสามีถึงได้ชอบจูบเท้าเธอนัก ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้สะอาดเลยสักนิด

“ผมแค่อยากขอบคุณ”

“ขอบคุณอะไรคะ”

“ขอบคุณที่คุณอดทนเพื่อผม เพื่อลูก”

ไอรินตื่นมาอาเจียนทุกเช้า อารมณ์อ่อนไหวจนบางครั้งน้ำตาก็ร่วงเผาะโดยไม่มีสาเหตุ กินอะไรไม่ค่อยลง ทำอะไรก็ไม่สะดวกเหมือนตอนที่ยังไม่มีใครอีกคนอยู่ในท้อง

เขารู้ว่าไอรินต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ถ้าเลือกได้ พลชยินดีแพ้ท้องแทนภรรยา แต่ในเมื่อทำไม่ได้ เขาจึงตั้งใจเรียนรู้วิธีดูแลคนท้อง และทำทุกอย่างเพื่อให้ไอรินไม่ต้องลำบากไปมากกว่านี้

ว่าที่คุณแม่ยิ้มหวาน วางมือบนใบหน้าคมครามแสนรัก

“รินก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันนะคะ”

“ขอบคุณ?” พลชเอียงคอน้อย ๆ “ขอบคุณเรื่องอะไรครับ”

“ขอบคุณที่คุณเป็นสามีที่ดีของริน เป็นพ่อที่ดีของน้องโรมค่ะ ถ้าไม่มีคุณ รินคงลำบากกว่า”

ไอรินลองนึกเล่น ๆ ว่าถ้าตัวเองต้องอุ้มท้องตามลำพังเหมือนแม่ ไม่มีสามีคอยช่วยเหลือเหมือนตอนนี้คงจะลำบากไม่น้อย ทั้งอารมณ์ที่แปรเปลี่ยน ร่างกายที่เริ่มปรับตัวเพื่อรองรับใครอีกคน ไหนจะอาการแพ้ท้องอีก

มันไม่ง่ายเลยสำหรับการตั้งครรภ์ เธอโชคดีที่มีพลชอยู่เคียงข้าง แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะโชคดีเหมือนกับเธอ

“ผมอยากแพ้ท้อง อยากอุ้มท้องแทนคุณด้วยซ้ำ”

ไอรินหลุดหัวเราะเสียงใส “ทำไมล่ะคะ”

“เพราะผมรักคุณกับลูกมาก มากจนอยากแบกรับทุกอย่างไว้เองทั้งหมด ไม่อยากให้คุณต้องลำบากแม้แต่นิดเดียว”

ครั้งนี้ไอรินไม่ได้หัวเราะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันคงเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ในตอนนี้มันกลับอัดแน่นไปด้วยความรักมากมายที่เก็บกักไว้แทบไม่ไหว

ไอรินดีใจ.. ดีใจที่สายตานี้มีไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว